Jezus
U reageerde vol liefde en bewogenheid,
als mensen hun handen naar U uitstaken.
Als mensen U met smekende ogen aankeken
en om hulp vroegen.
Uw hart klopte voor hen, steeds in hetzelfde ritme:
‘Mensen zijn kostbaar.’
Niets bracht u daarvan af.
Veel van de mensen die U genas, zouden U nooit bedanken.
En toch genas U hen.
De meeste mensen maakte zich waarschijnlijk drukker
om hun gezondheid,
dan om hun heiligheid.
En toch genas U hen.
De monden die U vroegen om brood,
riepen een paar maanden later: ‘Kruisig Hem.’
En toch verzadigde U hen.
Mijn hart staat zo vaak in schril contrast met dat van U.
Het schreeuwt om mijn eigen recht.
U deed wat U deed omdat U maar een ding op het oog had.
U kende de waarde van een mens.
Geef mij een hart als het Uwe.
Want de genade van onze Heere Jezus is met u allen. Amen
– Openbaringen 22:21 –
Met u allen.
Niemand uitgezonderd
woensdag 21 maart 2018
Mensen zijn kostbaar
woensdag 7 maart 2018
Grenzen
Ieder
mens heeft ze: grenzen. En bij elk mens liggen ze ergens anders. Best
lastig vind ik; kon ik nou maar eens naar anderen kijken. Even
afkijken hoe je dat nou doet: je grenzen weten en ze ook aangeven.
Maar helaas; we zijn allemaal uniek. Wat ik niet kan, kan een ander
wel en vice versa.
Jarenlang
worstelde ik ermee. Waar liggen nou mijn grenzen en hoe krijg ik het
voor elkaar om ze ook aan te geven op een gezonde manier?
Ik
wist het niet; en dus deed ik maar wat goed was in mijn ogen en
vooral ook wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Dat
resulteerde dan in oververmoeid zijn. En op een gegeven moment was ik
daar zo klaar mee, dat ik hulp zocht.
Bijbelse
counseling
Ik
ging naar een bijbelse counselor. Vreselijk spannend in het begin,
maar wat heeft het me veel gebracht. Ik pleit er echt voor dat je,
mocht je ooit hulp nodig hebben, een bijbelse counselor zoekt.
Alleen
Gods Woord kan werkelijk genezen en het geeft leven. De afgelopen
maanden mocht ik het zelf ervaren. In Spreuken wordt het genoemd:
Mijn
zoon (of dochter), sla acht op Mijn woorden,
neig
je oor tot wat ik zeg.
Laat
ze niet wijken van je ogen,
bewaar
ze in het binnenste van je hart.
Ze
zijn immers leven voor wie ze vinden,
en
genezing voor heel hun vlees.
– Spreuken 4:20 –
Afhankelijkheid
Wanneer je moeite hebt met je
grenzen kennen en aangeven, is het goed om te weten en te beseffen
dat er een God is, jou Maker, die je door en door kent. Toen Hij je
maakte voldeed je perfect aan hoe Hij je wilde hebben. In jou, zag
Hij het plan en het doel wat Hij heeft met jou leven.
En dat plan past binnen de grenzen
van jou bestaan. Hij vraagt nooit teveel.
Dus als we onze grenzen willen leren
kennen moeten we beseffen hoe ontzettend afhankelijk we zijn van Hem.
Grenzen stellen is bijbels gezien ‘afhankelijk leven’.
Ik ben de wijnstok, u de ranken;
wie in Mij blijft, en Ik in Hem,
die draagt veel vrucht,
want
zonder Mij kunt u niets doen.
– Johannes 15:5 –
Beseffen dat je zonder Hem niets
kunt doen, maar Hem nodig hebt bij alles wat je doet is heel
belangrijk. We zijn in alles afhankelijk van Hem. Begin je dag dan
ook met Hem en laat je vullen met Zijn Geest.
