Een sprong in het diepe...

Tot nu toe schreef ik vaak over de dingen die ik met God beleef.
De ontdekkingen die ik doe in Zijn woord. En dat zal ik ook wel blijven doen.
Maar ik wil ook schrijven over iets anders.
Iets waar ik voor mijn gevoel midden in zit, maar ook nog voor sta.

Al langer loop ik een beetje te tobben met gezondheid, met mijn energie, met rugpijn.Soms gaat het even heel goed, en dan opeens is het weer mis. Dan lijk ik op een ballon die langzaam leeggelopen is. Geen muziek meer uit te krijgen.
Pas was dat weer zo. Ik was zo moe dat ik er zelfs van moest huilen.
Ik kon gewoonweg bijna niet meer.

Toen mailde een vriendin mij een site over Cerebrale Parese. Een beetje sceptisch begon ik met lezen, maar naarmate ik verder las, kwam er eigenlijk steeds meer herkenning.
Cerebrale parese, is een ontwikkelingsstoornis die gekenmerkt wordt door motorische stoornissen (onder andere spasme en krampachtig bewegen). Deze stoornis ontstaat in het eerste jaar na de geboorte. Bij mij is het ontstaan door zuurstofgebrek tijdens de bevalling.

Het blijft gek dat ik tot het lezen van deze site nog nooit van deze term had gehoord.
Ik ben opgegroeid, heb gewoon mijn school af kunnen maken en ik heb er
eigenlijk nooit zo bij stil gestaan dat alles mij gewoon meer energie kost.
Als kind heb ik wel allerlei therapieën gevolgd, maar dat is toen ik ouder werd gestopt.
Naarmate ik ouder word, lijkt het wel of mijn energie steeds meer afneemt.
Ik kan zo moe zijn dat ik bijna geen stap meer kan verzetten.

Het lastige is, dat er met mijn hoofd weinig mis is. Dus met mijn hoofd zou ik veel meer willen en aan kunnen, dan lichamelijk.
Zorgen voor de kinderen, het huishouden, koken, lukt allemaal prima. Maar het is ook meer dan genoeg. Terwijl ik zo graag veel meer wil doen.

Via de huisarts heb ik nu een verwijzing naar een revalidatie arts gekregen en daar kan ik midden juni terecht. Op dit moment ben ik chronisch oververmoeid. Dat is behoorlijk pittig merk ik.
Vanmorgen ging ik schoenen kopen en toen ik af wilde rekenen bleek mijn portemonnee nog in de auto te liggen. Die stond best ver weg, dus ik moest even snel heen en weer lopen. Toen ik mijn schoenen eenmaal had afgerekend was ik te moe om nog even langs de Hema te gaan, al had ik dit wel gewild. Dat zijn lastige dingen.

Om hier allemaal mee om te leren gaan, ga ik dus naar die revalidatie arts.
En over dat proces wil ik af en toe wat posten. Eerst durfde ik dat helemaal niet goed.
Maar omdat ik merk dat ik wel bemoediging van mensen om me heen nodig heb, heb ik het toch gedaan. En omdat het me helpt om dingen te relativeren en op een rijtje te zetten. We houden de dingen tegenwoordig zo snel voor onszelf. We delen al het moois en het goeds, en dat waar we mee worstelen houden we maar achterwege. Ik zelf net zo goed.
Het makkelijkst lijkt om er voor weg te vluchten en gewoon maar door te gaan. Alles te blijven doen wat ik zo graag doe en ook en vooral mijn kinderen en mijn man al mijn energie te geven. Dat heb ik tenslotte altijd gedaan.
Maar het gaat niet meer, en daarom heb ik het nodig om een nieuwe balans te vinden en te ontdekken. Dat is een sprong in het diepe, maar wel een sprong waarvan ik weet dat God als een Vader voor mij zal zorgen. Ik ben kostbaar in Zijn ogen en misschien bracht hij dit juist daarom wel op mijn pad. Er zijn dagen bij dat die wetenschap helemaal naar de achtergrond is verdwenen. Omdat het leven zoveel vraagt en ik op standje overleven sta. En dan is het zo fijn om mensen om je heen te hebben die je er weer even op wijzen. Hij laat nooit alleen!

Vrees niet!

Even een dagje werken en dan nog heerlijk een lang weekend vrij. Dat dachten we. Maar om kwart over negen ging de telefoon.
‘Er is een ongeluk gebeurd.’ zei mijn man. ‘Voordat je het nieuws leest, wil ik je laten weten dat het goed gaat met mij.’

