Stille week

Stil zal ik zijn

in de dagen die komen.
Een stilte die ik nodig heb

om weer opnieuw

en nog dieper en intenser

te leren begrijpen waarom...

Stil wil ik staan

bij Uw lijden en sterven

Zodat ik dieper zal beseffen

Wie U bent

Wat U deed

Stil wil ik worden

om op die mooie zondag

opnieuw te ontdekken

dat de stilte werd opgeheven

en dat ik

voor eeuwig

mag juichen voor Uw troon

omdat U eerst jubelde over mij.

U heeft mij lief

en alleen daarom

ik U.

Met ziel en zaligheid

Met een knak kom ik tot stilstand.

Mijn hoofd hangt ergens op kniehoogte en de hand die op weg was om de rits van mijn schoen dicht te trekken, neem opeens een andere route en grijpt naar mijn rug.

Au!!!!

Hoe ik mijn schoen dicht heb gekregen is me onbekend, maar even later strompel ik naar school.

Mijn zoontje heeft een High Tea in de klas en ik kan het niet maken om weg te blijven.

Bezorgd denk ik alvast aan het weekend. We gaan naar de verjaardag van mijn vader, maar als mijn lijf nou zo blijft tegenstribbelen.

De dag erna word ik gedwongen tot rust. Alweer...

‘Ik word zo moe van dat geknok Heer’ bid ik.

‘En ik ben doodmoe van het bidden ook.’

Zo! Dan weet U dat.

Die zaterdag sta ik goed op. Ik verbaas me en we stappen in de auto richting Zeeland.

Het gaat de hele dag goed.

'Tja, je weet wel wanneer de pijn in je rug schiet, maar nooit wanneer hij besluit weer te vertrekken.' denk ik.

Zondag in de dienst. Een preek over je ziel. Mijn ziel....

Ik ren er het liefst aan voorbij de laatste tijd.

Maar God niet. God juist niet.

Hij blijft stil staan bij mijn ziel. En of het nou goed gaat of juist niet, Hij wil mij kennen.

Ik mag bij Hem klagen, aan Hem vragen en dan zal Hij me dragen.

Er worden diepten in mijn ziel geraakt waarvan ik niet eens wist dat ik ze had

en de tranen beginnen al snel te stromen.

Ik haat dat. Vooral ik de kerk waar iedereen om je heen zit en je kan zien.

Maar het is goed. Het werkt helend en het lucht op.

De afgelopen dagen is er steeds maar een zinnetje wat in me opkomt.

‘Ik wil je zo graag dichtbij me hebben. Jou. Met ziel en zaligheid.’

‘God, wat heb ik U lief. Help me geloven, vertrouwen.

Help me loven en prijzen.

Dwars door alle pijn heen.

Ik wil ook graag dichtbij U zijn.

En, o ja... bedankt dat ik zaterdag gewoon naar mijn vader kon.’

Vrijheid

Er ligt een ongekende vrijheid voor ons klaar. Aangereikt door een God die weet hoe wij mensen zijn. We hebben vrijheid nodig. Vrijheid om te mogen komen zoals we zijn.

Alleen als we die vrijheid ervaren durven we uit onze schuilkelders tevoorschijn te komen. Alleen als we die ruimte ervaren durven we uit het donker in het licht te komen. 
Als vrijheid ons wordt afgenomen, omdat ons dingen worden opgelegd, door mensen, niet door God; kruipen we in onze schulp. We voelen ons afgewezen, vernederd en veroordeeld. We schamen ons letterlijk kapot. De verbinding valt weg. Wat overblijft is een immense leegte, waarin we eenzaam ronddolen omdat er uiteindelijk niemand meer is die ons echt kent.

Wat maakt toch dat dit iedere keer weer gebeurd? Vooral christenen zijn er zo goed in. Ik ook. Zwart-wit denken is me niet vreemd. En veroordeling van anderen ook niet. Ik dacht het allemaal zo goed te weten. Ik kende God...dacht ik. Ik wist precies wat Hij van ons mensen wilde...dacht ik. Tot er een moment kwam dat ik het allemaal helemaal niet meer zo goed wist.

Wat ik dacht te weten, glipte als zand tussen mijn vingers weg. En ik moest God opnieuw leren kennen. En toen ik daarmee begon kwam ik erachter dat ik nog maar zo weinig wist over God. Hij is zoveel groter dan ik dacht. Bij Hem is zoveel meer vrijheid dan ik dacht. Hij schept veel meer ruimte dan ik dacht. Jarenlang zat God opgesloten in mijn kooi van denkkaders en geplaveide wegen. Nu mijn denkkaders heb los heb gelaten, wordt Hij alsmaar groter, en ik alsmaar kleiner. En laat dat nou juist de bedoeling zijn.