We zijn van Hem
Waarom is het nou zo belangrijk om
je grenzen te weten en ook aan te geven? Is dat om jezelf te
beschermen? Ik heb wel heel lang gedacht dat dat zo was. Ik wilde
mijn grenzen leren kennen, vooral voor mezelf. Ik wilde niet meer in
die diepe put van oververmoeidheid terecht komen.
Maar van Wie ben ik eigenlijk? Ik
ben van God. Hij heeft mij gemaakt voor Zichzelf.
Want wij zijn Zijn maaksel,
geschapen in Christus Jezus
om de goede werken te doen,
die God van te voren bereid
heeft,
opdat we daarin zouden
wandelen.
– Efeze 2:10 –
Zijn maaksel ben jij, ben ik.
Geschapen in Christus Jezus. En waarom is het zo belangrijk dat we
onze grenzen leren kennen en stellen? Om de goede werken te kunnen
doen die God voor jou en mij heeft klaarliggen.
Ik zie het zo voor me dat God voor
iedereen een pakketje met goede werken heeft. Zolang we maar
doorhollen en doen wat mensen van ons verwachten kan God dat pakket
niet aan ons kwijt.
We zijn veel te druk of te moe. Maar
zodra we leren te leven in afhankelijkheid van Hem en gaan beseffen
dat Hij precies weet wat bij ons past omdat we Zijn maaksel zijn, dan
kan Hij die goede werken aan ons geven. En het mooiste is, dat dat
pakket precies bij ons past.
Dan hoeven we niet meer naar anderen
te kijken, wat zij allemaal doen. Maar dan wandelen we in de dingen
die God voor ons bereid heeft. Stel je voor: de Schepper van hemel en
aarde heeft speciaal voor jou een pakket goede werken klaar liggen.
Helemaal op maat gemaakt. Dan sta je toch te springen om te weten te
komen wat dat dan is. Ik wel in ieder geval. En ik merk dat God het
steeds meer bekend maakt.
Deze twee teksten werden voor mij
een soort rails waarover ik mag gaan: aan de ene kant die enorme
afhankelijkheid (nooit vergeten!), aan de andere kant het zoeken naar
die werken die God voor mij heeft klaar gelegd, in de wetenschap dat
ik Zijn maaksel ben.
Andere mensen
Tot slot kan het nog zo zijn dat je
last hebt van wat andere mensen vinden van jou als je niet (meer) aan
hun verwachtingen voldoet. Voor mij is dat namelijk een enorme
valkuil.
Paulus zegt het prachtig in de brief
aan Korinthe:
Maar het betekend zeer weinig
voor mij
dat ik door u beoordeeld word of
door
enig menselijk oordeel. Ja, ik
beoordeel
ook mijzelf niet.
Want ik ben mij van niets bewust,
maar daardoor ben ik nog niet
gerechtvaardigd.
Wie mij echter beoordeelt, is
de Heere.
– 1 Korinthe 4:3 en 4 –
Voor in mijn bijbel ligt een blad
met deze teksten onder elkaar geschreven. Het herinnert me dag aan
dag aan wat echt belangrijk is: Afhankelijk zijn van Hem. Wandelen in
de werken die Hij voor mij heeft bereid en me enkel en alleen laten
beoordelen door mijn Maker.
Zodra er iets op mijn pad komt
waarover ik de beslissing moet nemen om het wel of niet te doen, leg
ik het voor aan God. En samen met Hem kom ik er dan wel uit. Hij
helpt me om nee te zeggen als het niet past binnen Zijn plan. Maar
gelukkig mag en kan ik ook vaak genoeg ja zeggen.
Ik hoef me niet (meer) te
verschuilen achter het feit dat in weinig energie heb en dan heel
hard bij voorbaat al ‘nee’ roepen. Daar was ik in het begin een
beetje bang voor.
