Snoeien (bloeien 3)

Vandaag de derde en laatste blog naar aanleiding van Johannes 15.

Ook zo’n leuke les: snoeien.

Ik heb vaak gehoord dat met snoeien wordt bedoeld dat God de zonden uit ons leven weghaalt.

En op zich zou dat best kunnen kloppen. Toch geloof ik dat snoeien een veel diepere betekenis heeft.

Snoeien is namelijk het weghalen van gezond hout.

Jezus zegt: ‘Als je niet aan de Wijnstok bent, dan verdor je, dan val je op de grond en word je verbrand.’

Snoeien is het weghalen van goed en gezond hout. Waarom?

Waarom moet het goede en gezonde weg?

Omdat het sap ontneemt.

Het sap wat rechtstreeks naar de rank toe moet.

Daarom moeten die lange loten eraf, zodat ze geen sap meer onttrekken aan de rank.

Wat een wijze les.

Want het gaat hier over al die dingen die ons langzaam maar zeker afhouden van waar onze prioriteit moet liggen.

Het is zo goed om jezelf of elkaar de vraag te stellen:

Ben jij nog bezig met de dingen waar God je voor geroepen heeft of niet?

Als dat niet zo is, is dat voor een deel niet erg. Maar als dit door blijft gaan, dan worden het lange loten. We worden emmers met gaten erin waar onze energie door wegstroomt.

Lange loten vragen vaak veel tijd en energie. Het zijn ook vaak dwingende dingen.

En dan komt God. En Hij vraagt:

‘Mag ik snoeien? Want wandel jij nog wel in de roeping waarmee ik jou geroepen heb?’

Het moeilijke aan lange loten is dat het op zich goede dingen zijn.

Maar weet je? Heel veel goede dingen zijn niet goed voor jóu.

Daar moet je nee tegen zeggen.

Omdat God wil dat er vrucht en veel vrucht en meer vrucht komt.

En daarom moeten alle sappen naar de rank gaan.

Lange loten hebben het in zich om alleen maar sap te onttrekken en het weg te houden van de rank, waar de vrucht hangt.

Lange loten nemen je in beslag.

Waarom neemt dat waar God jou toe riep je niet in beslag? Waarom nemen jou gaven en talenten je niet in beslag? Het zijn altijd die lange loten die je in beslag nemen.

Een leven wat bloeit kan niet zonder snoeien.

En weet je hoe mooi God het heeft bedacht.

Want wat voor mij een lange loot is, is voor een ander de rank.

Daarom hebben we elkaar zo nodig en dat maakt de gemeente van Christus tot zo’n mooi bouwwerk.

Dat maakt het tot een wijngaard met heel veel ranken.

Verschillende ranken, die allemaal vrucht dragen.

Laat je snoeien en stop de gaten in jouw emmer met energie.

Als je wandelt in hoe God je gemaakt heeft, dan loop je vol met Hem.

Dan krijgt je zoveel dat je beker overvloeit, en dan kun je uitdelen.

Dat is vrucht dragen. Meer vrucht dragen. Veel vrucht dragen.

De drie lessen van de Wijnstok:

– Accepteer je waarde;

– Omarm de seizoenen van je leven en

– Laat je snoeien.

En dan komt die prachtige tekst; die zo vaak verkeerd wordt gebruikt:

Als u in Mij blijft en mijn woorden in u blijven,

vraag wat u maar wilt en het zal u ten deel vallen. – Johannes 15:8 –

Als we al die lessen van de wijnstok in ons leven willen leren en als ons leven het doel heeft gekregen om veel vrucht te dragen; dan is het een onbegrensde belofte van God.

Als afsluiting van deze serie komen we uiteindelijk terecht bij de Vader. Het draait uiteindelijk allemaal om Hem.

Heer, leer me de seizoen van mijn leven omarmen en snoei de lange loten uit mijn leven weg.

Want hierin wordt mijn Vader verheerlijkt, dat u veel vrucht draagt

en Mijn discipelen bent. - Johannes 15:8 - 

Seizoenen (Bloeien 2)

Ik ben een serie blogs aan het schrijven over de geschiedenis van de Wijnstok. (Johannes 15)

Naar aanleiding van een preek die ik luisterde van Ido Buwalda.

