Doorgaan naar hoofdcontent

Wie is jouw danspartner?

‘Zullen we samen dansen, mamma?’ Mijn zoon van zes kijkt me smekend aan.
Niet veel later dansen we samen door de kamer. We lachen en genieten.
Want niets is leuker dan na het avondeten samen door de kamer dansen.


Met wie of wat dans jij door het leven? Is jouw leven datgene wat je elke dag weer overkomt?
Je danst wel, maar kun je ook nog lachen en genieten? Of heb je het gevoel dat het leven jóu meeneemt? Ongewild word je heen en weer geslingerd. Je verliest steeds meer grip en het lijkt alsof je een soort slachtoffer bent geworden. Slachtoffer van wat iedereen om je heen van je wil en van je lijkt te verwachten. Je draait rondjes aan de hand van al die verwachtingen, je wordt meegesleurd en langzamerhand raak je jezelf steeds meer kwijt. Je zit vastgeketend aan je danspartner, die jou leidt, en die je alleen nog maar kunt volgen, denk je.


Herkenbaar?
Voor mij was dit heel lang wel het geval. En nog steeds blijkt het een worsteling te zijn die regelmatig terug komt. Ik vind het lastig om mezelf los te zien van al die verwachtingen.
En toch weet ik inmiddels, dat ik zelf de enige ben die de koers van mijn leven kan veranderen.
Mijn man, kinderen, vader of moeder, baas, of zelfs mijn verleden horen niet de koers van mijn leven te bepalen. Zodra ik de koers van mijn leven overlaat aan iemand anders, zal mijn agenda altijd gevuld zijn met de wensen en de dromen van die andere personen.
God gaf mij het kostbare bezit van het leven en Hij vraagt van mij om mijn leven te leven zoals Hij dat van mij vraagt. De bedoeling is dat we ons leven gaan vullen met de dingen die bij ons passen. De dingen waartoe Hij ons geroepen heeft.
Op het moment dat ik mijn leven in de handen van mijn Schepper leg, wordt Hij mijn danspartner!

 
Als er Iemand is Die jou en mij kent, dan is God het wel. Hij schiep jou en mij! We zijn allemaal naar het evenbeeld van God geschapen. Toch: we zijn ook allemaal uniek geschapen. We hebben allemaal onze eigen talenten én onze eigen beperkingen.
Toen God de wereld schiep, was Hij het Zelf Die scheiding aanbracht tussen licht en donker.
Tussen land en water. Hij schiep de dieren, elk naar zijn soort. Het ene dier springt, het andere rent, weer een ander vliegt of zwemt. En zo is het ook met mensen, met ons.
God heeft dat op deze manier bedoeld. Misschien ben jij heel creatief en laat je anderen versteld staan van de creaties die je maakt. Of misschien ben je juist helemaal niet creatief, maar kun je ontzettend goed luisteren, of een gesprek voeren.
Zo wilde God het, zodat we los van elkaar, als individu kunnen functioneren. Maar ook, zodat we bij elkaar passen als één lichaam, zoals dat in 1 Korinthe 12 beschreven staat.
We kunnen dus niet alles zelf en dat is ook helemaal niet de bedoeling!
God maakte ons met grenzen. Maar wat vinden we het vaak moeilijk om onze eigen grenzen te kennen, te ontdekken en te accepteren. En wat vinden we het soms ook moeilijk om andermans grenzen te respecteren. We raken daardoor verwond en beschadigd. Het leven trekt ons mee en we vragen ons af wie we nou eigenlijk zijn.

 
Daarom is het zo belangrijk om steeds weer terug te gaan naar onze Schepper. De Bron van al het leven, en de Bron van jouw leven. Uit Hem ben je ontstaan.
Hij is een liefdevolle Vader, Die jou wil herstellen. Het gebed is ontzettend belangrijk als je wilt leren wat jouw grenzen zijn.
Maar als je het aandurft, zal God jou meenemen in Zijn dans. Een dans die precies bij jou past.
Liefdevol wil Hij ons leiden, met Zijn zachte stem, die fluistert tot ons hart.

 
Of weet u niet, dat u Gods tempel bent en dat de Geest van God in u woont? 1 Korinthe 3:16
 
Heb je daar wel eens goed over nagedacht? Dat je Gods tempel bent?
Als ik Gods tempel ben, dan kan ik niet met die tempel doen wat ik wil. Want hij is niet van mij.
Dus als ons iets gevraagd wordt; gaan we dan op zoek naar wat God wil? En luisteren we daar dan ook naar? ‘Heer, wat wilt U dat ik doe met Uw tempel?’
We mogen steeds meer leren luisteren en gehoorzamen aan de wil van God. Luisteren naar Zijn zachte stem. Het vervolg om 1 Korinthe 3:16 is behoorlijk scherp, maar ook heel duidelijk:

 
Als iemand de tempel van God te gronde richt, zal God hem te gronde richten, want de tempel van God is heilig, en deze tempel bent u. 1 Korinthe 3:17
 
Oei, dat is klare taal. We hebben dus een verantwoording tegenover God wat we doen met het leven dat Hij ons geeft. We zijn van Hem.
Alleen wanneer wij het willen, kan Hij in ons de persoon scheppen die Hij bedoelt.
Als dat gebeurt zal ons leven niet langer worden bepaald door angst voor mislukking, of door wat anderen vinden.
Luisteren naar de zachte stem, en kiezen voor gehoorzaamheid daaraan, is het binnenstappen in de dans die God met jou wil dansen. Je mag een beroep doen op Zijn Liefde.
Hij is de perfecte danspartner voor jou!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…