Maar ik mag ja zeggen op dat wat God
voor mij heeft klaar liggen. En dat mag en kan zelfs een beetje
moeite kosten. Maar als Hij het van me vraagt geeft Hij ook de
kracht.
Hij geeft de vermoeiden kracht
en Hij vermeerdert sterkte voor
wie geen krachten heeft.
Wie de Heere verwachten, zullen
hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan
als arenden,
zij zullen snel lopen en niet
afgemat worden,
zij zullen lopen en niet moe
worden.
– Jesaja 40:29 en 31 –
vrijdag 16 februari 2018
Noach
Beste
Noach,
Vanmorgen
ontmoette ik jou, helemaal aan het begin van de bijbel.
Ik
weet niet hoe vaak ik je al heb ontmoet. Heel vaak in ieder geval.
Op
de schoot van mijn moeder, terwijl ze voorlas uit de kinderbijbel.
Achter
mijn tafeltje in de klas op school. In liedjes over ‘twee aan
twee’.
Op
de veel te grote stoel op de zondagsschool, terwijl ik met mijn benen
zwaaide.
In
de peuter en kleuterboekjes die ik voorlas aan mijn eigen kinderen.
Schattig
afgebeelde dieren kwamen aanlopen op de plaatjes. Zomaar, omdat God
hen stuurde.
En
jij, je bouwde een grote boot. Zomaar. Omdat God het zei.
Je
deed alles wat de Heer jou opdroeg, staat er.
Omdat
je ontzag had voor jouw Schepper.
Populariteit
kende je niet. Je wist waarschijnlijk dat God je daar niet op zou
beoordelen.
Trouw,
dat kende je wel. Oneindige trouw straalt tussen de regels door als
ik jou verhaal lees.
Trouw
aan de Schepper van de hemel en aarde. Ook al bestond het grootste
deel van jou dagen uit wachten, wachten en nog eens wachten.
Zij
die geloven haasten niet.
Als
dat voor iemand geldt, dan is het voor jou.
Geen
haast, maar wel geduldig wachten, tot God weer aan je dacht.
Tot
God tegen je begon te spreken.
Tot
de geur van jouw offer van dankbaarheid Gods troon bereikte.
Ik
vraag me af; hoe deed je dat?
Hoe
hield je stand, terwijl de wereld God allang had verlaten?
Hoe
bleef je vertrouwen, terwijl de wateren woest en wild om je heen
bruisten en alles vernietigden wat levensadem had?
Ik
heb namelijk ook wel dagen dat het leven om heen lijkt te kolken.
Dat
dreigende wolken al het licht wegnemen. Dat ik me alleen voel.
Dagen
dat God ver weg lijkt en ik me wanhopig afvraag wanneer Hij weer aan
me denkt en tegen me gaat spreken.
Had
jij jezelf zo vertrouwd gemaakt met de wegen van de Heer, dat je
geloof onverwoestbaar was geworden?
Jaren
na jouw verhaal, kwam het verhaal van David. En hij schreef het zo
mooi in psalm 25:
‘Maak
mij vertrouwd met al Uw wegen.’
Was dat jouw
geheim? Maakte dat, dat je geen haast had, maar wachtte op God?
Had je jezelf
zo met Hem vertrouwd gemaakt, dat je zeker wist dat Hij uitkomst zou
geven.
Mezelf
kennende was ik allang uit die ark geklommen.
Weg uit dat
wat me benauwd, de vrijheid tegemoet.
Dat ik dan
natte voeten zou krijgen zou ik op de koop toe nemen, denk ik.
Maar terwijl
ik je verhaal lees, realiseer ik me dat die natte voeten, misschien
nog wel het minst erg zouden zijn.
Omdat jij zo
geduldig wachtte en bleef geloven, hoorde je de stem van de Heer.
Hoe vaak zou
ik de stem van de Heer al gemist hebben?
Omdat ik heus
wel geloof, maar ook wel heel erg mijn eigen agenda en plannen wil
volgen.