Je kent de wegen van de wind niet,
je kent het kind dat in de moederschoot groeit niet,
zo ken je ook de daden van God niet, Die alles maakt.
Prediker 5:11

 

Dit besef bewaard je voor veroordeling, en leidt je binnen in de vrijheid. Het laat je zien wat echte Liefde is. Vergeet nooit hoe hoog de prijs was voor de vrijheid die God ons gaf!

Een vrijheid die reinigt... EN heiligt. Daar hoeven we niks meer voor te doen.

Helemaal niks!
Dat is niet goedkoop.

Het kostte Hem alles.

Toen ik niets meer had te dromen
Aan het einde van de reis
Mocht ik bij m'n Vader komen
In Z'n hemels paradijs.
Hij vergaf mij al m'n zonden
Heeft me van mijzelf bevrijd
Toen heb ik de weg gevonden
't Is Jezus die mij leidt
't Is Jezus die mij leidt

– Elly en Rikkert – 
 

Vooruit! Het nieuwe jaar in...

De laatste dagen van 2015 liggen alweer achter ons, en de eerste dagen van het nieuwe jaar zijn aangebroken. 

Dagen waarin ik vaak even weg droom, denkend aan wat achter me ligt of juist aan de toekomst die nog onbekend is.  

Voor mijn gevoel ben ik helemaal nog niet klaar voor die toekomst. 

Ik zou in het afgelopen jaar zoveel dingen over willen doen. 

In zoveel dingen heb ik gefaald, heb ik niet gedaan wat ik had willen doen of wat ik me nog zo voorgenomen had: mijn bijbel in een jaar uitlezen, elke week een bijbeltekst leren met de kinderen, bidden met en voor onze gemeente, de zolder opruimen, de woonkamer verven, woordjes oefenen met de oudste, meer tijd vrijmaken voor familie en vrienden...   

Hoe meer ik nadenk, hoe langer de lijst word! 

Hoe in de wereld stap ik hoopvol het nieuwe jaar in terwijl ik 2015 zo rommelig achter me laat?

Dan lees ik een blog van Ann Voskamp. Ze schrijft over haar dochter die een moeilijk pianostuk uit haar hoofd moet spelen op de muziekschool.

Door de zenuwen vergeet ze een aantal noten, maar ze speelt door. Door dat te doen word ze meegenomen door de muziek, ze vindt haar weg weer en brengt het stuk tot een goed einde. Haar muziekleraar geeft aan: 'Je was een aantal noten vergeten, maar je bent niet gaan klagen over wat achter je lag. Je heb je gefocust op het volgende muziekstuk. 

Dit was het beste wat je kon doen.'

We maken er allemaal wel eens een prutswerkje van. We spelen allemaal wel eens verkeerde noten, maar het lied gaat verkeerd als we terug blijven denken aan de missers. Door vooruit te gaan maken we de juiste muziek.

Angst, de druk van het leven of oude gewoonten kunnen ervoor zorgen dat we noten vergeten. Vertel mij wat! Ik kan de noten die ik verkeerd speelde, of al helemaal niet meer wist bijna horen. Door er naar te blijven kijken, er over na te blijven denken worden het gewoontes, verkeerde gewoontes.

Ann schrijft verder:

Mislukt? Wat voelt als een mislukking, is in het echt opdoen van ervaringen. Vooruit!

Ben je bang? Angst is altijd de eerste stap voor geloof. Vooruit!

Voel je je verloren? Vooruit is altijd de weg naar Huis.

En in deze gevallen wereld, mag ik naar voren stappen het nieuwe jaar in. En ik mag me naar voren laten vallen in de veilige armen van Jezus die ik altijd kan vertrouwen.

De lijst van dingen waarin ik gefaald heb het afgelopen jaar is niet de lijst die ik af moeten laten spelen in mijn hoofd. Dat is niet wat ik nodig heb. 

Ik heb een lijst van dingen nodig waar ik dankbaar voor ben. De lijst van God's gaven, God's goedertierenheid, God's genade...

Langzaam stroomt mijn hart vol met vertrouwen en dankbaarheid. Dit nieuwe jaar vraagt niet om lange to-do lijsten maar om kleine stapjes in vertrouwen. En nog belangrijker: het vraagt om lijsten vol genadegaven die God mij geeft, dag aan dag, uur na uur... om Hem de volle glorie te geven.

