Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit mei, 2017 weergeven

De goede kant op fantaseren

Ik weet niet zo goed wat het is vandaag. Hormonen, de warmte die al dagen aanhoudt en waar ik ziet zo goed mee om kan gaan, vermoeidheid… geeft het maar een naam. In ieder geval redenen te over om alles aan te pakken om eens lekker te piekeren en dat doe ik dan ook veelvuldig. ‘Piekeren is de verkeerde kan op fantaseren.’ Je kent hem vast wel. Maar het ontbreekt me aan de energie om mijn fantasie weer in de juiste richting te manoeuvreren. De tranen lopen als vloeiende riviertjes over mijn wangen en ik kan het niet stoppen. ‘Dat is juist goed!’ zei een lieve, dierbare vriendin gisteren toen ik haar belde om te vertellen dat er geen ruimte en geen energie meer is om af te spreken. En ik moest er om huilen, ja. Omdat we al weken af willen spreken, maar het lukt niet. ‘Tranen wassen je schoon!’ zei ze. Dat zegt ze altijd; en ik weet dat het waar is. Huilen helpt om emoties boven te laten komen waar je geen woorden voor hebt.
Ik zeg tegen mezelf dat het allemaal best goed zal komen. Dat ik …

Een sprong in het diepe...

Tot nu toe schreef ik vaak over de dingen die ik met God beleef.
De ontdekkingen die ik doe in Zijn woord. En dat zal ik ook wel blijven doen.
Maar ik wil ook schrijven over iets anders.
Iets waar ik voor mijn gevoel midden in zit, maar ook nog voor sta.

Al langer loop ik een beetje te tobben met gezondheid, met mijn energie, met rugpijn.Soms gaat het even heel goed, en dan opeens is het weer mis. Dan lijk ik op een ballon die langzaam leeggelopen is. Geen muziek meer uit te krijgen.
Pas was dat weer zo. Ik was zo moe dat ik er zelfs van moest huilen.
Ik kon gewoonweg bijna niet meer.

Toen mailde een vriendin mij een site over Cerebrale Parese. Een beetje sceptisch begon ik met lezen, maar naarmate ik verder las, kwam er eigenlijk steeds meer herkenning.
Cerebrale parese, is een ontwikkelingsstoornis die gekenmerkt wordt door motorische stoornissen (onder andere spasme en krampachtig bewegen). Deze stoornis ontstaat in het eerste jaar na de geboorte. Bij mij is het ontstaan door zu…

Vrees niet!

Even een dagje werken en dan nog heerlijk een lang weekend vrij. Dat dachten we. Maar om kwart over negen ging de telefoon.
‘Er is een ongeluk gebeurd.’ zei mijn man. ‘Voordat je het nieuws leest, wil ik je laten weten dat het goed gaat met mij.’


En toen begon het lange wachten. Ondertussen het nieuws volgend.
Wetend dat mijn man BHVer is en dat hem een lange en spannende dag te wachten stond.

En terwijl ik het nieuws volgde brokkelde stukje bij beetje mijn gevoel van veiligheid weg. Opeens komt het zo dichtbij.
Dat mensen blijkbaar zo diep kunnen zitten dat ze anderen iets aan willen doen.
En dat dan iemand waarvan je zoveel houdt daarbij betrokken is.

In de dagen na donderdag was er een groot gevoel van dankbaarheid. Zo blij zijn dat we elkaar nog hebben. Dat we naast elkaar wakker worden.
Op veel dagen zo gewoon en nu opeens zo bijzonder.
Maar ook bidden voor de mensen die wel gewond zijn geraakt.
En dan te bedenken dat mensen in veel grotere drama's terecht komen. 
Zomaar; van het ene op …