Hoe vertrouwd
ben ik eigenlijk met Gods wegen?
Verwacht ik
Hem eigenlijk wel echt, of haast ik me door het leven heen en los ik
heel veel dingen zelf maar op. Omdat ik zo ontzettend ongeduldig ben?
Zij die
geloven haasten niet.
Je hebt me aan
het denken gezet Noach.
Met al mijn
wegen is God vertrouwd. (Ps. 139)
Maar hoe
vertrouwd ben ik met die van Hem?
donderdag 1 februari 2018
Beginnen met rust
Drukke
weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet
dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen.
Nog
niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak,
of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen.
Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen,
maar mijn hoofd draaide overuren.
‘Hoe
plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’
Ondertussen
waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die
vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al
mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik
ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam
dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer
wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij
het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus
is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met
dienen. Maria zit aan de voeten van haar Heer, in alle rust,
luisterend naar Hem.
In
het naslagwerk wat ik altijd naast mijn bijbel lees, las ik:
Wat
beweegt jou om naar Jezus te luisteren? Maria zit aan de voeten van
Jezus. Hier hoort het beginpunt te zijn van alle dienst _ zittend aan
de voeten van de Heer en luisterend naar Zijn woord.
Het
is belangrijk om de Heer te dienen, en om anderen te dienen; maar het
is nog belangrijker om de tijd te nemen om bij Hem te zijn.
Het was alsof
ik in een spiegel keek. Gods woord liet me precies zien waar het deze
week mis was gegaan. De drukte had me meegenomen. Van te voren dacht
ik: na deze week, als het weer rustiger is, dan zal ik God weer
zoeken. Dan neem ik weer de tijd om naar Hem te luisteren. Hij
begrijpt vast wel dat dat nu even niet lukt.
Maar wat nou
als het zitten aan de voeten van Jezus en het luisteren naar Hem mijn
beginpunt was geweest? Als ik vanuit Zijn rust de week in was gegaan?
Wat als Hij me duidelijk had gemaakt dat ik bepaalde dingen af had
moeten zeggen omdat het veel te veel voor me was? Wat als ik Zijn
liefde en barmhartigheid voor mij eerst in mijn hart had toegelaten?
Beschaamd heb
ik die morgen mijn hoofd gebogen en beleden dat ik aan de Heer
voorbij was gerend. Hij is Degene Die het beste met me voorheeft. Hij
weet veel beter dan ik wat ik aankan en nodig heb. Hij jaagt niet op,
Hij leidt… als een Herder.
We maken
onszelf vaak zo druk. Wat matten we onszelf af terwijl Hij klaar zit
om ons precies dat te geven wat we nodig hebben. Het enige wat we
hoeven doen is bij Hem te gaan zitten en te luisteren.
Als we dat
doen; kiezen we voor het goede deel. En dat zal ons nooit worden
afgenomen.
Hem het
beginpunt laten zijn van alles wat ik doe. Dat is mijn verlangen.
En niet alleen
in drukke weken, maar altijd.
Ik heb Hem zo
hard nodig, in alles wat ik doe.
En het mooie
is: Hij weet dat. Hij zegt het zelf: ‘zonder Mij kun je niks doen.’
Dat is precies
de reden waarom Hij klaar zit. Om ons hart en ons leven te vullen.
O
Heer,
weest U het
beginpunt
van elke dag,
van alles wat
ik doe.
Zonder U ben
ik nergens.
Zonder U kan
ik niets doen.
Vul mijn
leven.
Zodat het U de
glorie geeft.
Elke dag.
Bij alles wat
ik doe.
Amen
maandag 22 januari 2018
Eerlijkheid
Terwijl
ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het
raam langzaam licht worden.
De
kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de
rust.
Het
licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag
breekt aan.
Gisteren
spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd
sterker is dan de duisternis.
Wat
een geruststelling mag dat zijn.
Mijn
gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week.
