Doorgaan naar hoofdcontent

Bidden


Mensen die door een moeilijke periode in hun leven gaan.
Op dit moment zijn het er veel in mijn omgeving.
Ik zie hen strijden en worstelen. Ik zie hun tranen, hun teleurstelling, hun verdriet.
Ik zoek de woorden, maar vind ze niet.
Alleen maar die vier: ‘Ik bid voor je!’
Het klinkt als een dooddoener. Alsof dit het laatste is wat ik nog voor hen kan doen.
Het klinkt alsof ik mezelf er maar makkelijk van af maak.
Alsof ‘ik bid voor je’ zegt: stop nu maar op met je verhaal. Ik kan er ook niks aan doen.
Behalve bidden dan...

Ik bespreek het met manlief. Ik vertel hem hoe ik zo graag precies de juiste woorden zou zeggen.
Woorden waardoor mensen weer nieuwe moed krijgen in een situatie waar je moedeloos van wordt.
Woorden die zorgen voor een glimlach in een situatie waarin al het lachen vergaan is.
Woorden die….
Maar alle woorden klinken hol en leeg.
‘Blijf jezelf’ zegt hij. ‘Zeg alleen iets als je de woorden vindt… en anders...zwijg... en bid voor hen.’

Dan lees ik deze uitspraak van Corrie ten Boom.

Het belangrijkste dat iemand voor een ander kan doen
is voor hem bidden.
Gebed behaalt de overwinning.
Iedere andere dienst die wij doen
bestaat eenvoudig uit het oogsten
van de resultaten van het gebed.

Opnieuw vouw ik mijn handen;
en ik bid, de schijven uit mijn knieen zingt Herman Boon
voor al die mensen, die me zo lief zijn.
Voor al die mensen, die God zo lief zijn.


Reacties

  1. Goed dat je je zorgen voor deze mensen bij de Heer brengt. Hij kan ze verder helpen. Misschien heb je ook iets aan mijn laatste blog:http://www.annderverhaal.nl/2017/01/09/omgaan-met-het-lijden-van-anderen/ Wens je Zijn zegen in het omgaan met mensen in hun nood.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind het mooi dat je hierover met je man praat.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…