Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Echt!

Recente posts

Dank!

God is goed. Geloof je dat? Voel je het nog in je hart? Wat mij betreft, mijn voeten waren bijna uitgegleden. Mijn schreden waren haast uitgeschoten… Asaf schrijft het, en ik zou het ook zomaar op hebben kunnen schrijven. Wat voor goeds is er in lange, vermoeiende dagen? In vervelende ziekenhuis onderzoeken? In onzekerheid over je gezondheid? Wat voor goeds is er… in kanker? Kijk naar deze dingen en je hart droogt uit. Langzaam word je ingesloten door een verstikkende duisternis en je bloed langzaam dood. Je voeten glijden uit op het pad dat je naar het leven had moeten leiden… Hoe dan? God? Zeg dank onder alles…Het fluistert mijn ziel binnen en mijn ziel komt in opstand. Dank zeggen op de puinhopen die achter zijn gebleven na een zomer vol spanning en angst. Dank zeggen in de vermoeide dagen vol chaos en rommel. Hoe zou ik dat kunnen doen? Op een vroege ochtend, doe ik het dan toch. Inktzwarte duisternis klemt me in en hoe vind ik een uitweg? Ik pak mijn pen en een papier en krabbel neer: – Ochte…

Kom toch dichterbij

Daar staan ze dan. Alles is hen ontnomen. De honger heeft hen overmand. De harde woorden van lang geleden zijn stil geworden. De stoere blikken zijn verdwenen in de loop der jaren. Wat achter bleef was een rouwende vader. Alleen maar in zijn aanwezigheid zijn zorgde ervoor dat ze herinnerd werden aan die vreselijke dag dat ze hun broer verkochten. De schuld die ze voelden werd met de dag groter. Groter dan ze konden dragen.
Toen kwam de honger. Honger maakt je zwak. Nog zwakker dan je al bent. Toen ze hoorden van het voedsel in Egypte, verzamelden ze al hun moed bij elkaar. Afhankelijkheid was niet iets wat ze kenden, maar nu… ze moesten wel.
Hoe groot moet de schok zijn geweest toen ze ontdekten dat ze afhankelijk waren geworden van degene die ze het meest hadden geschonden. Juist hij, hun broer Jozef, was degene die hen van graan kon voorzien.
Stel je voor dat jij bij die broers hoorde… Je schuld is groter dan je kunt dragen en dan hoor je die woorden: ik ben het, Jozef.
De schaamte zou me …

De parelketting

De afgelopen week, liep alles anders dan gepland. Je kunt als mens zoveel plannen en willen. En toch hoeft er maar iets te gebeuren, en heel je planning ligt aan diggelen. Sinds woensdag heb ik enorme rugpijn.  Ik kon zelfs niet eens langer dan tien minuten zitten. Eerst probeerde ik mezelf nog te verzetten.  Een compromis te sluiten: als ik nu vroeg naar bed ga met een pijnstiller, dan komt het wel weer goed. Maar donderdagmorgen wist ik: ik moet keuzes gaan maken. Mijn lijf protesteert hevig. En terecht. Want de afgelopen weken, of zelfs maanden heb ik het namelijk zoveel mogelijk genegeerd. Omdat ik anders niet kon doen wat ik wilde doen. Lees je dat? Wat ‘ik’ wilde doen. Ik besefte me deze week dat God blijkbaar mijn lijf moet gebruiken om Zichzelf zichtbaar te maken aan mij. Hij moet me altijd op die manier stil zetten, want dan pas ga ik echt luisteren. Anders ga ik namelijk gewoon aan Hem voorbij. Ik probeer nog steeds een ritme van leven te ontdekken, die niet teveel afwijkt van mijn …

De Bron

O God, U bent mijn God! U zoek ik vroeg in de morgen; mijn ziel dorst naar U, mijn lichaam verlangt naar U in een land, dor en dorstig, zonder water.Psalm 63:2 –
Misschien is dit wel de kern van het liefhebben van God. Misschien begint het hier: bij het besef dat je ziel dorst naar God. Bij het besef dat Hij de Enige is Die je hart verzadigen kan.
David heeft dat begrepen. Hij schreef deze psalm tijdens de opstand van Zijn zoon Absalom. Hij moest zijn paleis verlaten en naar de wildernis vluchten om zich te verbergen voor zijn eigen zoon. (2 Samuel 15:13-23) In deze benarde, pijnlijke situatie, weet David zich meer dan ooit afhankelijk van God. De bron van het leven.
In de droge, dorre situaties van mijn leven ben ik zo vaak naar menselijke waterputten gevlucht. Om daar de dorst van mijn ziel te lessen. Waterputten die door mensenhanden gegraven zijn, moeten worden onderhouden, anders raakt het water vies. Ze moeten bijtijds worden gerepareerd anders raken ze lek en komen ze leeg te staan.
B…

Biddag 2019

God en jij

Er schijnt een nieuwe hype te zijn in christenland. De 40 dagen tijd. Ik zie de ene na de andere actie over mijn tijdlijn rollen. We nemen ergens afstand van. Iets wat ons leven beheerst. Iets waar we van af willen. In de meeste gevallen gaat dit over sociale media. Maar we laten plotseling ook ongezonde tussendoortjes staan. Het lijkt bijna een wedstrijd: wie geeft het meeste op? Wie martelt zichzelf het ergst? Begrijp me niet verkeerd: ieder moet dit voor zichzelf beslissen en als het jou goed doet: doen!!!
Waar ik me wel aan stoor is dat het massaal gedeeld wordt op sociale media. Waarom? Om elkaar te inspireren, of zit er iets anders achter?
Vasten is een zaak tussen jou en God. Jouw hart en Gods hart. Dicht bij de Vader zijn. Je verootmoedigen en stil worden om je hart te richten op Hem. Heeft iemand daar ook maar iets mee te maken? Buiten God en jij? Het gaat niet om je best doen. Zo hard mogelijk werken. Alles is uit God en door God. Er is niets wat jij nog toe kunt voegen.
Je hart wagenwij…