Doorgaan naar hoofdcontent

Vandaag


Er zijn dagen dat ik met blijdschap aan een nieuwe dag begin;
deze dag lukt me dat niet.
Er zijn dagen dat ik zing, om U te loven;
deze dag lukt dat niet.
Er zijn dagen dat ik geniet van al het moois dat me is gegeven;
deze dag lukt me dat niet.

Er zijn dagen dat ik ernaar verlang om in Uw Woord te lezen;
vandaag verlang ik daar eigenlijk helemaal niet naar.
Er zijn dagen dat ik het fijn vind om met U te praten;
vandaag ben ik eigenlijk liever stil en ga ik U liever uit de weg.

Er zijn dagen dat ik vol vertrouwen mijn stappen zet;
vandaag zet ik ze vol vertwijfeling en onzekerheid.

Er zijn dagen dat mijn hart samen met mijn mond kan belijden
dat U de Heer van mijn leven bent;
vandaag lukt dat alleen met mijn mond, en zegt mijn hart iets heel anders.

Er zijn dagen dat ik heel mijn leven aan U over wil geven;
vandaag probeer ik het liever allemaal zelf te doen, omdat ik moe ben.
Moe van het geloven;
moe van het vertrouwen;
moe van het strijden;
moe van al mijn inspanningen.

En er zijn dagen dat U mij opzoekt in mijn vertwijfeling en in mijn angst;
vandaag doet U dat.
Er zijn dagen dat U naast mijn uitgeputte lichaam komt zitten;
vandaag doet U dat.
Er zijn dagen dat U dwars door mijn eigen strijd heen prikt en zegt:
Wees nou eens stil, ik ben jouw God;
vandaag doet U dat.
Er Zijn dagen dat U mij Uw genade laat zien;
vandaag doet U dat. 

Er zijn dagen dat ik me besef dat ik alleen van die genade kan leven;
vandaag is zo'n dag.  
Er zijn dagen dat ik me besef dat hoe diep ik ook zal vallen, 
dat Uw armen altijd onder me zullen zijn;
vandaag is zo'n dag.
 
U bent er
en U zult er altijd zijn,
elke dag. 

Waar kan ik heen gaan
zonder dat u het merkt?
Waar kan ik heen vluchten
zonder dat u mij ziet?
Ik kan wel naar de hemel klimmen,
maar dan bent u daar.
Ik kan wel afdalen
naar het land van de dood,
maar daar bent u ook.
Ik kan naar de plaats gaan
waar de zon opkomt.
Ik kan naar de plaats gaan
waar de zon ondergaat.
Maar ook daar zal uw hand mij leiden,
ook daar houdt uw hand mij vast.



Psalm 139 – 

 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…