Het maakt vrij om dankbaar te zijn voor wat is en je niet schuldig te voelen over wat niet was... Wat een opluchting dat mijn schuld altijd bedekt zal worden door Zijn genade.

Maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus.

Filipenzen 3:14

Sponsorkind

'I wish to see you, how you look, so that I become more happy...'

Ik kijk op en mijn ogen dwalen naar de foto in de kast.

Jongen met veel te groene schoenen en ogen die pijn en verdriet bijna tastbaar weerspiegelen.

Een aarzelende lach speelt om je mond.

Wat zou ik je graag in mijn armen nemen; schiet het door mijn hoofd en mijn hart.

Je vertellen hoe trots ik op je ben, omdat je zo goed je best doet op school.

Je zeggen hoe moeilijk het moet zijn; als oudste jongen in een gezin.

Terwijl mijn kinderen net hun cadeaus voor pakjesavond hebben uitgepakt en sommige daarvan misschien alweer achteloos in een hoek hebben gegooid, moet jij keihard werken voor je bestaan.

Het had zomaar andersom kunnen zijn, als jij hier geboren was, en wij daar.

Ik zou, net als jij, willen weten hoe je er echt uit ziet, hoe je praat, hoe je lacht.

Misschien denk jij wel dat wij zo rijk zijn dat we zomaar naar je toe kunnen komen.

Was dat maar zo... Ik zou je zo graag een onbezorgde lach geven.

Je eindigt je brief met een bijbeltekst, als altijd:

That's what I want... schrijf je.

O lieve jij, als dit is wat je verlangt,

dan maakt dat je zoveel rijker dan miljoenen mensen in deze wereld.

Ik sluit mijn ogen en vouw mijn handen, voor jou.

Ik breng je voor de troon van de Vader zodat we toch

dicht bij elkaar kunnen zijn... ondanks de afstand.

Druppels

Kinderen die hun spaarpot omkeren en slaapzakken kopen voor vluchtelingen op Lesbos.
Groep 5 op de basisschool die flessen verzamelt om geld op te halen voor vluchtelingen.

Het meisje wat cadeautjes inpakt voor de vluchtelingen die aankomen in haar woonplaats.

'Druppels op een gloeiende plaat' denken wij als we naar de beelden op het nieuws kijken.
'We kunnen maar zo weinig doen' zeggen we tegen elkaar. Het lijkt allemaal zo zinloos.
Wat doen onze daden als we kijken naar de stroom vluchtelingen die op gang is gekomen?
Het overweldigt ons en we weten niet wat we ermee moeten. Te groot om te bevatten.

Heb je er ooit bij nagedacht dat de uitdrukking 'dat is een druppel op een gloeiende plaat' niet bij Jezus vandaan komt? De bijbel kent geen druppels op gloeiende platen.
Toen Jezus zag dat een arme weduwe twee muntjes in de schatkist van de tempel gooide had Hij kunnen zeggen: 'Wat heeft dit voor zin? Je kunt die twee muntjes beter houden. Wat jij geeft is maar een druppel op ze gloeiende plaat.'
Maar dat zei Hij niet. Het was zelfs zo dat Jezus opkeek. Hij 'zag' deze weduwe aan en verheugde Zich over wat zij gaf, omdat ze gaf wat ze kon geven.

Geven wat je kunt geven. Doen wat je kunt. Ook al lijkt het maar zo weinig. God doet de rest.
Als we dit gaan leren, bestaan en geen druppels meer die op gloeiende platen vallen.
Dan zijn er alleen nog maar druppels die vallen in emmers van gerechtigheid en liefde.
Zodra de emmer vol is wordt de volgende bijgeschoven. Elke druppel telt en onder de zegenende handen van God groeien ze uit tot stromen van Liefde en gerechtigheid.

Druppels op een gloeiende plaat werken ontmoedigend.
Druppels in een emmer moedigen juist aan.

Dit is wat deze mensen nodig hebben. Als we ze nu in de kou laten staan leren deze mensen nooit dat ze hun toevlucht mogen zoeken bij God die Liefde is.
Laten we hen met onze daden de weg wijzen naar een Vader die hen liefheeft.
Hoe klein het ook lijkt wat je doet: doe het!
Elke druppel telt...