De eerste les hierover vind je in mijn vorige blog.

De tweede les is een stuk lastiger: Seizoenen.

De wijnstok heeft namelijk bloeimaanden en oogstmaanden.

Maar hij heeft ook de maanden waarin gesnoeid wordt en de wintermaanden.

Een leven dat vrucht draagt gaat door seizoenen heen.

Een bloeiend leven staat niet gelijk aan een makkelijk leven.

Misschien bevind je je op dit moment wel in een winterseizoen.

Misschien denk je bij het lezen van de titel van deze blogs meteen al: 

dit ga ik niet lezen.

Dit is niet voor mij. Want in mijn leven is het hartje winter.

God Die van mij houdt? Ik kan er niets mee.

Het is ijskoud in mijn leven. Ik begrijp niet waar God is.

Ik snap niet waarom het nodig is dat ik door deze periode heen moet.

En ik wil dit ook helemaal niet.

Als God nou echt die Vader is die zoveel van mij houdt, mag het dan alsjeblieft een onsje meer zijn?

Wat is het nut van een winterseizoen? Kan iemand me dat vertellen?

Ik ken het ook uit mijn eigen leven. Zo koud….

Misschien is het om geloofs-spieren te trainen. Geestelijke fitness.

Misschien wil God dat we Hem leren vertrouwen, ook als Hij de grote Afwezige en de grote Onbegrijpelijke is. Want dat is Hij soms.

Dat je leert om te zeggen: ‘Heer, ook al snap ik U niet, ik wil mijn geloofswortels diep in U blijven slaan.’

Misschien wacht er iets nieuws op je. Zoals de winter wacht op de lente.

Misschien is God in jouw leven bezig om iets nieuws te doen.

Je ziet er nu nog niks van, maar om het lente te laten worden in je leven, moet je door de winter heen.

Of misschien is een winterperiode wel nodig om ons meer te laten genieten van de lente.

Oh, wat klinkt het allemaal mooi en leuk.

Maar ik zou me zo voor kunnen stellen dat je er nu misschien helemaal niks mee kunt.

Geloofs-spieren trainen? Nog meer?

Het kan zo koud zijn. Zo koud dat je maar één behoefte hebt.

Je wilt dan geen antwoorden meer. Je wilt simpel mensen naast je.

Mensen die zeggen: ‘Wij gaan met jou door de winter. Want de lente komt!’

Soms wil je niet meer dan alleen dat.

Mensen die samen met jou overwinteren, en die steeds tegen je zeggen: ‘De lente komt.’

Misschien zit je in een bloeimaand. Heerlijk! Veel van Gods zon in jou leven.

Of in een oogstmaand. Alles lijkt je te lukken. Je bidt, en God verhoort.

Je hebt het gevoel dat je geestelijk van betekenis bent. In de kerk en op je werk. In je gezin.

Alsof God zich helemaal aan het uitleven is door jou heen.

Ook die seizoenen zijn er. Gelukkig wel.

Ons leven gaat door alle seizoenen heen.

Als je echt geestelijk wilt groeien. Als je verlangt naar een bloeiend leven. Als je geestelijk volwassen wilt worden: omarm dan álle seizoenen in je leven.

Dit is Gods weg om te zorgen dat je groeit. Je groeit en bloeit niet van de ene op de andere dag.

Deze groei gaat organisch. Terugkijkend zie je het misschien pas.

Op deze manier ben je op weg naar een leven dat bloeit. Een leven dat vrucht draagt.

En weet je wat zo mooi is: Er is één Persoon Die nooit met vorstverlet gaat.

En dat is de Wijnbouwer.

Hij is de Enige Die alle seizoenen door blijft werken.

Hij heeft ook al die seizoenen nodig om te komen waar Hij met jou en mij op weg naar toe is.

Namelijk om ons leven tot een grote bloei te brengen.

De Wijnbouwer stopt niet met werken. Voor jou. In welk seizoen van je leven je ook zit.

De Wijnbouwer is altijd aan het werk in jou leven.

Ook in een winterseizoen. Dan is Hij bezig om alle voorbereidingen te treffen voor de lente.