En toen begon het lange wachten. Ondertussen het nieuws volgend.
Wetend dat mijn man BHVer is en dat hem een lange en spannende dag te wachten stond.

En terwijl ik het nieuws volgde brokkelde stukje bij beetje mijn gevoel van veiligheid weg. Opeens komt het zo dichtbij.
Dat mensen blijkbaar zo diep kunnen zitten dat ze anderen iets aan willen doen.
En dat dan iemand waarvan je zoveel houdt daarbij betrokken is.

In de dagen na donderdag was er een groot gevoel van dankbaarheid.

Zo blij zijn dat we elkaar nog hebben. Dat we naast elkaar wakker worden.
Op veel dagen zo gewoon en nu opeens zo bijzonder.
Maar ook bidden voor de mensen die wel gewond zijn geraakt. 
En dan te bedenken dat mensen in veel grotere drama's terecht komen. 
Zomaar; van het ene op het andere moment.  

Gisterenavond vloog het me opeens zo aan. 

Vandaag zou iedereen zijn eigen weg weer gaan.
Maarten naar zijn werk. De jongens naar school.
Zouden ze ook allemaal gewoon weer veilig en gezond thuis komen?
De angst sloeg me om het hart en ik kreeg er buikpijn van.

‘Heer, bewaar hen, bewaar ons, maar geef me vooral opnieuw vertrouwen.

Maak me onbevangen als een kind.’

‘Vrees niet! Wees niet bang. Het staat er 365 keer. Voor jou!’ 

Klein geworden keerde de rust in mij weer.
‘God, U weet het hé?! U weet hoe bang wij kleine mensen kunnen zijn.
Bang voor het verleden dat ons achtervolgt. Bang voor wat er in het heden gebeurt. Bang voor wat de toekomst ons zal brengen. We zijn zelfs bang geworden voor elkaar.
Voor wat mensen ons aan kunnen doen.
En daarom gaf U ons die geruststelling.

Vrees niet! Twee woorden die elke dag weer klinken.
Vrees niet! Want Ik ben bij je!' 

'Heb je enig idee hoe groot Ik ben. Hoe machtig? Hoe vol Liefde?
Er is niet zomaar iemand bij je. Ik ben bij je!
Jouw Schepper! Ik, Die Mijn Zoon dood liet gaan, om jou het Leven te geven.
Wat er ook gebeurt, Ik zal jou nooit verlaten!’ 

Die wetenschap geeft rust en vrede,
vreugde en liefde in de meest moeilijke omstandigheden.
In Hem ben ik geborgen en veilig.
Altijd en overal!

Vandaag

Er zijn dagen dat ik met blijdschap aan een nieuwe dag begin;
deze dag lukt me dat niet.
Er zijn dagen dat ik zing, om U te loven;
deze dag lukt dat niet.
Er zijn dagen dat ik geniet van al het moois dat me is gegeven;
deze dag lukt me dat niet.

Er zijn dagen dat ik ernaar verlang om in Uw Woord te lezen;
vandaag verlang ik daar eigenlijk helemaal niet naar.
Er zijn dagen dat ik het fijn vind om met U te praten;
vandaag ben ik eigenlijk liever stil en ga ik U liever uit de weg.

Er zijn dagen dat ik vol vertrouwen mijn stappen zet;
vandaag zet ik ze vol vertwijfeling en onzekerheid.

Er zijn dagen dat mijn hart samen met mijn mond kan belijden
dat U de Heer van mijn leven bent;
vandaag lukt dat alleen met mijn mond, en zegt mijn hart iets heel anders.

Er zijn dagen dat ik heel mijn leven aan U over wil geven;
vandaag probeer ik het liever allemaal zelf te doen, omdat ik moe ben.
Moe van het geloven;
moe van het vertrouwen;
moe van het strijden;
moe van al mijn inspanningen.

En er zijn dagen dat U mij opzoekt in mijn vertwijfeling en in mijn angst;
vandaag doet U dat.
Er zijn dagen dat U naast mijn uitgeputte lichaam komt zitten;
vandaag doet U dat.
Er zijn dagen dat U dwars door mijn eigen strijd heen prikt en zegt:
Wees nou eens stil, ik ben jouw God;
vandaag doet U dat.
Er Zijn dagen dat U mij Uw genade laat zien;
vandaag doet U dat. 

Er zijn dagen dat ik me besef dat ik alleen van die genade kan leven;

vandaag is zo'n dag.  
Er zijn dagen dat ik me besef dat hoe diep ik ook zal vallen, 
dat Uw armen altijd onder me zullen zijn;

vandaag is zo'n dag.

