Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijheid


Er ligt een ongekende vrijheid voor ons klaar. Aangereikt door een God die weet hoe wij mensen zijn. We hebben vrijheid nodig. Vrijheid om te mogen komen zoals we zijn.
Alleen als we die vrijheid ervaren durven we uit onze schuilkelders tevoorschijn te komen. Alleen als we die ruimte ervaren durven we uit het donker in het licht te komen. 
Als vrijheid ons wordt afgenomen, omdat ons dingen worden opgelegd, door mensen, niet door God; kruipen we in onze schulp. We voelen ons afgewezen, vernederd en veroordeeld. We schamen ons letterlijk kapot. De verbinding valt weg. Wat overblijft is een immense leegte, waarin we eenzaam ronddolen omdat er uiteindelijk niemand meer is die ons echt kent.

Wat maakt toch dat dit iedere keer weer gebeurd? Vooral christenen zijn er zo goed in. Ik ook. Zwart-wit denken is me niet vreemd. En veroordeling van anderen ook niet. Ik dacht het allemaal zo goed te weten. Ik kende God...dacht ik. Ik wist precies wat Hij van ons mensen wilde...dacht ik. Tot er een moment kwam dat ik het allemaal helemaal niet meer zo goed wist.

Wat ik dacht te weten, glipte als zand tussen mijn vingers weg. En ik moest God opnieuw leren kennen. En toen ik daarmee begon kwam ik erachter dat ik nog maar zo weinig wist over God. Hij is zoveel groter dan ik dacht. Bij Hem is zoveel meer vrijheid dan ik dacht. Hij schept veel meer ruimte dan ik dacht. Jarenlang zat God opgesloten in mijn kooi van denkkaders en geplaveide wegen. Nu mijn denkkaders heb los heb gelaten, wordt Hij alsmaar groter, en ik alsmaar kleiner. En laat dat nou juist de bedoeling zijn.

Je kent de wegen van de wind niet,
je kent het kind dat in de moederschoot groeit niet,
zo ken je ook de daden van God niet, Die alles maakt.
Prediker 5:11
 
Dit besef bewaard je voor veroordeling, en leidt je binnen in de vrijheid. Het laat je zien wat echte Liefde is. Vergeet nooit hoe hoog de prijs was voor de vrijheid die God ons gaf!
Een vrijheid die reinigt... EN heiligt. Daar hoeven we niks meer voor te doen.
Helemaal niks!
Dat is niet goedkoop.
Het kostte Hem alles.



Toen ik niets meer had te dromen
Aan het einde van de reis
Mocht ik bij m'n Vader komen
In Z'n hemels paradijs.
Hij vergaf mij al m'n zonden
Heeft me van mijzelf bevrijd
Toen heb ik de weg gevonden
't Is Jezus die mij leidt
't Is Jezus die mij leidt

Elly en Rikkert – 
 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…