Doorgaan naar hoofdcontent

Soeverein

Almachtige God, Schepper, Meester. 
Hij is de Alpha en de Omega. Hij is soeverein.
Ik denk dat ik nooit begreep wat dat betekende.
Ik heb voortdurend alles van alle kanten bekeken, 

piekerend over hoe ik alles in orde moest krijgen,
wat ik moest doen om ervoor te zorgen dat alles
ging zoals het moest gaan. 


Maar opeens besefte ik dat ik de dingen helemaal niet beheers. 
God doet dat. Hij heeft het altijd gedaan.
Hij is de almachtige God.


Het gaat niet eens om mijn geloof, wat zo vaak zwak is.
Het gaat om God, die de stukken van mijn leven bij elkaar houdt. 

Het bloed van Golgotha dat mijn verzoend met God, 
houdt als een scharlaken koord mijn leven bij elkaar.

Mezelf daaraan overgeven is geloven in de Eeuwige.
Hij is altijd nauw betrokken bij mij leven.
Dood, geboorte, vuur, liefde, ziekte, verlies.
God laat mij door die dingen heen gaan om zo tot Hem te komen.


We nemen beslissingen, doen dingen en denken dat we ons leven beheersen, maar dat doen we eigenlijk nooit. God is het.
Het is arrogant en trots om te denken dat wij ons leven regeren. 

Dat is een illusie. 
We zijn nooit in staat om dingen harmonieus bij elkaar te brengen.
 

God is altijd Degene die alles onder controle heeft.
Dat betekent het dat Hij soeverein is.


Ik had Jezus nooit nodig gehad als ik nog enige controle had.
Alles wat gebeurd – alle pijn – Hij keert het ten goede. 

Het dient Zijn doel: mij dichter bij Zijn hart brengen.

Zo wordt pijn een zegening.
(Geschreven naar aanleiding van het boek:
De rode draad van Francine Rivers)


Reacties

Dank je wel! Heel toepasselijk voor mij.

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…