We
hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord
de storm stilde.
Met
Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens
twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is.
Ik
kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons
leven.
Van
code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En
wie niet?
Waarschijnlijk
is het voor jullie wel herkenbaar.
Net
als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de
volgende storm er weer aan.
Ik
slaak gefrustreerd een zucht en voordat ik het weet ben ik in gesprek
met God.
Ik
vertel Hem eerlijk dat ik me deze morgen gefrustreerd en bang voel.
Dat
ik me zorgen maak en vooral dat ik er zo moe van word.
Ik
stort mijn hart uit bij Hem.
In
mijn vorige blog schreef ik over alle dingen aan God vertellen. De
grote en de kleine.
Bij
alle dingen horen ook mijn boosheid, mijn frustratie en mijn pijn.
Mijn
angsten en mijn zorgen. Alle dingen. Dat vraagt eerlijkheid.
Ook
over de dingen die niet zo mooi klinken.
Hij
kent mij toch door en door. Hij kent mijn frustratie en mijn zorgen
al.
Waarom
zou ik het voor Hem verbergen?
Er
zijn momenten geweest dat ik me schuldig voelde over mijn boosheid en
frustratie.
Dan
sprak ik alle niet zo mooie woorden maar niet uit.
Totdat
ik las over Job, die alles vertelde aan God.
En
God werd niet boos, Hij veroordeelde Job niet. Juist niet!
Hij
geeft Job antwoord. Een heel ander antwoord dan Job verwachtte, denk
ik.
Hij
legt Job niet uit waarom al die nare dingen gebeuren, maar Hij laat
Job zien Wie Hij is.
Hij
laat Job beseffen dat Hij, de Schepper van hemel en aarde, zoveel
groter is dan wij kleine mensen. En daardoor durft Job weer te
vertrouwen en zich overgeven aan Zijn Maker.
Ook
in de Psalmen lees je vaak van moeilijkheden en verdriet.
De
psalmist stort al zijn wanhoop uit bij God.
Maar
aan het einde van de gebeden en van al het klagen,
lees
je ook dat er weer een moment komt van nieuwe hoop,
hersteld
vertrouwen
en
overgave aan God.
(bijv.
Psalm 13 en 42)
Deze
morgen ontdek ik weer hoe belangrijk het is om mijn hart echt uit te
storten voor God.
Want
aan het einde van mijn gebeden weet ik weer in Wie ik geloof.
Ik
ben er weer van verzekerd: mijn Heer is machtig!
Hij
laat me nooit in de steek. Hij weet wat Hij doet en aan Hem kan ik
mezelf toevertrouwen.
Juist
het mogen benoemen van de moeilijke dingen versterkt mijn geloof in
God omdat ik dan ervaar: Hij wijst mij nooit af en Hij gaat nooit
weg.
Hij
is niet een God bij wie ik alleen achteraf zie dat Hij me heeft
gedragen.
Hij
is er altijd, dwars door alles heen. En dat heb ik nodig.
Jezus
in mijn boot. Met Hem ben ik veilig in de storm. Hij verlaat me niet,
ook niet als mijn geloof bezwijkt of als ik boos en gefrustreerd
raak. Hij blijft!
Dwars
door al mijn twijfels heen vertrouw ik Hem.
Hij
is Heer over alle dingen; zelfs over een storm met code rood.
woensdag 10 januari 2018
Alle dingen
Wees
in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door
bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de
vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw
gedachten bewaken in Christus Jezus. – Filippenzen 4:6
De
afgelopen weken was ik veel bezig met deze tekst. En dan vooral met
het woordje ‘alles’.
Ik
weet niet hoe het met jullie zit, maar tot voor kort bracht ik lang
niet ‘alles’ bij God.
Niet
omdat ik het niet zou willen, maar meer omdat het totaal niet in me
opkwam om dat te doen.
