woensdag 21 maart 2018

Mensen zijn kostbaar

Jezus

U reageerde vol liefde en bewogenheid, 
als mensen hun handen naar U uitstaken.
Als mensen U met smekende ogen aankeken 
en om hulp vroegen.

Uw hart klopte voor hen, steeds in hetzelfde ritme:

		‘Mensen zijn kostbaar.’ 

Niets bracht u daarvan af. 

Veel van de mensen die U genas, zouden U nooit bedanken.
En toch genas U hen.

De meeste mensen maakte zich waarschijnlijk drukker 
om hun gezondheid, 
dan om hun heiligheid.
En toch genas U hen.

De monden die U vroegen om brood,
riepen een paar maanden later: ‘Kruisig Hem.’ 
En toch verzadigde U hen.

Mijn hart staat zo vaak in schril contrast met dat van U.
Het schreeuwt om mijn eigen recht.

U deed wat U deed omdat U maar een ding op het oog had.
U kende de waarde van een mens.

Geef mij een hart als het Uwe.

Want de genade van onze Heere Jezus is met u allen. Amen 
– Openbaringen 22:21 – 

Met u allen.
Niemand uitgezonderd



woensdag 7 maart 2018

Grenzen

Ieder mens heeft ze: grenzen. En bij elk mens liggen ze ergens anders. Best lastig vind ik; kon ik nou maar eens naar anderen kijken. Even afkijken hoe je dat nou doet: je grenzen weten en ze ook aangeven. Maar helaas; we zijn allemaal uniek. Wat ik niet kan, kan een ander wel en vice versa.
Jarenlang worstelde ik ermee. Waar liggen nou mijn grenzen en hoe krijg ik het voor elkaar om ze ook aan te geven op een gezonde manier?
Ik wist het niet; en dus deed ik maar wat goed was in mijn ogen en vooral ook wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Dat resulteerde dan in oververmoeid zijn. En op een gegeven moment was ik daar zo klaar mee, dat ik hulp zocht.

Bijbelse counseling
Ik ging naar een bijbelse counselor. Vreselijk spannend in het begin, maar wat heeft het me veel gebracht. Ik pleit er echt voor dat je, mocht je ooit hulp nodig hebben, een bijbelse counselor zoekt.
Alleen Gods Woord kan werkelijk genezen en het geeft leven. De afgelopen maanden mocht ik het zelf ervaren. In Spreuken wordt het genoemd:

Mijn zoon (of dochter), sla acht op Mijn woorden,
neig je oor tot wat ik zeg.
Laat ze niet wijken van je ogen,
bewaar ze in het binnenste van je hart.
Ze zijn immers leven voor wie ze vinden,
en genezing voor heel hun vlees.
– Spreuken 4:20 –

Afhankelijkheid
Wanneer je moeite hebt met je grenzen kennen en aangeven, is het goed om te weten en te beseffen dat er een God is, jou Maker, die je door en door kent. Toen Hij je maakte voldeed je perfect aan hoe Hij je wilde hebben. In jou, zag Hij het plan en het doel wat Hij heeft met jou leven.
En dat plan past binnen de grenzen van jou bestaan. Hij vraagt nooit teveel.
Dus als we onze grenzen willen leren kennen moeten we beseffen hoe ontzettend afhankelijk we zijn van Hem. Grenzen stellen is bijbels gezien ‘afhankelijk leven’.

Ik ben de wijnstok, u de ranken;
wie in Mij blijft, en Ik in Hem,
die draagt veel vrucht,
want zonder Mij kunt u niets doen.
– Johannes 15:5 –

Beseffen dat je zonder Hem niets kunt doen, maar Hem nodig hebt bij alles wat je doet is heel belangrijk. We zijn in alles afhankelijk van Hem. Begin je dag dan ook met Hem en laat je vullen met Zijn Geest.

We zijn van Hem
Waarom is het nou zo belangrijk om je grenzen te weten en ook aan te geven? Is dat om jezelf te beschermen? Ik heb wel heel lang gedacht dat dat zo was. Ik wilde mijn grenzen leren kennen, vooral voor mezelf. Ik wilde niet meer in die diepe put van oververmoeidheid terecht komen.
Maar van Wie ben ik eigenlijk? Ik ben van God. Hij heeft mij gemaakt voor Zichzelf.