 
U bent er
en U zult er altijd zijn,
elke dag. 

Waar kan ik heen gaan
zonder dat u het merkt?
Waar kan ik heen vluchten
zonder dat u mij ziet?
Ik kan wel naar de hemel klimmen,
maar dan bent u daar.
Ik kan wel afdalen
naar het land van de dood,
maar daar bent u ook.
Ik kan naar de plaats gaan
waar de zon opkomt.
Ik kan naar de plaats gaan
waar de zon ondergaat.
Maar ook daar zal uw hand mij leiden,
ook daar houdt uw hand mij vast.

– Psalm 139 – 

 

Wie ben jij?

Ik luisterde vanmorgen naar Groot Nieuws Radio.

Daar was Jan Pool die in ‘Bij Jorieke’ sprak over je identiteit. Wie ben jij?

Het is iets wat mij al een aantal jaren bezig houd en waar heel veel mensen mee bezig zijn.

Wie ben ik? Waar ben ik toe geroepen? En het lijkt ook wel of je er nooit helemaal klaar mee bent.

Groeien naar de je identiteit in Christus, worden zoals God jou bedoelde toen Hij je schiep, is iets wat volgens mij je leven lang een proces blijft.

Wat mij opviel toen de presentator over de afdeling ging om aan zijn collega’s de vraag te stellen: wie ben jij? Dat heel veel antwoorden gingen over een rol die zijn vervullen: vader/moeder, hun werk, hun hobby’s, enz.

En natuurlijk is dit een deel van wie je bent, van je identiteit.

Maar op dit moment heb ik best weer veel lichamelijke klachten. Mijn rug doet al een paar weken niet wat ik wil en het ontbreekt me enorm aan energie. En juist nu het voorjaar wordt en de zon zo lekker schijnt, zou ik willen bruisen van leven en energie, dingen doen en ondernemen.

Het is dan zo frustrerend om tegen gehouden te worden door je lijf. En de rollen die ik dan vervul: vrouw zijn, moeder zijn en de dingen die ik doe, die vallen me op die momenten enorm zwaar.

En ook niet alles lukt dan zoals ik het zou willen. Dat frustreert me dan enorm.

En toch ontdek ik juist in dit soort periodes steeds weer opnieuw Gods Liefde voor mij. En dat het voor Hem genoeg is om te ‘zijn’.

Als ik me laat leiden door mijn frustraties en de dingen die ik niet kan, word ik depri en hebben de dagen zo weinig kleur.

Maar er is nog zoveel wat ik wel kan. Ik kan al beginnen met leven in Gods tegenwoordigheid. Hij verlangt naar mij. Ga ik in op Zijn uitnodiging om dicht bij Hem te zijn?

Ik kan er elke dag voor kiezen om iets te betekenen voor een ander. Het hoeft maar zo klein te zijn als een glimlach, een klein berichtje, een knuffel.

Werken in Gods Koninkrijk hoeft niet altijd groots of meeslepend te zijn. Juist trouw zijn in de kleine dingen zegt zoveel over wie jij bent.

Dit schrijven is in de eerste plaats een note to myself.

Ik vergeet zo vaak wie ik ben. Wie ik werkelijk ben! Een kind van de Allerhoogste! Ik ben geschapen voor Hem. En de dagen dat ik niet zoveel kan doen, mag ik gebruiken om mezelf extra te koesteren in Zijn tegenwoordigheid en Zijn Liefde voor mij. Om het later weer uit te delen, op de dagen dat het wel kan.

Want weet je; God schiep jou en mij omdat Hij er van ons nog niet één had. Hij wilde juist jou hebben. Hij wil jou dichtbij Zich hebben.

Met alles wat je bent!

Ik las deze week zo iets moois op de blog van Power to the Mamma’s.

Geschreven door Jolanda Koornstra.

Aan het begin van Zijn bediening werd Jezus gedoopt. En uit de hemel klinkt de stem van de Vader: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, in Hem vind ik vreugde.’

God zei niet: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, Hij gaat de wereld redden.’

Niet wat je doet is in de eerste plaats belangrijk voor God.

Maar dat wat je bent: Gods geliefde zoon of dochter.

Alleen omdat je dat bent; vindt Hij vreugde in jou!

Wie is jouw danspartner?

‘Zullen we samen dansen, mamma?’ Mijn zoon van zes kijkt me smekend aan.
Niet veel later dansen we samen door de kamer. We lachen en genieten.
Want niets is leuker dan na het avondeten samen door de kamer dansen.