Voor het moment dat de rank vrucht gaat dragen, meer vrucht gaat dragen en veel vrucht gaat dragen. Hij laat ons nooit alleen. Daarvoor vindt Hij de rank veel te kostbaar.

Omarm de seizoenen van je leven, omdat je gelooft dat God altijd doorwerkt.

In de winter, in de herfst, in de zomer en in de lente. Hij is er altijd!

Bloeien (1) Johannes 15

Een bekender stuk is er bijna niet zou je bijna zeggen. 
Johannes 15: Ik ben de ware wijnstok.

En toch hoorde ik de afgelopen week een preek, die me weer zoveel nieuwe inzichten bracht.

Deze preek kun je zelf ook luisteren via Youtube: Bloeiend leven van Ido Buwalda.

Ik wil graag een serie blogs schrijven waarin ik een aantal van die inzichten deel.

Want uiteindelijk verlangen we er denk ik allemaal naar om vrucht te dragen. Of niet soms?

Het lijkt zo leuk. Bloeiend leven. Dat willen we allemaal.

Maar we kunnen ook al moe worden als we er alleen nog maar aan denken.

Omdat we zijn gaan geloven dat vruchtbaar zijn betekent dat we meer moeten gaan doen.

En we moeten al zoveel. We houden misschien nauwelijks ons hoofd boven water en dan moet je ook nog vrucht dragen. Ik ontdekte dat dit helemaal niet zo word bedoelt.

Jezus reikt ons dit verhaal aan als Hij vlak voor Zijn lijden staat.

De lessen die Hij ons wil leren zijn niet allemaal makkelijke lessen.

Maar als ik dit verhaal lees, dan zie ik dat het kán. Ook al zijn we moe, ook al vraagt het leven veel.

Je kúnt vrucht dragen, ook al is het niet makkelijk.

Jezus laat ons hier zien dat Hij er zo naar verlangt dat we tot onze bestemming komen.

En Hij leert mij ook dat hoe ik naar mijn leven kijk, zoveel bekrompener is dan hoe Hij kijkt.

Zijn visie op mijn leven, is zoveel groter dan mijn visie op mijn leven.

Als ik kijk naar de energie die ik heb en het weinige dat ik in mijn ogen kan doen op een dag.

Of als ik kijk naar de keren dat ik het helemaal fout doe, dan zie ik maar weinig potentie eerlijk gezegd.

Maar dan Jezus; Hij ziet zoveel meer in mij. En in jou.

Hij begint met het leggen van een fundament. Zijn woorden zijn meteen duidelijk.

Mijn Vader; Die is de wijnbouwer. En Ik, Ik ben de wijnstok.

En dat is iets, wat we steeds moeten onthouden. God is de wijnbouwer. En Jezus de wijnstok.

We moeten steeds weten dat Zij samen er voortdurend voor zorgen dat er maximale zorg is, dat er maximale veiligheid en vertrouwen is voor ons; de kwetsbare ranken.

Er is maar één reden waarom de Vader en de Zoon deze rollen innemen.

En die reden dat ben ik, dat ben jij: tere, kwetsbare rankjes.

De Vader en de Zoon weten hoe teer en hoe kwetsbaar we zijn.

Zij weten hoe snel we omver geblazen worden. Of hoe snel we afknappen.

En toch ziet God potentie in ons. Ja, we zijn zwak;

maar daarom is God de Wijnbouwer en daarom is Jezus de Wijnstok.

Weet je wat het betekent dat wij de ranken zijn en Jezus de Wijnstok?

Dat zegt dat we uit hetzelfde hout gesneden zijn. Wij dragen het DNA van God in ons.

Wij zijn geschapen naar Zijn beeld en naar Zijn gelijkenis.

Wij zijn zo waardevol voor Hem, ondanks onze kwetsbaarheid. We zijn zo geliefd.

We zijn deel van Jezus zelf, omdat Hij er voor koos om deel uit te maken van ons.

Jezus is onlosmakelijk met jou en mij verbonden.

Het doel van de rank is vrucht dragen. Maar dat is niet het enige wat Jezus zegt.

Hij zegt ook: ‘Ik snoei je opdat je méér vrucht zult dragen.’