Want wij zijn Zijn maaksel,
geschapen in Christus Jezus
om de goede werken te doen,
die God van te voren bereid heeft,
opdat we daarin zouden wandelen.
– Efeze 2:10 –

Zijn maaksel ben jij, ben ik. Geschapen in Christus Jezus. En waarom is het zo belangrijk dat we onze grenzen leren kennen en stellen? Om de goede werken te kunnen doen die God voor jou en mij heeft klaarliggen.
Ik zie het zo voor me dat God voor iedereen een pakketje met goede werken heeft. Zolang we maar doorhollen en doen wat mensen van ons verwachten kan God dat pakket niet aan ons kwijt.
We zijn veel te druk of te moe. Maar zodra we leren te leven in afhankelijkheid van Hem en gaan beseffen dat Hij precies weet wat bij ons past omdat we Zijn maaksel zijn, dan kan Hij die goede werken aan ons geven. En het mooiste is, dat dat pakket precies bij ons past.
Dan hoeven we niet meer naar anderen te kijken, wat zij allemaal doen. Maar dan wandelen we in de dingen die God voor ons bereid heeft. Stel je voor: de Schepper van hemel en aarde heeft speciaal voor jou een pakket goede werken klaar liggen. Helemaal op maat gemaakt. Dan sta je toch te springen om te weten te komen wat dat dan is. Ik wel in ieder geval. En ik merk dat God het steeds meer bekend maakt.

Deze twee teksten werden voor mij een soort rails waarover ik mag gaan: aan de ene kant die enorme afhankelijkheid (nooit vergeten!), aan de andere kant het zoeken naar die werken die God voor mij heeft klaar gelegd, in de wetenschap dat ik Zijn maaksel ben.

Andere mensen
Tot slot kan het nog zo zijn dat je last hebt van wat andere mensen vinden van jou als je niet (meer) aan hun verwachtingen voldoet. Voor mij is dat namelijk een enorme valkuil.
Paulus zegt het prachtig in de brief aan Korinthe:

Maar het betekend zeer weinig voor mij
dat ik door u beoordeeld word of door
enig menselijk oordeel. Ja, ik beoordeel
ook mijzelf niet.
Want ik ben mij van niets bewust,
maar daardoor ben ik nog niet gerechtvaardigd.
Wie mij echter beoordeelt, is de Heere.
– 1 Korinthe 4:3 en 4 –

Voor in mijn bijbel ligt een blad met deze teksten onder elkaar geschreven. Het herinnert me dag aan dag aan wat echt belangrijk is: Afhankelijk zijn van Hem. Wandelen in de werken die Hij voor mij heeft bereid en me enkel en alleen laten beoordelen door mijn Maker.
Zodra er iets op mijn pad komt waarover ik de beslissing moet nemen om het wel of niet te doen, leg ik het voor aan God. En samen met Hem kom ik er dan wel uit. Hij helpt me om nee te zeggen als het niet past binnen Zijn plan. Maar gelukkig mag en kan ik ook vaak genoeg ja zeggen.
Ik hoef me niet (meer) te verschuilen achter het feit dat in weinig energie heb en dan heel hard bij voorbaat al ‘nee’ roepen. Daar was ik in het begin een beetje bang voor.
Maar ik mag ja zeggen op dat wat God voor mij heeft klaar liggen. En dat mag en kan zelfs een beetje moeite kosten. Maar als Hij het van me vraagt geeft Hij ook de kracht.

Hij geeft de vermoeiden kracht
en Hij vermeerdert sterkte voor wie geen krachten heeft.
Wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden,
zij zullen snel lopen en niet afgemat worden,
zij zullen lopen en niet moe worden.
– Jesaja 40:29 en 31 –




vrijdag 16 februari 2018

Noach


Beste Noach,

Vanmorgen ontmoette ik jou, helemaal aan het begin van de bijbel.
Ik weet niet hoe vaak ik je al heb ontmoet. Heel vaak in ieder geval.
Op de schoot van mijn moeder, terwijl ze voorlas uit de kinderbijbel.
Achter mijn tafeltje in de klas op school. In liedjes over ‘twee aan twee’.
Op de veel te grote stoel op de zondagsschool, terwijl ik met mijn benen zwaaide.
In de peuter en kleuterboekjes die ik voorlas aan mijn eigen kinderen.
Schattig afgebeelde dieren kwamen aanlopen op de plaatjes. Zomaar, omdat God hen stuurde.
En jij, je bouwde een grote boot. Zomaar. Omdat God het zei.
Je deed alles wat de Heer jou opdroeg, staat er.
Omdat je ontzag had voor jouw Schepper.

