Doorgaan naar hoofdcontent

Schijn met Uw licht in mijn hart Heer


Zorgvuldig bouwden we aan onze kastelen en villa's. Wat voelden we ons rijk en veilig in onze maatschappij. We werkten dan ook keihard aan ons bestaan. Aan onze eigen welvaart, aan onze zekerheden, aan onze toekomst. Tenminste, dat dachten we. Maar ons weldoortimmerde bouwwerk begon scheuren te vertonen. Met de komst van de crisis in de maatschappij, kwam er ook een crisis in ons hart. Vervuld met angst werden onze ogen getrokken naar dat wat langzaam maar zeker afbrokkelde. Daardoor zagen we niet meer hoe goed we het nog hadden. We werden blind voor de zegeningen die we elke dag nog ontvingen. We werden zelfs blind voor mensen in nood, mensen aan de onderkant van de maatschappij. Want onze huizen, onze zekerheden, onze veiligheid...

Vandaag zien we alles, waarvan we dachten dat het van ons was, in rook opgaan. De toekomst is onzeker. Mensen met ogen vol angst en harten vol pijn komen ons land binnen en pakken ons alles af, denken we. Ons land, onze cultuur, onze veiligheid, de veiligheid van onze kinderen. We zien die ogen vol angst niet eens. Onze ogen worden volledig getrokken naar datgene waarvan we denken dat wij er recht op hebben.

Het zijn maar kleine zaadjes die meegenomen worden door de wind die waait door ons land. Ze worden gestrooid door de media, door de mensen om ons heen, door gesprekken die we opvangen. Langzaam dalen ze neer in onze harten, schieten wortel en komen op. En voor we het weten is ons hart veranderd in het oerwoud van angst. We kunnen nog maar nauwelijks ademhalen, we raken verstrikt in de takken en al het licht wordt ons ontnomen.

Ik schrijf dit niet omdat ik er vrij van ben. Ik schrijf dit juist omdat het mij overkwam in de afgelopen weken. Mijn hart vulde zich met angst. Angst om mezelf, maar vooral angst voor mijn kinderen. In wat voor wereld groeien ze op? Wat is hun toekomst? Terwijl ik in de nacht lag te staren in het donker en daar over nadacht, kwam opeens dat lied in me op; Schijn met Uw licht in mijn hart, Heer. Dat ik U zien zal. Dat ik het zicht op U niet kwijt zal raken. Dat ik niet zal stikken in het oerwoud dat angst heet. Dat ik er niet in meegesleept zal worden. Maar dat ik U zien zal.
Dat ik Hem zien zal die de rijkdom van de hemel verliet en afdaalde naar onze wereld vol armoede en zei: 'Al het Mijne is het uwe.' Waar hebben wij nog recht op als je met die ogen kijkt?

Wat onze kinderen betreft; ik besterf het van de angst als ik om me heen kijk. Maar zodra ik omhoog kijk zie ik Hem Die zei dat zelfs geen musje ter aarde zal vallen buiten de wil van de hemelse Vader om. Als ik dat geloof, geloof ik ook dat mijn kinderen niet buiten de wil van de hemelse Vader in deze tijd op deze aarde zijn geplaatst.

In Jozua 4 lezen we dat Jozua gedenkstenen oprichtte om de grote daden van God te herdenken. Er staat zelfs dat God Jozua groot maakte, zodat heel het volk kon zien dat God met Jozua was, zoals Hij met Mozes was geweest. Er staat dat de ouders hun kinderen de betekenis van deze stenen uit moesten leggen. Ik bid dat ik in mijn gezin zo ook gedenkstenen op zal richten en mijn kinderen zal vertellen over de machtige dingen die God doet in mijn leven en in ons leven.
Zodat ze zullen ontdekken dat die grote God die met mij is, ook met hen mee zal gaan de toekomst in.

Er is een liedje van Elly en Rikkert: 

Kom niet aan m'n auto, die is van mij
Kom niet aan m'n fototoestel, dat is van mij
Kom niet aan m'n centen, die zijn van mij
Kom niet aan m'n rente, die is van mij
Niet aan m'n garantie
Niet aan m'n vakantie
Hou in hemelsnaam je handen thuis
Kom niet aan m'n voorkeur
Kom niet aan m'n voordeur
Kom niet aan m'n huis

Ik zit al genoeg in de problemen
En ik werk hard voor mijn bestaan
Als je me alles zou ontnemen
Had ik geen doel om door te gaan


Er is al zoveel armoe, zoveel pijn
Ik erger me dagelijks geel en groen
En ik weet zeker, als ik de baas zou zijn
Zou ik er dadelijk wat aan doen


(Zie, ik sta aan de deur en ik klop!) 

Zou het zo kunnen zijn dat Jezus met de komst van al die vluchtelingen, mensen zoals jij en ik, aan de deur van onze harten klopt en vraagt of Hij binnen mag komen?




Reacties

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…