Doorgaan naar hoofdcontent

Stof

Terwijl de zon haar vroege ochtendstralen door de kamer laat gaan, haal ik mijn hand over de kast.
Een laagje stof kleeft aan mijn vingers als ik mijn hand daarna omdraai.
Stof dat altijd weer terugkomt. Om moe van te worden soms.

‘Zou God soms ook zo moe van mij worden?’ vraag ik me af.
Als Hij Zijn licht over mijn leven laat schijnen, komt Hij vast ook steeds weer stof tegen.
Het lijkt soms wel of ik aan chronisch geheugenverlies lijd, als het gaat om de lessen die Hij me wil leren.
Juist op het moment dat ik denk iets onder de knie te hebben, gebeurd er weer iets wat me doet struikelen.

Dat ik mezelf bij God niet hoef te bewijzen is bijvoorbeeld zo’n les die steeds weer terug komt.
Of dat ik niet hoef te strijden, maar dat Hij dat voor me doet.
Dat Hij van me houdt en dat Hij wil dat ik goed voor mijn lichaam zorg omdat Hij er met Zijn Geest in wil wonen. Ook zo’n les die ik steeds weer opnieuw moet leren.
Zoals stof in mijn huis, komt het steeds opnieuw weer terug.

Een paar dagen geleden ontdekte ik een belangrijke les over stof in de bijbel.
Want van alle dingen waaruit God de mensen had kunnen maken, koos Hij … stof.

Toen vormde de Heere God de mens uit het stof van de aardbodem, en blies de levensadem in zijn neusgaten. Zo werd de mens tot een levend wezen. (Genesis 2:7)

Jezus gebruikte het stof van de grond om het zicht van een blinde man te herstellen.

Zolang Ik in de wereld ben, ben Ik het licht van de wereld.’ zei Hij.
Nadat Hij dit gezegd had, spuwde Hij op de grond, maakte slijk met het speeksel en streek het slijk op de ogen van de blinde, en Hij zei tegen Hem: ‘Ga heen, was u in het badwater Siloam.
Hij dan ging weg en waste zich en kwam ziende terug. (Johannes 9:5-6)

Als je stof vermengt met water, wordt stof klei. En klei, wat in de handen van een pottenbakker wordt gelegd kan worden gevormd tot wat de pottenbakker wil maken.

Maar nu Heere, U bent onze Vader!
Wij zijn het leem, U bent onze Pottenbakker, wij zijn allen het werk van Uw handen. (Jesaja 64:8)

Er is altijd hoop in het Woord van God.
Als onze situatie voelt, als steeds maar weer terugkerend stof, hoeft dat niet te betekenen dat er nooit een einde aan komt. Het is niet hopeloos. God begon Zijn werk en zal het afmaken.
In Zijn handen kan stof worden tot iets prachtigs.

We kunnen Hem vertrouwen!
Zelfs als het gaat om het stof in ons leven.




Reacties

Wat een mooie overdenking! Bij God is er altijd hoop voor iedere situatie. Dank je wel dat je dit wilt delen!
Aritha zei…
Wat een diepe gedachtes!Moedgevend ook!
Zeeuwse Mama zei…
Wat een mooie post, het lijkt wel een manier van omdenken. Ik vind het in elk geval bemoedigend. Ik denk dat het voor iedereen wel herkenbaar is.
Mariska zei…
Bedankt voor jullie reacties! Het was voor mezelf ook echt een bemoediging.
Wat een mooi blog en wat je aan het begin beschrijft is zo enorm herkenbaar.
Dank je wel voor het delen.
Lineke vr53 zei…
Oh dat zonnetje in huis. Vooral als hij lager staat. 's Zomers valt het niet op. Mooie gedachtengang.
'Wat een mooie gedachtegang' dacht ik tot ik las dat dit al gezegd is...Maar ach, wie zegt dat ik origineel moet zijn? Prachtig en graag gelezen!
Mariska zei…
Dankjewel Anne
Mariska zei…
En dankjewel Lieneke 😊
Anja Helmink zei…
Wat een mooie lessen aan de hand van zoiets simpels als stof Mariska! Mooi geschreven.

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Twee liedjes door elkaar

Het is maandagmorgen. Ik draai een was en stop hem in de droger. Ik ruim wat op in de slaapkamers van de jongens en haal meteen een doek over hun bureau. Ik poets de wc, drink koffie en wandel een stukje het park in. Ik snij de bloemkool en schil de aardappelen voor vanavond. En terwijl ik zo druk bezig ben, klinkt er steeds een liedje in mijn hoofd wat op de één van de cd’s van de kinderen staat. Ik neurie het zachtjes voor me uit: ‘Oordeel niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet, maar oordeel niet.’ En dan opeens, als ik de pannen voor het eten uit de kast haal en de deksels op de grond kletteren, klettert er een ander liedje doorheen: ‘Heb lief, heb lief, heb lief, heb lief waar een ander haat...’
Het komt door een gesprek wat ik gisteren met iemand had, en door verhalen die ik al zo vaak heb gehoord. Mensen die te maken kregen met de gebrokenheid van het leven. Mensen bij wie alles niet zo liep als ze hadden gewild: geen huisje boompje beestje, maar een scheidi…

De parelketting

De afgelopen week, liep alles anders dan gepland. Je kunt als mens zoveel plannen en willen. En toch hoeft er maar iets te gebeuren, en heel je planning ligt aan diggelen. Sinds woensdag heb ik enorme rugpijn.  Ik kon zelfs niet eens langer dan tien minuten zitten. Eerst probeerde ik mezelf nog te verzetten.  Een compromis te sluiten: als ik nu vroeg naar bed ga met een pijnstiller, dan komt het wel weer goed. Maar donderdagmorgen wist ik: ik moet keuzes gaan maken. Mijn lijf protesteert hevig. En terecht. Want de afgelopen weken, of zelfs maanden heb ik het namelijk zoveel mogelijk genegeerd. Omdat ik anders niet kon doen wat ik wilde doen. Lees je dat? Wat ‘ik’ wilde doen. Ik besefte me deze week dat God blijkbaar mijn lijf moet gebruiken om Zichzelf zichtbaar te maken aan mij. Hij moet me altijd op die manier stil zetten, want dan pas ga ik echt luisteren. Anders ga ik namelijk gewoon aan Hem voorbij. Ik probeer nog steeds een ritme van leven te ontdekken, die niet teveel afwijkt van mijn …