Populariteit kende je niet. Je wist waarschijnlijk dat God je daar niet op zou beoordelen.
Trouw, dat kende je wel. Oneindige trouw straalt tussen de regels door als ik jou verhaal lees.
Trouw aan de Schepper van de hemel en aarde. Ook al bestond het grootste deel van jou dagen uit wachten, wachten en nog eens wachten.

Zij die geloven haasten niet.
Als dat voor iemand geldt, dan is het voor jou.
Geen haast, maar wel geduldig wachten, tot God weer aan je dacht.
Tot God tegen je begon te spreken.
Tot de geur van jouw offer van dankbaarheid Gods troon bereikte.

Ik vraag me af; hoe deed je dat?
Hoe hield je stand, terwijl de wereld God allang had verlaten?
Hoe bleef je vertrouwen, terwijl de wateren woest en wild om je heen bruisten en alles vernietigden wat levensadem had?

Ik heb namelijk ook wel dagen dat het leven om heen lijkt te kolken.
Dat dreigende wolken al het licht wegnemen. Dat ik me alleen voel.
Dagen dat God ver weg lijkt en ik me wanhopig afvraag wanneer Hij weer aan me denkt en tegen me gaat spreken.

Had jij jezelf zo vertrouwd gemaakt met de wegen van de Heer, dat je geloof onverwoestbaar was geworden?
Jaren na jouw verhaal, kwam het verhaal van David. En hij schreef het zo mooi in psalm 25:

‘Maak mij vertrouwd met al Uw wegen.’

Was dat jouw geheim? Maakte dat, dat je geen haast had, maar wachtte op God?
Had je jezelf zo met Hem vertrouwd gemaakt, dat je zeker wist dat Hij uitkomst zou geven.
Mezelf kennende was ik allang uit die ark geklommen.
Weg uit dat wat me benauwd, de vrijheid tegemoet.
Dat ik dan natte voeten zou krijgen zou ik op de koop toe nemen, denk ik.

Maar terwijl ik je verhaal lees, realiseer ik me dat die natte voeten, misschien nog wel het minst erg zouden zijn.
Omdat jij zo geduldig wachtte en bleef geloven, hoorde je de stem van de Heer.
Hoe vaak zou ik de stem van de Heer al gemist hebben?
Omdat ik heus wel geloof, maar ook wel heel erg mijn eigen agenda en plannen wil volgen.
Hoe vertrouwd ben ik eigenlijk met Gods wegen?
Verwacht ik Hem eigenlijk wel echt, of haast ik me door het leven heen en los ik heel veel dingen zelf maar op. Omdat ik zo ontzettend ongeduldig ben?

Zij die geloven haasten niet.
Je hebt me aan het denken gezet Noach.
Met al mijn wegen is God vertrouwd. (Ps. 139)
Maar hoe vertrouwd ben ik met die van Hem?











donderdag 1 februari 2018

Beginnen met rust


Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen.
Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren.
‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’
Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.

‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.

Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar Heer, in alle rust, luisterend naar Hem.

In het naslagwerk wat ik altijd naast mijn bijbel lees, las ik:

Wat beweegt jou om naar Jezus te luisteren? Maria zit aan de voeten van Jezus. Hier hoort het beginpunt te zijn van alle dienst _ zittend aan de voeten van de Heer en luisterend naar Zijn woord.
Het is belangrijk om de Heer te dienen, en om anderen te dienen; maar het is nog belangrijker om de tijd te nemen om bij Hem te zijn.

