Doorgaan naar hoofdcontent

Met ziel en zaligheid



Met een knak kom ik tot stilstand.
Mijn hoofd hangt ergens op kniehoogte en de hand die op weg was om de rits van mijn schoen dicht te trekken, neem opeens een andere route en grijpt naar mijn rug.
Au!!!!
Hoe ik mijn schoen dicht heb gekregen is me onbekend, maar even later strompel ik naar school.
Mijn zoontje heeft een High Tea in de klas en ik kan het niet maken om weg te blijven.
Bezorgd denk ik alvast aan het weekend. We gaan naar de verjaardag van mijn vader, maar als mijn lijf nou zo blijft tegenstribbelen.

De dag erna word ik gedwongen tot rust. Alweer...
‘Ik word zo moe van dat geknok Heer’ bid ik.
‘En ik ben doodmoe van het bidden ook.’
Zo! Dan weet U dat.

Die zaterdag sta ik goed op. Ik verbaas me en we stappen in de auto richting Zeeland.
Het gaat de hele dag goed.
'Tja, je weet wel wanneer de pijn in je rug schiet, maar nooit wanneer hij besluit weer te vertrekken.' denk ik.

Zondag in de dienst. Een preek over je ziel. Mijn ziel....
Ik ren er het liefst aan voorbij de laatste tijd.
Maar God niet. God juist niet.
Hij blijft stil staan bij mijn ziel. En of het nou goed gaat of juist niet, Hij wil mij kennen.
Ik mag bij Hem klagen, aan Hem vragen en dan zal Hij me dragen.
Er worden diepten in mijn ziel geraakt waarvan ik niet eens wist dat ik ze had
en de tranen beginnen al snel te stromen.
Ik haat dat. Vooral ik de kerk waar iedereen om je heen zit en je kan zien.
Maar het is goed. Het werkt helend en het lucht op.

De afgelopen dagen is er steeds maar een zinnetje wat in me opkomt.
Ik wil je zo graag dichtbij me hebben. Jou. Met ziel en zaligheid.’

‘God, wat heb ik U lief. Help me geloven, vertrouwen.
Help me loven en prijzen.
Dwars door alle pijn heen.
Ik wil ook graag dichtbij U zijn.
En, o ja... bedankt dat ik zaterdag gewoon naar mijn vader kon.’


Reacties

  1. Mooie stukjes schrijf je. Ik herken er wel wat in. Het zoeken naar God en dan toch ook zomaar weer afdwalen. Volgens mij ben jij een mooi mens! Groetjes, Maree

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…