Met wie of wat dans jij door het leven? Is jouw leven datgene wat je elke dag weer overkomt?
Je danst wel, maar kun je ook nog lachen en genieten? Of heb je het gevoel dat het leven jóu meeneemt? Ongewild word je heen en weer geslingerd. Je verliest steeds meer grip en het lijkt alsof je een soort slachtoffer bent geworden. Slachtoffer van wat iedereen om je heen van je wil en van je lijkt te verwachten. Je draait rondjes aan de hand van al die verwachtingen, je wordt meegesleurd en langzamerhand raak je jezelf steeds meer kwijt. Je zit vastgeketend aan je danspartner, die jou leidt, en die je alleen nog maar kunt volgen, denk je.

Herkenbaar?
Voor mij was dit heel lang wel het geval. En nog steeds blijkt het een worsteling te zijn die regelmatig terug komt. Ik vind het lastig om mezelf los te zien van al die verwachtingen.
En toch weet ik inmiddels, dat ik zelf de enige ben die de koers van mijn leven kan veranderen.
Mijn man, kinderen, vader of moeder, baas, of zelfs mijn verleden horen niet de koers van mijn leven te bepalen. Zodra ik de koers van mijn leven overlaat aan iemand anders, zal mijn agenda altijd gevuld zijn met de wensen en de dromen van die andere personen.
God gaf mij het kostbare bezit van het leven en Hij vraagt van mij om mijn leven te leven zoals Hij dat van mij vraagt. De bedoeling is dat we ons leven gaan vullen met de dingen die bij ons passen. De dingen waartoe Hij ons geroepen heeft.
Op het moment dat ik mijn leven in de handen van mijn Schepper leg, wordt Hij mijn danspartner!
 
Als er Iemand is Die jou en mij kent, dan is God het wel. Hij schiep jou en mij! We zijn allemaal naar het evenbeeld van God geschapen. Toch: we zijn ook allemaal uniek geschapen. We hebben allemaal onze eigen talenten én onze eigen beperkingen.
Toen God de wereld schiep, was Hij het Zelf Die scheiding aanbracht tussen licht en donker.
Tussen land en water. Hij schiep de dieren, elk naar zijn soort. Het ene dier springt, het andere rent, weer een ander vliegt of zwemt. En zo is het ook met mensen, met ons.
God heeft dat op deze manier bedoeld. Misschien ben jij heel creatief en laat je anderen versteld staan van de creaties die je maakt. Of misschien ben je juist helemaal niet creatief, maar kun je ontzettend goed luisteren, of een gesprek voeren.
Zo wilde God het, zodat we los van elkaar, als individu kunnen functioneren. Maar ook, zodat we bij elkaar passen als één lichaam, zoals dat in 1 Korinthe 12 beschreven staat.
We kunnen dus niet alles zelf en dat is ook helemaal niet de bedoeling!
God maakte ons met grenzen. Maar wat vinden we het vaak moeilijk om onze eigen grenzen te kennen, te ontdekken en te accepteren. En wat vinden we het soms ook moeilijk om andermans grenzen te respecteren. We raken daardoor verwond en beschadigd. Het leven trekt ons mee en we vragen ons af wie we nou eigenlijk zijn.
 
Daarom is het zo belangrijk om steeds weer terug te gaan naar onze Schepper. De Bron van al het leven, en de Bron van jouw leven. Uit Hem ben je ontstaan.
Hij is een liefdevolle Vader, Die jou wil herstellen. Het gebed is ontzettend belangrijk als je wilt leren wat jouw grenzen zijn.
Maar als je het aandurft, zal God jou meenemen in Zijn dans. Een dans die precies bij jou past.
Liefdevol wil Hij ons leiden, met Zijn zachte stem, die fluistert tot ons hart.
 
Of weet u niet, dat u Gods tempel bent en dat de Geest van God in u woont? 1 Korinthe 3:16
 
Heb je daar wel eens goed over nagedacht? Dat je Gods tempel bent?
Als ik Gods tempel ben, dan kan ik niet met die tempel doen wat ik wil. Want hij is niet van mij.
Dus als ons iets gevraagd wordt; gaan we dan op zoek naar wat God wil? En luisteren we daar dan ook naar? ‘Heer, wat wilt U dat ik doe met Uw tempel?’
We mogen steeds meer leren luisteren en gehoorzamen aan de wil van God. Luisteren naar Zijn zachte stem. Het vervolg om 1 Korinthe 3:16 is behoorlijk scherp, maar ook heel duidelijk:
 
