Doorgaan naar hoofdcontent

De goede kant op fantaseren




Ik weet niet zo goed wat het is vandaag. Hormonen, de warmte die al dagen aanhoudt en waar ik ziet zo goed mee om kan gaan, vermoeidheid… geeft het maar een naam.
In ieder geval redenen te over om alles aan te pakken om eens lekker te piekeren en dat doe ik dan ook veelvuldig.
‘Piekeren is de verkeerde kan op fantaseren.’ Je kent hem vast wel.
Maar het ontbreekt me aan de energie om mijn fantasie weer in de juiste richting te manoeuvreren.
De tranen lopen als vloeiende riviertjes over mijn wangen en ik kan het niet stoppen.
‘Dat is juist goed!’ zei een lieve, dierbare vriendin gisteren toen ik haar belde om te vertellen dat er geen ruimte en geen energie meer is om af te spreken. En ik moest er om huilen, ja.
Omdat we al weken af willen spreken, maar het lukt niet. ‘Tranen wassen je schoon!’ zei ze.
Dat zegt ze altijd; en ik weet dat het waar is.
Huilen helpt om emoties boven te laten komen waar je geen woorden voor hebt.

Ik zeg tegen mezelf dat het allemaal best goed zal komen.
Dat ik ooit zal leren om te leven in balans.
Dat ik ooit precies zal weten wat ik wel en niet kan en daar nog tevreden mee kan zijn ook. Ooit…
En ondertussen snotter ik net zo hard door.

Ik ga in de tuin zitten. Een musje hipt naar me toe en kijkt me eigenwijs aan.
Aan de waslijn hangt was te drogen. Dat heb ik toch al weer opgepakt vanmorgen.
Langzaam slik ik mijn koffie door en ik bedenk dat ik gisteren zo genoten heb van een paar uurtjes in Reeuwijk, terwijl de kinderen zich hebben vermaakt met zand en water.
Ik zie het boek liggen wat ik zaterdag in de bieb heb gehaald en ik neem me voor om vanmiddag eens heerlijk te gaan lezen.
In de ligstoel die kapot was en die de buurman zo lief weer voor me heeft gemaakt.
En weet je wat? Ik zet nog een kopje koffie.
Straks komen ze jongens weer thuis. We zullen een broodje eten aan de tuintafel en ze zullen me verhalen vertellen over school.
Ze zullen nog even spelen en dan weer naar school vertrekken.

Terwijl ik me probeer te focussen op wat ik allemaal heb en niet meer op wat er allemaal ontbreekt,
geloof ik zowaar dat het me gelukt is om mijn fantasie-trein een beetje om te keren in de juiste richting.

Ondertussen klinkt vanuit mijn cd-speler het lied:
‘God zal voor ons zorgen.’
Hij zal mij alles geven wat ik nodig heb.
Aan die hoop mag ik me vastklampen.
Dag in, dag uit.








Reacties

Anoniem zei…
Mooi, Mariska!

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieĆ«n zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Grenzen

Ieder mens heeft ze: grenzen. En bij elk mens liggen ze ergens anders. Best lastig vind ik; kon ik nou maar eens naar anderen kijken. Even afkijken hoe je dat nou doet: je grenzen weten en ze ook aangeven. Maar helaas; we zijn allemaal uniek. Wat ik niet kan, kan een ander wel en vice versa. Jarenlang worstelde ik ermee. Waar liggen nou mijn grenzen en hoe krijg ik het voor elkaar om ze ook aan te geven op een gezonde manier? Ik wist het niet; en dus deed ik maar wat goed was in mijn ogen en vooral ook wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Dat resulteerde dan in oververmoeid zijn. En op een gegeven moment was ik daar zo klaar mee, dat ik hulp zocht.
Bijbelse counseling Ik ging naar een bijbelse counselor. Vreselijk spannend in het begin, maar wat heeft het me veel gebracht. Ik pleit er echt voor dat je, mocht je ooit hulp nodig hebben, een bijbelse counselor zoekt. Alleen Gods Woord kan werkelijk genezen en het geeft leven. De afgelopen maanden mocht ik het zelf ervaren. In Spreuk…