Doorgaan naar hoofdcontent

Wie is jouw danspartner?

‘Zullen we samen dansen, mamma?’ Mijn zoon van zes kijkt me smekend aan.
Niet veel later dansen we samen door de kamer. We lachen en genieten.
Want niets is leuker dan na het avondeten samen door de kamer dansen.


Met wie of wat dans jij door het leven? Is jouw leven datgene wat je elke dag weer overkomt?
Je danst wel, maar kun je ook nog lachen en genieten? Of heb je het gevoel dat het leven jóu meeneemt? Ongewild word je heen en weer geslingerd. Je verliest steeds meer grip en het lijkt alsof je een soort slachtoffer bent geworden. Slachtoffer van wat iedereen om je heen van je wil en van je lijkt te verwachten. Je draait rondjes aan de hand van al die verwachtingen, je wordt meegesleurd en langzamerhand raak je jezelf steeds meer kwijt. Je zit vastgeketend aan je danspartner, die jou leidt, en die je alleen nog maar kunt volgen, denk je.


Herkenbaar?
Voor mij was dit heel lang wel het geval. En nog steeds blijkt het een worsteling te zijn die regelmatig terug komt. Ik vind het lastig om mezelf los te zien van al die verwachtingen.
En toch weet ik inmiddels, dat ik zelf de enige ben die de koers van mijn leven kan veranderen.
Mijn man, kinderen, vader of moeder, baas, of zelfs mijn verleden horen niet de koers van mijn leven te bepalen. Zodra ik de koers van mijn leven overlaat aan iemand anders, zal mijn agenda altijd gevuld zijn met de wensen en de dromen van die andere personen.
God gaf mij het kostbare bezit van het leven en Hij vraagt van mij om mijn leven te leven zoals Hij dat van mij vraagt. De bedoeling is dat we ons leven gaan vullen met de dingen die bij ons passen. De dingen waartoe Hij ons geroepen heeft.
Op het moment dat ik mijn leven in de handen van mijn Schepper leg, wordt Hij mijn danspartner!

 
Als er Iemand is Die jou en mij kent, dan is God het wel. Hij schiep jou en mij! We zijn allemaal naar het evenbeeld van God geschapen. Toch: we zijn ook allemaal uniek geschapen. We hebben allemaal onze eigen talenten én onze eigen beperkingen.
Toen God de wereld schiep, was Hij het Zelf Die scheiding aanbracht tussen licht en donker.
Tussen land en water. Hij schiep de dieren, elk naar zijn soort. Het ene dier springt, het andere rent, weer een ander vliegt of zwemt. En zo is het ook met mensen, met ons.
God heeft dat op deze manier bedoeld. Misschien ben jij heel creatief en laat je anderen versteld staan van de creaties die je maakt. Of misschien ben je juist helemaal niet creatief, maar kun je ontzettend goed luisteren, of een gesprek voeren.
Zo wilde God het, zodat we los van elkaar, als individu kunnen functioneren. Maar ook, zodat we bij elkaar passen als één lichaam, zoals dat in 1 Korinthe 12 beschreven staat.
We kunnen dus niet alles zelf en dat is ook helemaal niet de bedoeling!
God maakte ons met grenzen. Maar wat vinden we het vaak moeilijk om onze eigen grenzen te kennen, te ontdekken en te accepteren. En wat vinden we het soms ook moeilijk om andermans grenzen te respecteren. We raken daardoor verwond en beschadigd. Het leven trekt ons mee en we vragen ons af wie we nou eigenlijk zijn.

 
Daarom is het zo belangrijk om steeds weer terug te gaan naar onze Schepper. De Bron van al het leven, en de Bron van jouw leven. Uit Hem ben je ontstaan.
Hij is een liefdevolle Vader, Die jou wil herstellen. Het gebed is ontzettend belangrijk als je wilt leren wat jouw grenzen zijn.
Maar als je het aandurft, zal God jou meenemen in Zijn dans. Een dans die precies bij jou past.
Liefdevol wil Hij ons leiden, met Zijn zachte stem, die fluistert tot ons hart.

 
Of weet u niet, dat u Gods tempel bent en dat de Geest van God in u woont? 1 Korinthe 3:16
 
Heb je daar wel eens goed over nagedacht? Dat je Gods tempel bent?
Als ik Gods tempel ben, dan kan ik niet met die tempel doen wat ik wil. Want hij is niet van mij.
Dus als ons iets gevraagd wordt; gaan we dan op zoek naar wat God wil? En luisteren we daar dan ook naar? ‘Heer, wat wilt U dat ik doe met Uw tempel?’
We mogen steeds meer leren luisteren en gehoorzamen aan de wil van God. Luisteren naar Zijn zachte stem. Het vervolg om 1 Korinthe 3:16 is behoorlijk scherp, maar ook heel duidelijk:

 
Als iemand de tempel van God te gronde richt, zal God hem te gronde richten, want de tempel van God is heilig, en deze tempel bent u. 1 Korinthe 3:17
 
Oei, dat is klare taal. We hebben dus een verantwoording tegenover God wat we doen met het leven dat Hij ons geeft. We zijn van Hem.
Alleen wanneer wij het willen, kan Hij in ons de persoon scheppen die Hij bedoelt.
Als dat gebeurt zal ons leven niet langer worden bepaald door angst voor mislukking, of door wat anderen vinden.
Luisteren naar de zachte stem, en kiezen voor gehoorzaamheid daaraan, is het binnenstappen in de dans die God met jou wil dansen. Je mag een beroep doen op Zijn Liefde.
Hij is de perfecte danspartner voor jou!

Reacties

Ariëlla zei…
Dank je wel voor deze intense blog.

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…