Als iemand de tempel van God te gronde richt, zal God hem te gronde richten, want de tempel van God is heilig, en deze tempel bent u. 1 Korinthe 3:17
 
Oei, dat is klare taal. We hebben dus een verantwoording tegenover God wat we doen met het leven dat Hij ons geeft. We zijn van Hem.
Alleen wanneer wij het willen, kan Hij in ons de persoon scheppen die Hij bedoelt.
Als dat gebeurt zal ons leven niet langer worden bepaald door angst voor mislukking, of door wat anderen vinden.
Luisteren naar de zachte stem, en kiezen voor gehoorzaamheid daaraan, is het binnenstappen in de dans die God met jou wil dansen. Je mag een beroep doen op Zijn Liefde.
Hij is de perfecte danspartner voor jou!

Blinddoek

‘Als ik nou maar wist hoe het af zou lopen. Als ik maar wist wat de uitkomst van
dit alles zal zijn. Als ik maar een klein beetje zou weten hoe het allemaal verder
zal gaan.’

Er zijn situaties in ons leven waarin deze gedachten steeds maar weer door ons
hoofd malen.
Er overkomt je iets en je hebt geen idee hoe het af gaat lopen.
Het is alsof je met een blinddoek voor, al tastend, de volgende stap moet zetten.
Je weet namelijk niet wat er gaat komen en wat de toekomst voor je in petto heeft.

En weet je wat voor mij nou zo’n valkuil is?
Dat ik ga bedenken wat er komen zal. Ik ga het als het ware invullen.

Ik maak me een voorstelling van hoe God in deze situatie zou kunnen werken.
Als dit of dat toch eens zou gebeuren;
wat een fantastisch verhaal zou ik dan kunnen vertellen over de God die ik dien.
Het probleem is alleen dat het vaak helemaal niet gaat zoals ik heb bedacht.
Vaak gaat het helemaal anders. En dan is het gevaar dat ik teleurgesteld raak in
God.
En dat ik misschien zelfs boos word op Hem. Omdat ik er niks van snap.
Verward zoek ik dan maar mijn eigen weg.
Maar dat gaat zo moeilijk, met een blinddoek voor. 
Voor ik het weet struikel ik, en lig ik languit op de grond, te moe en te verdrietig om nog op te staan.

De vraag die God mij steeds weer stelt is: durf je Mij echt te vertrouwen?

Durf je het aan om alleen maar je hand in Mijn hand te leggen en Mij jou de weg te laten wijzen.
Stap voor stap.
Als Ik je teveel zou laten zien van de weg die Ik met je ga, dan zou het teveel voor je zijn.
Mijn gedachten en Mijn wegen zijn namelijk veel hoger dan die van jou.
Maar stap voor stap wil Ik je leiden. Op mijn wegen. Omdat ik jou zo lief heb.
Durf je Mij zo te vertrouwen?

Met alles wat in je is.

Opa en oma zijn bijna jarig.
En ik heb gevraagd of jij een briefje voor hen wilt schrijven.
Een kleintje maar. Dat zou zo leuk zijn, nu je in groep drie zit en al zo goed schrijven kan.
Je zucht. Je kijkt me aan en zegt honderd keer: ‘Morgen mam, morgen doe ik het echt!’
Maar je doet het niet. Want buiten spelen is veel leuker, en een tent bouwen ook.
Vanmiddag heb ik je met lichte dwang toch aan tafel gezet.
'Kom, zeg ik, nu moet je echt even schrijven hoor.'
Je begint. Tong uit je mond… maar het eerste woordje gaat al verkeerd.
En als je opnieuw begint gaat het weer verkeerd.
Ik geef je een potlood. ‘Hier, dan kan je gummen als het mis gaat.’
Terwijl ik in de keuken soep sta te koken groeit mijn medelijden.
Ik zie je zitten aan tafel. Je doet zo hard je best.
Heel veel zuchten, tientallen moppers en vier zinnetjes verder ben je er zo klaar mee.
Je geduld is op en je hoofd is knalrood.
‘Kom maar, zeg ik; je hebt je best gedaan! Ik ben trots op jou!’
Je kijkt me aan met een gelukzalige glimlach en vliegt me om de hals en overlaad me met kusjes.
‘Asjeblieft lieve mam!’
Dit ben jij: spontaan. Niet in een vorm te gieten. Maar o zo lief!
Ik kan wel van alles bedenken en willen, maar jij gebruikt veel liever je handen, je armen, je ogen en alles wat in je is om te zeggen wat er in je omgaat; en geen pen en papier.
En weet je?! Het is prima! Ik hou van jou!