Doorgaan naar hoofdcontent

Soeverein

Almachtige God, Schepper, Meester. 
Hij is de Alpha en de Omega. Hij is soeverein.
Ik denk dat ik nooit begreep wat dat betekende.
Ik heb voortdurend alles van alle kanten bekeken, 

piekerend over hoe ik alles in orde moest krijgen,
wat ik moest doen om ervoor te zorgen dat alles
ging zoals het moest gaan. 


Maar opeens besefte ik dat ik de dingen helemaal niet beheers. 
God doet dat. Hij heeft het altijd gedaan.
Hij is de almachtige God.


Het gaat niet eens om mijn geloof, wat zo vaak zwak is.
Het gaat om God, die de stukken van mijn leven bij elkaar houdt. 

Het bloed van Golgotha dat mijn verzoend met God, 
houdt als een scharlaken koord mijn leven bij elkaar.

Mezelf daaraan overgeven is geloven in de Eeuwige.
Hij is altijd nauw betrokken bij mij leven.
Dood, geboorte, vuur, liefde, ziekte, verlies.
God laat mij door die dingen heen gaan om zo tot Hem te komen.


We nemen beslissingen, doen dingen en denken dat we ons leven beheersen, maar dat doen we eigenlijk nooit. God is het.
Het is arrogant en trots om te denken dat wij ons leven regeren. 

Dat is een illusie. 
We zijn nooit in staat om dingen harmonieus bij elkaar te brengen.
 

God is altijd Degene die alles onder controle heeft.
Dat betekent het dat Hij soeverein is.


Ik had Jezus nooit nodig gehad als ik nog enige controle had.
Alles wat gebeurd – alle pijn – Hij keert het ten goede. 

Het dient Zijn doel: mij dichter bij Zijn hart brengen.

Zo wordt pijn een zegening.
(Geschreven naar aanleiding van het boek:
De rode draad van Francine Rivers)


Reacties

Dank je wel! Heel toepasselijk voor mij.

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…