Zoveel potentie ziet Hij dus in ons. Hij kijkt naar ons leven en ziet dat we uit hetzelfde hout gesneden zijn als Hij en daarom weet Hij dat we méér vrucht kunnen dragen.

En... dit is heel belangrijk: vrucht dragen betekent niet dat we nog meer moeten gaan doen.

Jezus heeft het bij vrucht dragen nooit over wat je doet. Hij heeft het bij vrucht dragen over het karakter van Zichzelf wat Hij in jou en door jou zichtbaar maakt.

Misschien zijn de voedingsstoffen die naar de rank gaan wel het beeld van de Heilige Geest.

Jezus spreekt daar namelijk in Johannes 14 en 16 over.

Ik geloof dat de Heilige Geest grote dingen wil doen. Ik geloof in wonderen.

Maar misschien is wel het grootste wonder van de Heilige Geest,

dat Hij woorden van waarheid in ons hart spreekt.

Zo druppelt het leven van Jezus ons leven binnen. Het is geen kraan die open staat, dat zouden we niet eens aankunnen. Het is als een infuus en elke dag mogen we onszelf daarop aansluiten zodat Gods waarheid ons leven binnen druppelt.

De eerste les van de wijnstok is: ken je waarde en accepteer je waarde.

Dit is het fundament voor een leven dat vrucht draagt.

Een bloeiend leven gaat in de knop kapot als je je dit niet beseft. Dat is de rank die in de knop sterft.

Besef de overvloedige liefde die Jezus voor jou heeft. Hij ziet zoveel waarde in jou!

Vrucht dragen begint hier. En het begint bij de erkenning dat we zonder Jezus niets kunnen doen.

Het leven is niet maakbaar en daarom hebben we het fundament van Zijn erkenning, liefde en veiligheid zo nodig.

Luister nog één keertje: Hij ziet waarde in jou!

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon.

Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan.

Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot.

De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje.

En midden in dat rommeltje, zit ik.

Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk.

Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is.

Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.

Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed.

Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlijk gezegd werd ik er alleen maar verdrietig van. Blijkbaar doe ik dus iets niet goed; dacht ik. 

Want ik ben niet gezond, maar moe. Ik kan het leven allemaal niet zo goed aan en mijn hoofd wil vaak veel meer dan mijn lijf.

Ik zit heel vaak midden in de rommel van mijn leven. 

En zo vlekkeloos verloopt het allemaal niet.

Is het echt zo dat God ons gezondheid en voorspoed belooft als we Hem geloven?

Of belooft Hij iets heel anders?

Er zijn momenten dat ik niet bij God kan komen. De dingen van het leven, het verdriet, de pijn en de moeiten kunnen me soms zo lam slaan dat ik niet eens meer energie heb om te proberen bij God te komen. En als ik op zo’n moment een preek hoor over de voorspoed die God wil geven, dan voel ik me alleen maar wanhopig en ellendig.

Misschien wel net zo wanhopig en ellendig als Jakob.

Daar liep hij dan, in zijn eentje door de woestijn.

Zijn vader bedrogen, zijn broer aangezet tot wraak, zijn hart vervuld van angst.

Hij had geen idee hoe zijn toekomst er uit zou zien en hij had al helemaal geen idee of Hij ooit wel weer thuis zou kunnen komen.

Jakob zat, net als ik soms, midden in de puinhoop van zijn leven.

Toen hij die nacht ging slapen, moet hij gedacht hebben dat hij niets meer over had. Hij had zelfs geen kussen om zijn hoofd op te laten rusten die nacht.

Enig idee hoe eenzaam en bang hij zich moet hebben gevoeld?

En weet je wat God deed?

Hij zei niet: 'Tja, je hebt het ook helemaal fout gedaan.

Waar was je vertrouwen in Mij?

Ik wilde je voorspoed geven, maar ja, je dacht het allemaal zelf te kunnen regelen. Logisch dat je je nu eenzaam en verlaten voelt.'

Nee. Dat zei God niet

Die nacht kreeg Jakob een droom. God gaf Jakob een visioen van hoop.

Hij droomde van een ladder. Een ladder die op de aarde stond en tot in de hemel reikte.

Langs deze ladder klommen engelen van God omlaag en weer omhoog.

