Doorgaan naar hoofdcontent

Met alles wat in je is.

Opa en oma zijn bijna jarig.
En ik heb gevraagd of jij een briefje voor hen wilt schrijven.
Een kleintje maar. Dat zou zo leuk zijn, nu je in groep drie zit en al zo goed schrijven kan.
Je zucht. Je kijkt me aan en zegt honderd keer: ‘Morgen mam, morgen doe ik het echt!’
Maar je doet het niet. Want buiten spelen is veel leuker, en een tent bouwen ook.
Vanmiddag heb ik je met lichte dwang toch aan tafel gezet.
'Kom, zeg ik, nu moet je echt even schrijven hoor.'
Je begint. Tong uit je mond… maar het eerste woordje gaat al verkeerd.
En als je opnieuw begint gaat het weer verkeerd.
Ik geef je een potlood. ‘Hier, dan kan je gummen als het mis gaat.’
Terwijl ik in de keuken soep sta te koken groeit mijn medelijden.
Ik zie je zitten aan tafel. Je doet zo hard je best.
Heel veel zuchten, tientallen moppers en vier zinnetjes verder ben je er zo klaar mee.
Je geduld is op en je hoofd is knalrood.
‘Kom maar, zeg ik; je hebt je best gedaan! Ik ben trots op jou!’
Je kijkt me aan met een gelukzalige glimlach en vliegt me om de hals en overlaad me met kusjes.
‘Asjeblieft lieve mam!’
Dit ben jij: spontaan. Niet in een vorm te gieten. Maar o zo lief!
Ik kan wel van alles bedenken en willen, maar jij gebruikt veel liever je handen, je armen, je ogen en alles wat in je is om te zeggen wat er in je omgaat; en geen pen en papier.
En weet je?! Het is prima! Ik hou van jou!

Reacties

een beetje lippenstift opdoen en een kusje onderaan jouw brief aan je (schoon) ouders kan ook. Of gaat het om een zoontje? Kan het niet opmaken uit het verhaal...
Ariëlla zei…
Mooi geschreven. Zo dichtbij wie jullie zijn. Dank je wel.

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…