Doorgaan naar hoofdcontent

God met ons


De week voor kerst. Onze huiskamer word gevuld met de prachtigste klanken.
Stemmen zingen over vrede op aarde en licht in een donkere wereld.
Het klinkt allemaal prachtig, maar het staat zo in schril contrast met wat er in de wereld gebeurt.
Lege ogen in een vuil gezichtje kijken me aan vanaf het televisiescherm.
Alleppo.
In Duitsland wordt getreurd en gekermd omdat mensen het leven is afgenomen.
Ze dachten gezellig een kerstmarkt te bezoeken, en kwamen nooit meer thuis.
Gek, pas nu bedenk ik me dat de mensen die achterbleven ook kerst zullen vieren dit weekend.
Ik merk dat mijn hart in opstand dreigt te komen.
Ik heb helemaal geen zin in een kleine baby in de stal.
Ik heb helemaal geen zin in lichtjes en feest.
Vrede op aarde lijkt erg ver van mijn bed.
En dan heb ik het nog niet eens over al het andere leed. Gebroken harten, verloren levens.

En dan...midden in mijn gemijmer, dwars door mijn opstandige gevoelens doemt het beeld van een kruis op. En aan dat kruis… de Man, Die eens kwam als een baby.
Het toonbeeld van lijden.
Hij weet wat het is...bedenk ik. Hij heeft altijd geweten van deze ellende.
Deze wereld die doordrenkt is van onrecht, pijn, verdriet, rauwe wonden en verlatenheid.
Ik hoef mijn gezicht niet af te wenden van al het lijden in deze wereld.
Hij deed dat ook niet.
Hij keek het lijden recht in het gezicht en ging er dwars door heen. Om een weg te banen, voor jou,
voor mij en voor alle mensen die Hij zo liefheeft.

Zijn hiermee al mijn vragen en twijfels weg? Nee, ze blijven…
Werkelijk, ik snap er helemaal niets van. Maar dwars door alles heen klinkt Zijn Naam:
Immanuel, God met ons!
Hij is erbij! Hij ontfermt Zich en zal ons ooit uit de modder van deze wereld tillen.
Ooit! Aan die hoop wil ik ondanks alles hardnekkig blijven vasthouden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieĆ«n, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…