Doorgaan naar hoofdcontent

Beginnen met rust


Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen.
Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren.
Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’
Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.

Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.

Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar Heer, in alle rust, luisterend naar Hem.

In het naslagwerk wat ik altijd naast mijn bijbel lees, las ik:

Wat beweegt jou om naar Jezus te luisteren? Maria zit aan de voeten van Jezus. Hier hoort het beginpunt te zijn van alle dienst _ zittend aan de voeten van de Heer en luisterend naar Zijn woord.
Het is belangrijk om de Heer te dienen, en om anderen te dienen; maar het is nog belangrijker om de tijd te nemen om bij Hem te zijn.

Het was alsof ik in een spiegel keek. Gods woord liet me precies zien waar het deze week mis was gegaan. De drukte had me meegenomen. Van te voren dacht ik: na deze week, als het weer rustiger is, dan zal ik God weer zoeken. Dan neem ik weer de tijd om naar Hem te luisteren. Hij begrijpt vast wel dat dat nu even niet lukt.

Maar wat nou als het zitten aan de voeten van Jezus en het luisteren naar Hem mijn beginpunt was geweest? Als ik vanuit Zijn rust de week in was gegaan? Wat als Hij me duidelijk had gemaakt dat ik bepaalde dingen af had moeten zeggen omdat het veel te veel voor me was? Wat als ik Zijn liefde en barmhartigheid voor mij eerst in mijn hart had toegelaten?

Beschaamd heb ik die morgen mijn hoofd gebogen en beleden dat ik aan de Heer voorbij was gerend. Hij is Degene Die het beste met me voorheeft. Hij weet veel beter dan ik wat ik aankan en nodig heb. Hij jaagt niet op, Hij leidt… als een Herder.

We maken onszelf vaak zo druk. Wat matten we onszelf af terwijl Hij klaar zit om ons precies dat te geven wat we nodig hebben. Het enige wat we hoeven doen is bij Hem te gaan zitten en te luisteren.
Als we dat doen; kiezen we voor het goede deel. En dat zal ons nooit worden afgenomen.
Hem het beginpunt laten zijn van alles wat ik doe. Dat is mijn verlangen.
En niet alleen in drukke weken, maar altijd.
Ik heb Hem zo hard nodig, in alles wat ik doe.

En het mooie is: Hij weet dat. Hij zegt het zelf: ‘zonder Mij kun je niks doen.’
Dat is precies de reden waarom Hij klaar zit. Om ons hart en ons leven te vullen.

O Heer,
weest U het beginpunt
van elke dag,
van alles wat ik doe.
Zonder U ben ik nergens.
Zonder U kan ik niets doen.
Vul mijn leven.
Zodat het U de glorie geeft.
Elke dag.
Bij alles wat ik doe.

Amen



Reacties

Ariëlla zei…
Ik heb geprobeerd om een reactie te plaatsen via mijn mobiel maar dat lukte niet. Nu via de laptop. Dank voor je mooie post. Zo open en eerlijk. Ik heb Hem ook zo hart nodig bij alles wat ik doe. Alle mislukt het niet alleen maar verknoei ik ook nog dingen. Amen op het gebed. (Aritha)
Mariska zei…
Dank voor je bemoedigende reactie Aritha.
Carlien vw zei…
Dank voor het delen! Heel open, maar daardoor werd ik geraakt. God is zo groot!
Dieneke zei…
Ik vond je blog via Aritha.
Mooi!
Je komt op m'n leeslijst.
Mariska zei…
Fijn om te horen!
Een nadenkertje. Dank!

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Grenzen

Ieder mens heeft ze: grenzen. En bij elk mens liggen ze ergens anders. Best lastig vind ik; kon ik nou maar eens naar anderen kijken. Even afkijken hoe je dat nou doet: je grenzen weten en ze ook aangeven. Maar helaas; we zijn allemaal uniek. Wat ik niet kan, kan een ander wel en vice versa. Jarenlang worstelde ik ermee. Waar liggen nou mijn grenzen en hoe krijg ik het voor elkaar om ze ook aan te geven op een gezonde manier? Ik wist het niet; en dus deed ik maar wat goed was in mijn ogen en vooral ook wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Dat resulteerde dan in oververmoeid zijn. En op een gegeven moment was ik daar zo klaar mee, dat ik hulp zocht.
Bijbelse counseling Ik ging naar een bijbelse counselor. Vreselijk spannend in het begin, maar wat heeft het me veel gebracht. Ik pleit er echt voor dat je, mocht je ooit hulp nodig hebben, een bijbelse counselor zoekt. Alleen Gods Woord kan werkelijk genezen en het geeft leven. De afgelopen maanden mocht ik het zelf ervaren. In Spreuk…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…