Het was alsof ik in een spiegel keek. Gods woord liet me precies zien waar het deze week mis was gegaan. De drukte had me meegenomen. Van te voren dacht ik: na deze week, als het weer rustiger is, dan zal ik God weer zoeken. Dan neem ik weer de tijd om naar Hem te luisteren. Hij begrijpt vast wel dat dat nu even niet lukt.

Maar wat nou als het zitten aan de voeten van Jezus en het luisteren naar Hem mijn beginpunt was geweest? Als ik vanuit Zijn rust de week in was gegaan? Wat als Hij me duidelijk had gemaakt dat ik bepaalde dingen af had moeten zeggen omdat het veel te veel voor me was? Wat als ik Zijn liefde en barmhartigheid voor mij eerst in mijn hart had toegelaten?

Beschaamd heb ik die morgen mijn hoofd gebogen en beleden dat ik aan de Heer voorbij was gerend. Hij is Degene Die het beste met me voorheeft. Hij weet veel beter dan ik wat ik aankan en nodig heb. Hij jaagt niet op, Hij leidt… als een Herder.

We maken onszelf vaak zo druk. Wat matten we onszelf af terwijl Hij klaar zit om ons precies dat te geven wat we nodig hebben. Het enige wat we hoeven doen is bij Hem te gaan zitten en te luisteren.
Als we dat doen; kiezen we voor het goede deel. En dat zal ons nooit worden afgenomen.
Hem het beginpunt laten zijn van alles wat ik doe. Dat is mijn verlangen.
En niet alleen in drukke weken, maar altijd.
Ik heb Hem zo hard nodig, in alles wat ik doe.

En het mooie is: Hij weet dat. Hij zegt het zelf: ‘zonder Mij kun je niks doen.’
Dat is precies de reden waarom Hij klaar zit. Om ons hart en ons leven te vullen.

O Heer,
weest U het beginpunt
van elke dag,
van alles wat ik doe.
Zonder U ben ik nergens.
Zonder U kan ik niets doen.
Vul mijn leven.
Zodat het U de glorie geeft.
Elke dag.
Bij alles wat ik doe.

Amen



maandag 22 januari 2018

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden.
De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust.
Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan.
Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis.
Wat een geruststelling mag dat zijn.
Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week.
We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde.
Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?

Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is.
Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven.
Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet?
Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar.
Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan.
Ik slaak gefrustreerd een zucht en voordat ik het weet ben ik in gesprek met God.
Ik vertel Hem eerlijk dat ik me deze morgen gefrustreerd en bang voel.
Dat ik me zorgen maak en vooral dat ik er zo moe van word.
Ik stort mijn hart uit bij Hem.

In mijn vorige blog schreef ik over alle dingen aan God vertellen. De grote en de kleine.
Bij alle dingen horen ook mijn boosheid, mijn frustratie en mijn pijn.
Mijn angsten en mijn zorgen. Alle dingen. Dat vraagt eerlijkheid.
Ook over de dingen die niet zo mooi klinken.
Hij kent mij toch door en door. Hij kent mijn frustratie en mijn zorgen al.
Waarom zou ik het voor Hem verbergen?
Er zijn momenten geweest dat ik me schuldig voelde over mijn boosheid en frustratie.
Dan sprak ik alle niet zo mooie woorden maar niet uit.
Totdat ik las over Job, die alles vertelde aan God.
En God werd niet boos, Hij veroordeelde Job niet. Juist niet!
Hij geeft Job antwoord. Een heel ander antwoord dan Job verwachtte, denk ik.
Hij legt Job niet uit waarom al die nare dingen gebeuren, maar Hij laat Job zien Wie Hij is.
Hij laat Job beseffen dat Hij, de Schepper van hemel en aarde, zoveel groter is dan wij kleine mensen. En daardoor durft Job weer te vertrouwen en zich overgeven aan Zijn Maker.

