Doorgaan naar hoofdcontent

Blinddoek


‘Als ik nou maar wist hoe het af zou lopen. Als ik maar wist wat de uitkomst van
dit alles zal zijn. Als ik maar een klein beetje zou weten hoe het allemaal verder
zal gaan.’



Er zijn situaties in ons leven waarin deze gedachten steeds maar weer door ons
hoofd malen.
Er overkomt je iets en je hebt geen idee hoe het af gaat lopen.
Het is alsof je met een blinddoek voor, al tastend, de volgende stap moet zetten.
Je weet namelijk niet wat er gaat komen en wat de toekomst voor je in petto heeft.




En weet je wat voor mij nou zo’n valkuil is?
Dat ik ga bedenken wat er komen zal. Ik ga het als het ware invullen.
Ik maak me een voorstelling van hoe God in deze situatie zou kunnen werken.
Als dit of dat toch eens zou gebeuren;
wat een fantastisch verhaal zou ik dan kunnen vertellen over de God die ik dien.
Het probleem is alleen dat het vaak helemaal niet gaat zoals ik heb bedacht.
Vaak gaat het helemaal anders. En dan is het gevaar dat ik teleurgesteld raak in
God.
En dat ik misschien zelfs boos word op Hem. Omdat ik er niks van snap.
Verward zoek ik dan maar mijn eigen weg.
Maar dat gaat zo moeilijk, met een blinddoek voor. 
Voor ik het weet struikel ik, en lig ik languit op de grond, te moe en te verdrietig om nog op te staan.



De vraag die God mij steeds weer stelt is: durf je Mij echt te vertrouwen?
Durf je het aan om alleen maar je hand in Mijn hand te leggen en Mij jou de weg te laten wijzen.
Stap voor stap.
Als Ik je teveel zou laten zien van de weg die Ik met je ga, dan zou het teveel voor je zijn.
Mijn gedachten en Mijn wegen zijn namelijk veel hoger dan die van jou.
Maar stap voor stap wil Ik je leiden. Op mijn wegen. Omdat ik jou zo lief heb.
Durf je Mij zo te vertrouwen?

Reacties

Jedidja zei…
Dank je wel. Blijf alsjeblieft zulke mooie, eerlijke blogjes schrijven!!!

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…