Schijn met Uw licht in mijn hart Heer

Zorgvuldig bouwden we aan onze kastelen en villa's. Wat voelden we ons rijk en veilig in onze maatschappij. We werkten dan ook keihard aan ons bestaan. Aan onze eigen welvaart, aan onze zekerheden, aan onze toekomst. Tenminste, dat dachten we. Maar ons weldoortimmerde bouwwerk begon scheuren te vertonen. Met de komst van de crisis in de maatschappij, kwam er ook een crisis in ons hart. Vervuld met angst werden onze ogen getrokken naar dat wat langzaam maar zeker afbrokkelde. Daardoor zagen we niet meer hoe goed we het nog hadden. We werden blind voor de zegeningen die we elke dag nog ontvingen. We werden zelfs blind voor mensen in nood, mensen aan de onderkant van de maatschappij. Want onze huizen, onze zekerheden, onze veiligheid...

Vandaag zien we alles, waarvan we dachten dat het van ons was, in rook opgaan. De toekomst is onzeker. Mensen met ogen vol angst en harten vol pijn komen ons land binnen en pakken ons alles af, denken we. Ons land, onze cultuur, onze veiligheid, de veiligheid van onze kinderen. We zien die ogen vol angst niet eens. Onze ogen worden volledig getrokken naar datgene waarvan we denken dat wij er recht op hebben.

Het zijn maar kleine zaadjes die meegenomen worden door de wind die waait door ons land. Ze worden gestrooid door de media, door de mensen om ons heen, door gesprekken die we opvangen. Langzaam dalen ze neer in onze harten, schieten wortel en komen op. En voor we het weten is ons hart veranderd in het oerwoud van angst. We kunnen nog maar nauwelijks ademhalen, we raken verstrikt in de takken en al het licht wordt ons ontnomen.

Ik schrijf dit niet omdat ik er vrij van ben. Ik schrijf dit juist omdat het mij overkwam in de afgelopen weken. Mijn hart vulde zich met angst. Angst om mezelf, maar vooral angst voor mijn kinderen. In wat voor wereld groeien ze op? Wat is hun toekomst? Terwijl ik in de nacht lag te staren in het donker en daar over nadacht, kwam opeens dat lied in me op; Schijn met Uw licht in mijn hart, Heer. Dat ik U zien zal. Dat ik het zicht op U niet kwijt zal raken. Dat ik niet zal stikken in het oerwoud dat angst heet. Dat ik er niet in meegesleept zal worden. Maar dat ik U zien zal.

Dat ik Hem zien zal die de rijkdom van de hemel verliet en afdaalde naar onze wereld vol armoede en zei: 'Al het Mijne is het uwe.' Waar hebben wij nog recht op als je met die ogen kijkt?

Wat onze kinderen betreft; ik besterf het van de angst als ik om me heen kijk. Maar zodra ik omhoog kijk zie ik Hem Die zei dat zelfs geen musje ter aarde zal vallen buiten de wil van de hemelse Vader om. Als ik dat geloof, geloof ik ook dat mijn kinderen niet buiten de wil van de hemelse Vader in deze tijd op deze aarde zijn geplaatst.

In Jozua 4 lezen we dat Jozua gedenkstenen oprichtte om de grote daden van God te herdenken. Er staat zelfs dat God Jozua groot maakte, zodat heel het volk kon zien dat God met Jozua was, zoals Hij met Mozes was geweest. Er staat dat de ouders hun kinderen de betekenis van deze stenen uit moesten leggen. Ik bid dat ik in mijn gezin zo ook gedenkstenen op zal richten en mijn kinderen zal vertellen over de machtige dingen die God doet in mijn leven en in ons leven.

Zodat ze zullen ontdekken dat die grote God die met mij is, ook met hen mee zal gaan de toekomst in.

Er is een liedje van Elly en Rikkert: 

Kom niet aan m'n auto, die is van mij
Kom niet aan m'n fototoestel, dat is van mij
Kom niet aan m'n centen, die zijn van mij
Kom niet aan m'n rente, die is van mij
Niet aan m'n garantie
Niet aan m'n vakantie
Hou in hemelsnaam je handen thuis
Kom niet aan m'n voorkeur
Kom niet aan m'n voordeur
Kom niet aan m'n huis

Ik zit al genoeg in de problemen
En ik werk hard voor mijn bestaan
Als je me alles zou ontnemen
Had ik geen doel om door te gaan

Er is al zoveel armoe, zoveel pijn
Ik erger me dagelijks geel en groen
En ik weet zeker, als ik de baas zou zijn
Zou ik er dadelijk wat aan doen

(Zie, ik sta aan de deur en ik klop!) 

Zou het zo kunnen zijn dat Jezus met de komst van al die vluchtelingen, mensen zoals jij en ik, aan de deur van onze harten klopt en vraagt of Hij binnen mag komen?