Doorgaan naar hoofdcontent

God met ons


De week voor kerst. Onze huiskamer word gevuld met de prachtigste klanken.
Stemmen zingen over vrede op aarde en licht in een donkere wereld.
Het klinkt allemaal prachtig, maar het staat zo in schril contrast met wat er in de wereld gebeurt.
Lege ogen in een vuil gezichtje kijken me aan vanaf het televisiescherm.
Alleppo.
In Duitsland wordt getreurd en gekermd omdat mensen het leven is afgenomen.
Ze dachten gezellig een kerstmarkt te bezoeken, en kwamen nooit meer thuis.
Gek, pas nu bedenk ik me dat de mensen die achterbleven ook kerst zullen vieren dit weekend.
Ik merk dat mijn hart in opstand dreigt te komen.
Ik heb helemaal geen zin in een kleine baby in de stal.
Ik heb helemaal geen zin in lichtjes en feest.
Vrede op aarde lijkt erg ver van mijn bed.
En dan heb ik het nog niet eens over al het andere leed. Gebroken harten, verloren levens.

En dan...midden in mijn gemijmer, dwars door mijn opstandige gevoelens doemt het beeld van een kruis op. En aan dat kruis… de Man, Die eens kwam als een baby.
Het toonbeeld van lijden.
Hij weet wat het is...bedenk ik. Hij heeft altijd geweten van deze ellende.
Deze wereld die doordrenkt is van onrecht, pijn, verdriet, rauwe wonden en verlatenheid.
Ik hoef mijn gezicht niet af te wenden van al het lijden in deze wereld.
Hij deed dat ook niet.
Hij keek het lijden recht in het gezicht en ging er dwars door heen. Om een weg te banen, voor jou,
voor mij en voor alle mensen die Hij zo liefheeft.

Zijn hiermee al mijn vragen en twijfels weg? Nee, ze blijven…
Werkelijk, ik snap er helemaal niets van. Maar dwars door alles heen klinkt Zijn Naam:
Immanuel, God met ons!
Hij is erbij! Hij ontfermt Zich en zal ons ooit uit de modder van deze wereld tillen.
Ooit! Aan die hoop wil ik ondanks alles hardnekkig blijven vasthouden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…