Ook in de Psalmen lees je vaak van moeilijkheden en verdriet.
De psalmist stort al zijn wanhoop uit bij God.
Maar aan het einde van de gebeden en van al het klagen,
lees je ook dat er weer een moment komt van nieuwe hoop,
hersteld vertrouwen
en overgave aan God.
(bijv. Psalm 13 en 42)

Deze morgen ontdek ik weer hoe belangrijk het is om mijn hart echt uit te storten voor God.
Want aan het einde van mijn gebeden weet ik weer in Wie ik geloof.
Ik ben er weer van verzekerd: mijn Heer is machtig!
Hij laat me nooit in de steek. Hij weet wat Hij doet en aan Hem kan ik mezelf toevertrouwen.
Juist het mogen benoemen van de moeilijke dingen versterkt mijn geloof in God omdat ik dan ervaar: Hij wijst mij nooit af en Hij gaat nooit weg.
Hij is niet een God bij wie ik alleen achteraf zie dat Hij me heeft gedragen.
Hij is er altijd, dwars door alles heen. En dat heb ik nodig.
Jezus in mijn boot. Met Hem ben ik veilig in de storm. Hij verlaat me niet, ook niet als mijn geloof bezwijkt of als ik boos en gefrustreerd raak. Hij blijft!
Dwars door al mijn twijfels heen vertrouw ik Hem.
Hij is Heer over alle dingen; zelfs over een storm met code rood.

woensdag 10 januari 2018

Alle dingen


Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus. – Filippenzen 4:6

De afgelopen weken was ik veel bezig met deze tekst. En dan vooral met het woordje ‘alles’.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar tot voor kort bracht ik lang niet ‘alles’ bij God.
Niet omdat ik het niet zou willen, maar meer omdat het totaal niet in me opkwam om dat te doen.

Natuurlijk zijn er wel de ‘grote dingen’ waar ik voor bad. De grote worstelingen, het grote lijden of juist mijn grote blijdschap. Dingen waarvan ik dacht dat God er wel iets mee zou kunnen misschien. De kleine dingen; die hield ik vooral bij mezelf. Die kon ik zelf best oplossen.
Maar ik heb inmiddels ontdekt dat de kleine dingen die ik zelf best op denk te kunnen lossen, vanzelf grote dingen kunnen worden.
Dingen die mijn vreugde en mijn vrede roven. Dingen die mijn hart en mijn gedachten gevangen houden in bezorgdheid en gepieker.

Er was iemand die me er op wees dat echt alles bij God gebracht mag worden. Alle dingen!
En ik ben het gaan doen.
Gisteren bijvoorbeeld; toen de huishoudelijke hulp al een kwartier te laat was en ik nog maar een paar minuten had voordat ik opgehaald zou worden. Ik voelde de vrede wegstromen. Of zeg maar gerust: de vrede was in één keer weg. Ik raakte gestrest.
Ik ben op de bank gaan zitten en bracht mijn gestreste gevoel bij de Heer.
‘En? Wat levert dat gestreste gevoel je nu op?’ vroeg Hij liefdevol.
‘Niets, behalve dan dat het me bakken energie kost.’ antwoordde ik terug.
En dus begon ik het rustig af te wachten. Mijn vrede kwam terug en vijf minuten later kwam de hulp aanfietsen. Ik kon haar nog net een glas drinken geven en vragen hoe haar vakantie was geweest en toen kwam de auto voorrijden die me op kwam halen. Precies getimed.
Of vanmorgen; toen mijn jongste zoontje compleet overstuur raakte door iets en mijn praten het alleen maar erger maakte. Ik bracht het in stilte bij de Heer en ik werd rustig. De vrede van God die alle verstand te boven gaat, beheerste mijn gedachten weer en ik zocht niet meer koortsachtig naar een oplossing. Die rust kwam blijkbaar over, want ook mijn zoontje werd al snel rustig.

Het gaat er volgens mij ook nog niet eens om dat de situatie van dat moment veranderd.
Soms gebeurt dat misschien, maar meestal niet.
Het gaat erom dat je God de heerschappij geeft, midden in de situatie.
Het gaat erom dat we leren erkennen dat we zonder Hem niets kunnen doen.
Onze afhankelijkheid van Hem is aanwezig in elk onderdeel van ons leven, tot in de kleinste details.
Dat weten en erkennen zorgt voor die vrede die elk verstand te boven gaat.

Wat een genade dat God zo betrokken wil zijn bij ons leven. Bij de grote dingen; maar juist ook bij de kleine. Verborgen aanwezig deelt Hij ons bestaan. Hij is en zal er altijd zijn om ons te helpen.


