Doorgaan naar hoofdcontent

Druppels

Kinderen die hun spaarpot omkeren en slaapzakken kopen voor vluchtelingen op Lesbos.
Groep 5 op de basisschool die flessen verzamelt om geld op te halen voor vluchtelingen.
Het meisje wat cadeautjes inpakt voor de vluchtelingen die aankomen in haar woonplaats.

'Druppels op een gloeiende plaat' denken wij als we naar de beelden op het nieuws kijken.
'We kunnen maar zo weinig doen' zeggen we tegen elkaar. Het lijkt allemaal zo zinloos.
Wat doen onze daden als we kijken naar de stroom vluchtelingen die op gang is gekomen?
Het overweldigt ons en we weten niet wat we ermee moeten. Te groot om te bevatten.

Heb je er ooit bij nagedacht dat de uitdrukking 'dat is een druppel op een gloeiende plaat' niet bij Jezus vandaan komt? De bijbel kent geen druppels op gloeiende platen.
Toen Jezus zag dat een arme weduwe twee muntjes in de schatkist van de tempel gooide had Hij kunnen zeggen: 'Wat heeft dit voor zin? Je kunt die twee muntjes beter houden. Wat jij geeft is maar een druppel op ze gloeiende plaat.'
Maar dat zei Hij niet. Het was zelfs zo dat Jezus opkeek. Hij 'zag' deze weduwe aan en verheugde Zich over wat zij gaf, omdat ze gaf wat ze kon geven.

Geven wat je kunt geven. Doen wat je kunt. Ook al lijkt het maar zo weinig. God doet de rest.
Als we dit gaan leren, bestaan en geen druppels meer die op gloeiende platen vallen.
Dan zijn er alleen nog maar druppels die vallen in emmers van gerechtigheid en liefde.
Zodra de emmer vol is wordt de volgende bijgeschoven. Elke druppel telt en onder de zegenende handen van God groeien ze uit tot stromen van Liefde en gerechtigheid.

Druppels op een gloeiende plaat werken ontmoedigend.
Druppels in een emmer moedigen juist aan.

Dit is wat deze mensen nodig hebben. Als we ze nu in de kou laten staan leren deze mensen nooit dat ze hun toevlucht mogen zoeken bij God die Liefde is.
Laten we hen met onze daden de weg wijzen naar een Vader die hen liefheeft.
Hoe klein het ook lijkt wat je doet: doe het!
Elke druppel telt...



Reacties

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…