Doorgaan naar hoofdcontent

Vooruit! Het nieuwe jaar in...


De laatste dagen van 2015 liggen alweer achter ons, en de eerste dagen van het nieuwe jaar zijn aangebroken. 
Dagen waarin ik vaak even weg droom, denkend aan wat achter me ligt of juist aan de toekomst die nog onbekend is.  
Voor mijn gevoel ben ik helemaal nog niet klaar voor die toekomst. 
Ik zou in het afgelopen jaar zoveel dingen over willen doen. 
In zoveel dingen heb ik gefaald, heb ik niet gedaan wat ik had willen doen of wat ik me nog zo voorgenomen had: mijn bijbel in een jaar uitlezen, elke week een bijbeltekst leren met de kinderen, bidden met en voor onze gemeente, de zolder opruimen, de woonkamer verven, woordjes oefenen met de oudste, meer tijd vrijmaken voor familie en vrienden...   
Hoe meer ik nadenk, hoe langer de lijst word! 
Hoe in de wereld stap ik hoopvol het nieuwe jaar in terwijl ik 2015 zo rommelig achter me laat?


Dan lees ik een blog van Ann Voskamp. Ze schrijft over haar dochter die een moeilijk pianostuk uit haar hoofd moet spelen op de muziekschool.

Door de zenuwen vergeet ze een aantal noten, maar ze speelt door. Door dat te doen word ze meegenomen door de muziek, ze vindt haar weg weer en brengt het stuk tot een goed einde. Haar muziekleraar geeft aan: 'Je was een aantal noten vergeten, maar je bent niet gaan klagen over wat achter je lag. Je heb je gefocust op het volgende muziekstuk. 
Dit was het beste wat je kon doen.'


We maken er allemaal wel eens een prutswerkje van. We spelen allemaal wel eens verkeerde noten, maar het lied gaat verkeerd als we terug blijven denken aan de missers. Door vooruit te gaan maken we de juiste muziek.



Angst, de druk van het leven of oude gewoonten kunnen ervoor zorgen dat we noten vergeten. Vertel mij wat! Ik kan de noten die ik verkeerd speelde, of al helemaal niet meer wist bijna horen. Door er naar te blijven kijken, er over na te blijven denken worden het gewoontes, verkeerde gewoontes.


Ann schrijft verder:

Mislukt? Wat voelt als een mislukking, is in het echt opdoen van ervaringen. Vooruit!
Ben je bang? Angst is altijd de eerste stap voor geloof. Vooruit!
Voel je je verloren? Vooruit is altijd de weg naar Huis.

En in deze gevallen wereld, mag ik naar voren stappen het nieuwe jaar in. En ik mag me naar voren laten vallen in de veilige armen van Jezus die ik altijd kan vertrouwen.

De lijst van dingen waarin ik gefaald heb het afgelopen jaar is niet de lijst die ik af moeten laten spelen in mijn hoofd. Dat is niet wat ik nodig heb. 
Ik heb een lijst van dingen nodig waar ik dankbaar voor ben. De lijst van God's gaven, God's goedertierenheid, God's genade...


Langzaam stroomt mijn hart vol met vertrouwen en dankbaarheid. Dit nieuwe jaar vraagt niet om lange to-do lijsten maar om kleine stapjes in vertrouwen. En nog belangrijker: het vraagt om lijsten vol genadegaven die God mij geeft, dag aan dag, uur na uur... om Hem de volle glorie te geven.

Het maakt vrij om dankbaar te zijn voor wat is en je niet schuldig te voelen over wat niet was... Wat een opluchting dat mijn schuld altijd bedekt zal worden door Zijn genade.


Maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus.
Filipenzen 3:14

Reacties

tineke zei…
mooi, prachtig stukje! Helemaal mee eens.

groetjes

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…