Heer, dat ik zomaar komen mag
met al mijn fouten, al mijn zonden.
Met al mijn pijn, met alle wonden
die niemand in mijn leven zag.
Heer, dat ik zomaar komen kan
met wat ik niemand durf te zeggen,
met wat ik niemand uit kan leggen,
U weet er immers alles van.
Heer, dat U mij in Christus ziet,
als had ik nimmer kwaad bedreven,.
Dat U mij in Uw gunst doet leven,
ik weet het, maar begrijp het niet.
(E.IJskes-Kooger)


vrijdag 22 december 2017

Stenen, zand en kiezels


De afgelopen dagen heb ik gebruikt om terug te blikken op het afgelopen jaar. Dit deed ik met het werkboekje ‘Terugblikken en vooruitkijken’ wat ik vond op de blog van Elise:

Het was fijn om eens stil te staan bij wat ik bijvoorbeeld heb geleerd in het afgelopen jaar.
Maar ook om na te denken over wat ik nou graag wil voor het komende jaar.
Wat zijn nou echt mijn dromen en verlangens en hoe zorg ik ervoor dat ik daar ook echt aan ga werken? De laatste tijd valt het me steeds meer op hoe ik in beslag genomen kan worden door dingen die heel veel tijd en energie kosten, maar die niks te maken hebben met het echte verlangen van mijn hart.
Er gaat bijvoorbeeld heel veel tijd zitten in appen, mailen of internetten en voordat ik het weet is de ochtend voorbij zonder dat ik bijvoorbeeld een poosje muziek heb gemaakt en gezongen, terwijl dat wel is wat ik graag wilde toen ik opstond.

In het werkboekje van Elise staat een glazen pot getekend.
De opdracht was om de pot eerst te vullen met grote stenen. De dingen die voor jou het allerbelangrijkst zijn. Waar wil jij je beste tijd in steken?
Tussen de grote stenen is er ruimte over voor kiezels. Dat zijn de dingen die ook belangrijk zijn, maar niet het allerbelangrijkst. Of dingen die je misschien niet zo graag doet, maar die wel moeten; de alledaagse dingen (het huishouden bijvoorbeeld.)
De ruimte die dan nog over blijft kan opgevuld worden met zand: dat wat helemaal niet zo belangrijk is. Dat waar je minder tijd aan wilt besteden of waar je misschien wel helemaal van af wilt.

Ik heb deze week mijn stenen, kiezels en zand in de pot getekend en het heeft me echt geholpen om duidelijk te krijgen wat mijn prioriteiten zijn.
Waar wil ik mijn eerste en mijn beste tijd in steken? Wat zijn mijn kiezels en hoeveel zand zit er eigenlijk in mijn pot?

Ik moet toegeven dat er heel veel zand in mijn pot zat. Mijn leven was wel gevuld, maar met heel veel dingen die helemaal niet zo belangrijk zijn. Dat komt ook omdat ik vaak weinig energie heb en ik op dat soort momenten makkelijk naar mijn telefoon grijp.
Jullie zien ook dat mijn pot nog niet helemaal vol is. Dat kan ook niet omdat ik veel tijd nodig heb om te rusten en te herstellen van een activiteit.
Ik heb me voorgenomen om dan ook echt rust te nemen en mijn telefoon aan de kant te leggen. Rusten, stil zijn bij God en naar Hem luisteren. Zijn hart nog beter leren kennen.
Ik heb rust ook met potlood geschreven omdat ik de hoop heb dat ik ooit weer meer ruimte heb om activiteiten te doen; de dingen die God in mijn hart heeft gelegd. De werken die Hij voor mij heeft voorbereid. De dingen die Hem de eer geven. Want daar gaat het om: om de eer van mijn Schepper. Dat is het uiteindelijke doel van mijn leven.

Deze week hielp het denken aan deze pot me echt om de juiste keuzes te maken.
Ik heb bijvoorbeeld een lezing geluisterd, terwijl de WC toch echt een schoonmaakbeurt nodig had. Geen zorgen; die WC is ook schoon gemaakt. Maar waar geef ik mijn beste energie aan en wat vindt God belangrijk voor mij? Daar gaat het om!


Stoppen met hozen