Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit maart, 2017 weergeven

Vandaag

Er zijn dagen dat ik met blijdschap aan een nieuwe dag begin;
deze dag lukt me dat niet.
Er zijn dagen dat ik zing, om U te loven;
deze dag lukt dat niet.
Er zijn dagen dat ik geniet van al het moois dat me is gegeven;
deze dag lukt me dat niet.

Er zijn dagen dat ik ernaar verlang om in Uw Woord te lezen;
vandaag verlang ik daar eigenlijk helemaal niet naar.
Er zijn dagen dat ik het fijn vind om met U te praten;
vandaag ben ik eigenlijk liever stil en ga ik U liever uit de weg.

Er zijn dagen dat ik vol vertrouwen mijn stappen zet;
vandaag zet ik ze vol vertwijfeling en onzekerheid.

Er zijn dagen dat mijn hart samen met mijn mond kan belijden
dat U de Heer van mijn leven bent;
vandaag lukt dat alleen met mijn mond, en zegt mijn hart iets heel anders.

Er zijn dagen dat ik heel mijn leven aan U over wil geven;
vandaag probeer ik het liever allemaal zelf te doen, omdat ik moe ben.
Moe van het geloven;
moe van het vertrouwen;
moe van het strijden;
moe van al mijn inspanningen.

En er zijn dagen dat U mij opzoek…

Wie ben jij?

Ik luisterde vanmorgen naar Groot Nieuws Radio. Daar was Jan Pool die in ‘Bij Jorieke’ sprak over je identiteit. Wie ben jij? Het is iets wat mij al een aantal jaren bezig houd en waar heel veel mensen mee bezig zijn. Wie ben ik? Waar ben ik toe geroepen? En het lijkt ook wel of je er nooit helemaal klaar mee bent. Groeien naar de je identiteit in Christus, worden zoals God jou bedoelde toen Hij je schiep, is iets wat volgens mij je leven lang een proces blijft.
Wat mij opviel toen de presentator over de afdeling ging om aan zijn collega’s de vraag te stellen: wie ben jij? Dat heel veel antwoorden gingen over een rol die zijn vervullen: vader/moeder, hun werk, hun hobby’s, enz. En natuurlijk is dit een deel van wie je bent, van je identiteit.
Maar op dit moment heb ik best weer veel lichamelijke klachten. Mijn rug doet al een paar weken niet wat ik wil en het ontbreekt me enorm aan energie. En juist nu het voorjaar wordt en de zon zo lekker schijnt, zou ik willen bruisen van leven en ene…

Wie is jouw danspartner?

‘Zullen we samen dansen, mamma?’ Mijn zoon van zes kijkt me smekend aan.
Niet veel later dansen we samen door de kamer. We lachen en genieten.
Want niets is leuker dan na het avondeten samen door de kamer dansen.

Met wie of wat dans jij door het leven? Is jouw leven datgene wat je elke dag weer overkomt?
Je danst wel, maar kun je ook nog lachen en genieten? Of heb je het gevoel dat het leven jóu meeneemt? Ongewild word je heen en weer geslingerd. Je verliest steeds meer grip en het lijkt alsof je een soort slachtoffer bent geworden. Slachtoffer van wat iedereen om je heen van je wil en van je lijkt te verwachten. Je draait rondjes aan de hand van al die verwachtingen, je wordt meegesleurd en langzamerhand raak je jezelf steeds meer kwijt. Je zit vastgeketend aan je danspartner, die jou leidt, en die je alleen nog maar kunt volgen, denk je.

Herkenbaar?
Voor mij was dit heel lang wel het geval. En nog steeds blijkt het een worsteling te zijn die regelmatig terug komt. Ik vind het…