Natuurlijk
zijn er wel de ‘grote dingen’ waar ik voor bad. De grote
worstelingen, het grote lijden of juist mijn grote blijdschap. Dingen
waarvan ik dacht dat God er wel iets mee zou kunnen misschien. De
kleine dingen; die hield ik vooral bij mezelf. Die kon ik zelf best
oplossen.
Maar
ik heb inmiddels ontdekt dat de kleine dingen die ik zelf best op
denk te kunnen lossen, vanzelf grote dingen kunnen worden.
Dingen
die mijn vreugde en mijn vrede roven. Dingen die mijn hart en mijn
gedachten gevangen houden in bezorgdheid en gepieker.
Er
was iemand die me er op wees dat echt alles bij
God gebracht mag worden. Alle dingen!
En
ik ben het gaan doen.
Gisteren
bijvoorbeeld; toen de huishoudelijke hulp al een kwartier te laat was
en ik nog maar een paar minuten had voordat ik opgehaald zou worden.
Ik voelde de vrede wegstromen. Of zeg maar gerust: de vrede was in
één keer weg. Ik raakte gestrest.
Ik
ben op de bank gaan zitten en bracht mijn gestreste gevoel bij de
Heer.
‘En?
Wat levert dat gestreste gevoel je nu op?’ vroeg Hij liefdevol.
‘Niets,
behalve dan dat het me bakken energie kost.’ antwoordde ik terug.
En
dus begon ik het rustig af te wachten. Mijn vrede kwam terug en vijf
minuten later kwam de hulp aanfietsen. Ik kon haar nog net een glas
drinken geven en vragen hoe haar vakantie was geweest en toen kwam de
auto voorrijden die me op kwam halen. Precies getimed.
Of
vanmorgen; toen mijn jongste zoontje compleet overstuur raakte door
iets en mijn praten het alleen maar erger maakte. Ik bracht het in
stilte bij de Heer en ik werd rustig. De vrede van God die alle
verstand te boven gaat, beheerste mijn gedachten weer en ik zocht
niet meer koortsachtig naar een oplossing. Die rust kwam blijkbaar
over, want ook mijn zoontje werd al snel rustig.
Het
gaat er volgens mij ook nog niet eens om dat de situatie van dat
moment veranderd.
Soms
gebeurt dat misschien, maar meestal niet.
Het
gaat erom dat je God de heerschappij geeft, midden in de situatie.
Het
gaat erom dat we leren erkennen dat we zonder Hem niets kunnen doen.
Onze
afhankelijkheid van Hem is aanwezig in elk onderdeel van ons leven,
tot in de kleinste details.
Dat
weten en erkennen zorgt voor die vrede die elk verstand te boven
gaat.
Wat
een genade dat God zo betrokken wil zijn bij ons leven. Bij de grote
dingen; maar juist ook bij de kleine. Verborgen aanwezig deelt Hij
ons bestaan. Hij is en zal er altijd zijn om ons te helpen.
Heer,
dat ik zomaar komen mag
met al mijn fouten, al mijn zonden.
Met al mijn pijn, met alle wonden
die niemand in mijn leven zag.
met al mijn fouten, al mijn zonden.
Met al mijn pijn, met alle wonden
die niemand in mijn leven zag.
Heer,
dat ik zomaar komen kan
met wat ik niemand durf te zeggen,
met wat ik niemand uit kan leggen,
U weet er immers alles van.
met wat ik niemand durf te zeggen,
met wat ik niemand uit kan leggen,
U weet er immers alles van.
Heer,
dat U mij in Christus ziet,
als had ik nimmer kwaad bedreven,.
Dat U mij in Uw gunst doet leven,
ik weet het, maar begrijp het niet.
als had ik nimmer kwaad bedreven,.
Dat U mij in Uw gunst doet leven,
ik weet het, maar begrijp het niet.