Ze kwamen naar de aarde om te doen wat God hen had opgedragen en als ze hun missie hadden volbracht keerden ze weer terug.

In de verlaten woestijn waar Jakob zich bevond, daalden Gods engelen af om het werk te doen van Hem die hen had gestuurd.

En boven aan de ladder stond God Zelf.

Toen Jakob wakker werd zei Jakob: ‘Dit is zeker, op deze plaats is de Heer aanwezig. Dat besefte ik niet.’

Jakob ving deze nacht een glimp op van ik denk een van de belangrijkste waarheden van mijn geloof.

In dit aardse leven moeten we door veel woestijnen. Woestijnen voor onze ziel.

Verwoeste dromen, verlies, verdriet of pijn. Er zijn momenten dat niets ons meer kan troosten en waar we niets overhouden, dan alleen een harde steen waarop we ons hoofd kunnen leggen als we rusten aan de kant van ons eenzame pad.

Op die plekken lijkt God oneindig ver weg.

En toch…

Toch is er een ladder die de grond van onze eenzame woestijn raakt. Gods engelen komen erlangs naar de aarde en klimmen weer omhoog en Hij is het die ons Zijn hulp aanbiedt.

Er zijn woestijnen die ons menselijke begrip ver te boven gaan. Maar je bent er nooit alleen.

De ladder van Jakob staat zelfs op die verlaten plek, en God is bij je.

De glans van Gods liefde reikt tot in de meest verwoeste plekken van het leven.

De glans van Gods liefde werd zichtbaar aan het kruis, daar waar al het lijden van de wereld samen komt.

God is en blijft een trouwe Helper en een Rots van zekerheid.

Hij verlaat ons niet als de puinhopen ons omgeven. Hij daalt juist af.

Zo nabij is God. Nabij genoeg om er te zijn in al ons verdriet.

Het is een waarheid die ik me wil blijven beseffen: God is nooit ver weg!

Alleen door mijn blindheid lijkt het zo. Mijn blindheid hangt als een sluier tussen God en mij op momenten dat Hij zo ver weg lijkt. Net als Jakob besef ik het zo vaak niet.

Maar dit aanhankelijke geloof wil ik zo graag door laten sijpelen in alle hoeken van mijn leven.

God is nooit ver weg en juist in de nood is Hij nabij.

Dit is de belofte die God ons geeft.

En met Hem kan er vrede zijn in mijn hart, midden tussen de puinhopen.

Zijn Wijsheid en Liefde gaat zoveel dieper dan wij hier op aarde zien.

Ik geloof denk ik liever in een God, Wiens liefde zo groot is dat Hij afdaalt in mijn verloren wereld,

dan in een God Die me alleen maar voorspoed geeft.

Omdat dat eerste betekent dat God veel dichterbij is dan ik denk. Omdat dat eerste betekent dat God veel meer Liefde voor me heeft dan ik ooit zal beseffen.

Omdat dat eerste betekent dat ik nooit verlaten ben en dat inderdaad niets mij zal kunnen scheiden van Hem.

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mensen allemaal een ruime portie moed in hun DNA mee hebben gekregen bij hun geboorte? vraag ik me af. Ik heb namelijk wel het enorme verlangen om de wil van God te doen, maar heel vaak ben ik eerlijk gezegd gewoon… bang. Bang voor de mening van mensen. Bang dat ik enorm zal falen. Bang dat ik alleen zal komen te staan. En heel vaak is het die angst die me tegenhoudt. Een goede zet van de tegenstander, bedenk ik me, want angst houdt ons klein en weerhoudt ons ervan om te doen wat ons diepste verlangen is.

Als je je verder verdiept in de personen die ik eerder noemde, kom je erachter dat zij, net als ik, toch ook best wel angsthazen waren. Neem nou Abraham; die loog om zijn eigen hachje te redden. Of Mozes die op de vlucht sloeg. De discipelen van Jezus waren evengoed geen toonbeelden van moed toen ze vluchtten op het moment dat Jezus gevangen werd. En dat nadat ze drie jaar zo dicht bij hun Meester hadden geleefd.Hoe komt het dan, dat ze toch tot moedige daden in staat waren?

