Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijheid


Er ligt een ongekende vrijheid voor ons klaar. Aangereikt door een God die weet hoe wij mensen zijn. We hebben vrijheid nodig. Vrijheid om te mogen komen zoals we zijn.
Alleen als we die vrijheid ervaren durven we uit onze schuilkelders tevoorschijn te komen. Alleen als we die ruimte ervaren durven we uit het donker in het licht te komen. 
Als vrijheid ons wordt afgenomen, omdat ons dingen worden opgelegd, door mensen, niet door God; kruipen we in onze schulp. We voelen ons afgewezen, vernederd en veroordeeld. We schamen ons letterlijk kapot. De verbinding valt weg. Wat overblijft is een immense leegte, waarin we eenzaam ronddolen omdat er uiteindelijk niemand meer is die ons echt kent.

Wat maakt toch dat dit iedere keer weer gebeurd? Vooral christenen zijn er zo goed in. Ik ook. Zwart-wit denken is me niet vreemd. En veroordeling van anderen ook niet. Ik dacht het allemaal zo goed te weten. Ik kende God...dacht ik. Ik wist precies wat Hij van ons mensen wilde...dacht ik. Tot er een moment kwam dat ik het allemaal helemaal niet meer zo goed wist.

Wat ik dacht te weten, glipte als zand tussen mijn vingers weg. En ik moest God opnieuw leren kennen. En toen ik daarmee begon kwam ik erachter dat ik nog maar zo weinig wist over God. Hij is zoveel groter dan ik dacht. Bij Hem is zoveel meer vrijheid dan ik dacht. Hij schept veel meer ruimte dan ik dacht. Jarenlang zat God opgesloten in mijn kooi van denkkaders en geplaveide wegen. Nu mijn denkkaders heb los heb gelaten, wordt Hij alsmaar groter, en ik alsmaar kleiner. En laat dat nou juist de bedoeling zijn.

Je kent de wegen van de wind niet,
je kent het kind dat in de moederschoot groeit niet,
zo ken je ook de daden van God niet, Die alles maakt.
Prediker 5:11
 
Dit besef bewaard je voor veroordeling, en leidt je binnen in de vrijheid. Het laat je zien wat echte Liefde is. Vergeet nooit hoe hoog de prijs was voor de vrijheid die God ons gaf!
Een vrijheid die reinigt... EN heiligt. Daar hoeven we niks meer voor te doen.
Helemaal niks!
Dat is niet goedkoop.
Het kostte Hem alles.



Toen ik niets meer had te dromen
Aan het einde van de reis
Mocht ik bij m'n Vader komen
In Z'n hemels paradijs.
Hij vergaf mij al m'n zonden
Heeft me van mijzelf bevrijd
Toen heb ik de weg gevonden
't Is Jezus die mij leidt
't Is Jezus die mij leidt

Elly en Rikkert – 
 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Twee liedjes door elkaar

Het is maandagmorgen. Ik draai een was en stop hem in de droger. Ik ruim wat op in de slaapkamers van de jongens en haal meteen een doek over hun bureau. Ik poets de wc, drink koffie en wandel een stukje het park in. Ik snij de bloemkool en schil de aardappelen voor vanavond. En terwijl ik zo druk bezig ben, klinkt er steeds een liedje in mijn hoofd wat op de één van de cd’s van de kinderen staat. Ik neurie het zachtjes voor me uit: ‘Oordeel niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet, maar oordeel niet.’ En dan opeens, als ik de pannen voor het eten uit de kast haal en de deksels op de grond kletteren, klettert er een ander liedje doorheen: ‘Heb lief, heb lief, heb lief, heb lief waar een ander haat...’
Het komt door een gesprek wat ik gisteren met iemand had, en door verhalen die ik al zo vaak heb gehoord. Mensen die te maken kregen met de gebrokenheid van het leven. Mensen bij wie alles niet zo liep als ze hadden gewild: geen huisje boompje beestje, maar een scheidi…

De parelketting

De afgelopen week, liep alles anders dan gepland. Je kunt als mens zoveel plannen en willen. En toch hoeft er maar iets te gebeuren, en heel je planning ligt aan diggelen. Sinds woensdag heb ik enorme rugpijn.  Ik kon zelfs niet eens langer dan tien minuten zitten. Eerst probeerde ik mezelf nog te verzetten.  Een compromis te sluiten: als ik nu vroeg naar bed ga met een pijnstiller, dan komt het wel weer goed. Maar donderdagmorgen wist ik: ik moet keuzes gaan maken. Mijn lijf protesteert hevig. En terecht. Want de afgelopen weken, of zelfs maanden heb ik het namelijk zoveel mogelijk genegeerd. Omdat ik anders niet kon doen wat ik wilde doen. Lees je dat? Wat ‘ik’ wilde doen. Ik besefte me deze week dat God blijkbaar mijn lijf moet gebruiken om Zichzelf zichtbaar te maken aan mij. Hij moet me altijd op die manier stil zetten, want dan pas ga ik echt luisteren. Anders ga ik namelijk gewoon aan Hem voorbij. Ik probeer nog steeds een ritme van leven te ontdekken, die niet teveel afwijkt van mijn …