(E.IJskes-Kooger)
vrijdag 22 december 2017
Stenen, zand en kiezels
De
afgelopen dagen heb ik gebruikt om terug te blikken op het afgelopen
jaar. Dit deed ik met het werkboekje ‘Terugblikken en
vooruitkijken’ wat ik vond op de blog van Elise:
Het
was fijn om eens stil te staan bij wat ik bijvoorbeeld heb geleerd in
het afgelopen jaar.
Maar
ook om na te denken over wat ik nou graag wil voor het komende jaar.
Wat
zijn nou echt mijn dromen en verlangens en hoe zorg ik ervoor dat ik
daar ook echt aan ga werken? De laatste tijd valt het me steeds meer
op hoe ik in beslag genomen kan worden door dingen die heel veel tijd
en energie kosten, maar die niks te maken hebben met het echte
verlangen van mijn hart.
Er
gaat bijvoorbeeld heel veel tijd zitten in appen, mailen of
internetten en voordat ik het weet is de ochtend voorbij zonder dat ik
bijvoorbeeld een poosje muziek heb gemaakt en gezongen, terwijl dat
wel is wat ik graag wilde toen ik opstond.
In
het werkboekje van Elise staat een glazen pot getekend.
De
opdracht was om de pot eerst te vullen met grote stenen. De dingen
die voor jou het allerbelangrijkst zijn. Waar wil jij je beste tijd
in steken?
Tussen
de grote stenen is er ruimte over voor kiezels. Dat zijn de dingen
die ook belangrijk zijn, maar niet het allerbelangrijkst. Of dingen
die je misschien niet zo graag doet, maar die wel moeten; de
alledaagse dingen (het huishouden bijvoorbeeld.)
De
ruimte die dan nog over blijft kan opgevuld worden met zand: dat wat
helemaal niet zo belangrijk is. Dat waar je minder tijd aan wilt
besteden of waar je misschien wel helemaal van af wilt.
Ik
heb deze week mijn stenen, kiezels en zand in de pot getekend en het
heeft me echt geholpen om duidelijk te krijgen wat mijn prioriteiten
zijn.
Waar
wil ik mijn eerste en mijn beste tijd in steken? Wat zijn mijn
kiezels en hoeveel zand zit er eigenlijk in mijn pot?
Jullie
zien ook dat mijn pot nog niet helemaal vol is. Dat kan ook niet
omdat ik veel tijd nodig heb om te rusten en te herstellen van een
activiteit.
Ik
heb me voorgenomen om dan ook echt rust te nemen en mijn telefoon aan
de kant te leggen. Rusten, stil zijn bij God en naar Hem luisteren.
Zijn hart nog beter leren kennen.
Ik
heb rust ook met potlood geschreven omdat ik de hoop heb dat ik ooit
weer meer ruimte heb om activiteiten te doen; de dingen die God in
mijn hart heeft gelegd. De werken die Hij voor mij heeft voorbereid.
De dingen die Hem de eer geven. Want daar gaat het om: om de eer van
mijn Schepper. Dat is het uiteindelijke doel van mijn leven.
Deze
week hielp het denken aan deze pot me echt om de juiste keuzes te
maken.
Ik
heb bijvoorbeeld een lezing geluisterd, terwijl de WC toch echt een
schoonmaakbeurt nodig had. Geen zorgen; die WC is ook schoon gemaakt.
Maar waar geef ik mijn beste energie aan en wat vindt God belangrijk
voor mij? Daar gaat het om!
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
Terwijl de zon haar vroege ochtendstralen door de kamer laat gaan, haal ik mijn hand over de kast. Een laagje stof kleeft aan mijn ving...
-
Vanmorgen klonk haar stem door mijn woonkamer. Ze las voor uit Lukas 8: De storm gestild. Terwijl ze las zag ik mezelf tobben in mijn kle...
-
De afgelopen dagen had ik veel rugpijn. En toen ik vanmorgen wakker werd kon ik zelfs bijna niet uit mijn bed komen. Misschien h...