In de bijbel heeft moed alles te maken met je hart. Het Hebreeuwse woord voor hart is lev.
Wat ons gelijk doet denken aan het woord ‘lef’ uit onze eigen taal. Er is lef voor nodig om de juiste keuzes te maken en ze dan vervolgens ook nog uit te voeren. Lef heeft dus alles te maken met datgene waar je hart naar uit gaat. Je liefde, je passie. Het hart van Jezus ging ernaar uit om de wil van Zijn Vader te doen, en dat gaf Hem de moed om te strijden voor onze redding.
De vraag is dus of wij echt hart hebben voor de zaak van God. Is het ons diepste verlangen om Hem te eren en te gehoorzamen? Dan zal ons dat de moed geven om op te staan en het verschil te gaan maken. Daniël was iemand die duidelijk verschil maakte.
 
Je kunt het nalezen in Daniël hoofdstuk 1, 3 en 6.
Hij was vastbesloten God te gehoorzamen. (Daniël 1:8)
Hij vertrouwde op God. (Daniël 6:24)
Hij en zijn vrienden wilden God eren. (Daniël 3:18)

Maar wat moeten we nou met die angst? Moed betekent niet dat je geen angst kent. Denk aan Mozes die zei dat God maar iemand anders moest kiezen om het volk uit Egypte te leiden. Denk ook aan de Psalmen of zelfs aan Jezus in Getsemané. Hij zweette zelfs druppels bloed.
 
Moed betekent dat je zoveel verlangen, zoveel hart, zoveel passie en dus zoveel lef hebt, dat dat groter wordt dan je angst. Op die manier overwin je je angst. Laat je verlangen groeien, en de angst zal het verliezen.
En als we toch een keer laf zijn geweest en de angst heeft het gewonnen, dan is er vergeving en altijd een tweede kans. Dat maakt ons niet minder geliefd bij Hem.
Beth Moore zegt het zo mooi: ‘Courage comes from a heart that is convinced it is loved.’ (Moed komt voort uit een hart dat ervan overtuigd is dat het geliefd is.) 

God weet wat voor een angsthazen we kunnen zijn. Hij weet immers wat voor maaksel wij zijn. (Psalm 103:14) Niet voor niets staat er precies 365 keer in de bijbel: ‘Vrees niet!’
Voor elke dag een keer. En heel vaak staat er dan achteraan: ‘want Ik ben bij je!’
En dat is precies de reden dat we niet bang hoeven te zijn. Hij, de Schepper van de hemel en de aarde is bij ons. Altijd! En Hij geeft ons zijn Geest. Geen geest van vreesachtigheid, maar van kracht, liefde en bezonnenheid. (2 Timothëus 1:7)
Het is Zijn Geest die het verlangen in ons hart legt. En het is Zijn Geest Die ons de kracht zal geven om te zeggen, wat God wil dat we zeggen. Om te doen, wat God wil dat we doen en om te zijn, wie God wil dat we zijn.

Soeverein

Almachtige God, Schepper, Meester. 
Hij is de Alpha en de Omega. Hij is soeverein.
Ik denk dat ik nooit begreep wat dat betekende.
Ik heb voortdurend alles van alle kanten bekeken, 
piekerend over hoe ik alles in orde moest krijgen,
wat ik moest doen om ervoor te zorgen dat alles
ging zoals het moest gaan. 

Maar opeens besefte ik dat ik de dingen helemaal niet beheers. 
God doet dat. Hij heeft het altijd gedaan.
Hij is de almachtige God.

Het gaat niet eens om mijn geloof, wat zo vaak zwak is.
Het gaat om God, die de stukken van mijn leven bij elkaar houdt. 
Het bloed van Golgotha dat mijn verzoend met God, 
houdt als een scharlaken koord mijn leven bij elkaar.

Mezelf daaraan overgeven is geloven in de Eeuwige.
Hij is altijd nauw betrokken bij mij leven.
Dood, geboorte, vuur, liefde, ziekte, verlies.
God laat mij door die dingen heen gaan om zo tot Hem te komen.

We nemen beslissingen, doen dingen en denken dat we ons leven beheersen, maar dat doen we eigenlijk nooit. God is het.
Het is arrogant en trots om te denken dat wij ons leven regeren. 
Dat is een illusie. 
We zijn nooit in staat om dingen harmonieus bij elkaar te brengen.
 
God is altijd Degene die alles onder controle heeft.
Dat betekent het dat Hij soeverein is.

Ik had Jezus nooit nodig gehad als ik nog enige controle had.
Alles wat gebeurd – alle pijn – Hij keert het ten goede. 
Het dient Zijn doel: mij dichter bij Zijn hart brengen.

Zo wordt pijn een zegening.
(Geschreven naar aanleiding van het boek:
De rode draad van Francine Rivers)

Honger en dorst

Met lege handen staan; herken je dat?

De laatste weken word ik enorm met mezelf geconfronteerd.

Door gezondheid en vermoeidheid ben ik al dolblij dat ik de dag doorkom zonder ergens halverwege te zijn ingestort.

Ik heb mijn handen vol aan de dingen in en rondom het huis en daardoor blijft er voor mijn gevoel zo weinig over. Het is net of ik alleen maar met mezelf en ons gezin bezig ben en er is geen ruimte voor de wereld erbuiten.

Ik zou zoveel meer willen doen. Ik zou zoveel meer aan willen bieden.

Maar ik kan het niet. Ik sta met lege handen.

Ik mis soms zelfs de energie om mijn ogen op God te blijven richten en op de hoop die Hij me wil geven. Zelfs daarin is het alsof ik met lege handen sta, terwijl ik zo dorst en honger naar Hem.

Zoals een hinde smacht naar stromend water

zo smacht mijn ziel naar U, o God.

– Psalm 42:2 –

Als een hert. Een hert heeft de waterstroom niets te bieden.

Hij komt alleen maar. En hij drinkt.

Voor God hoef je niets mee te brengen.

Je mag komen: ontmoedigd, leeg, failliet.

Waarom? Weet je dat God juist de eer krijgt als je hunkert naar Zijn volheid?

Er is niets in de wereld jou ziel kan verzadigen en daarom smacht je en verlang je naar God.

Je wilt alleen nog maar drinken van de fontein van levend water en op die manier je ziel laten verzadigen.

God ziet je graag komen. Hij ziet graag mensen komen die Hem nodig hebben.

Die wanhopig op zoek zijn naar Hem. Hij wil deze mensen verzadigen met Zichzelf.

Met lege handen komen bij Hem, betekent dat je je dorst enkel en alleen wilt lessen bij Hem.

Het betekent dat je het niet in andere dingen zoekt. Alleen bij Hem.

Het betekent dat God verheerlijkt word.

God wordt verheerlijkt als we ons laten verzadigen door Hem.

Sterker nog: met lege handen staan is geen bedreiging; het is nodig.

Zodat we kunnen worden verzadigd.

O, alle gij dorstigen, kom tot de wateren

en u die geen geld hebt kom,

koop en eet, ja, kom, koop zonder geld

zonder prijs, wijn en melk.

– Jesaja 55:1-2 –

‘Kom bij Mij, als je niets hebt.’ zegt God. ‘Ik zal voorzien.’

God belooft dat Hij je zal geven wat je nodig hebt. Je hoeft geen honger er dorst te lijden.

Maar Gods Woord belooft nog meer. Meer dan alleen een praktische geruststelling.

Hij zegt niet alleen dat Zijn zorg ons zal omringen in onze armoede.

Naast de belofte dat Hij onze honger zal stillen en onze dorst zal lessen geeft God ons ook een opdracht:

Neig uw oor, en kom tot Mij.

Luister en uw ziel zal leven.

– Jesaja 55:3 –

God wil de honger en dorst van onze ziel stillen en Hij wil dat onze ziel zal leven.

Kom en koop datgene wat leven geeft aan je ziel.

Het kost geen geld om heel te worden.

De honger van je hart kan op dezelfde manier gestild worden

als een hongerige maag gevuld kan worden.

Kom maar, met lege handen.

Laat de schaamte over het feit dat je niets hebt maar varen.

God weet het allemaal. Hij weet dat je Hem niets hebt aan te bieden, dan alleen je dorstige hart.

Dan alleen je hongerige ziel.

Kom!

En luister.

Kom dichterbij. En luister.

Doe het.

En je ziel zal leven.