Doorgaan naar hoofdcontent

Beginnen met rust


Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen.
Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren.
Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’
Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.

Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.

Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar Heer, in alle rust, luisterend naar Hem.

In het naslagwerk wat ik altijd naast mijn bijbel lees, las ik:

Wat beweegt jou om naar Jezus te luisteren? Maria zit aan de voeten van Jezus. Hier hoort het beginpunt te zijn van alle dienst _ zittend aan de voeten van de Heer en luisterend naar Zijn woord.
Het is belangrijk om de Heer te dienen, en om anderen te dienen; maar het is nog belangrijker om de tijd te nemen om bij Hem te zijn.

Het was alsof ik in een spiegel keek. Gods woord liet me precies zien waar het deze week mis was gegaan. De drukte had me meegenomen. Van te voren dacht ik: na deze week, als het weer rustiger is, dan zal ik God weer zoeken. Dan neem ik weer de tijd om naar Hem te luisteren. Hij begrijpt vast wel dat dat nu even niet lukt.

Maar wat nou als het zitten aan de voeten van Jezus en het luisteren naar Hem mijn beginpunt was geweest? Als ik vanuit Zijn rust de week in was gegaan? Wat als Hij me duidelijk had gemaakt dat ik bepaalde dingen af had moeten zeggen omdat het veel te veel voor me was? Wat als ik Zijn liefde en barmhartigheid voor mij eerst in mijn hart had toegelaten?

Beschaamd heb ik die morgen mijn hoofd gebogen en beleden dat ik aan de Heer voorbij was gerend. Hij is Degene Die het beste met me voorheeft. Hij weet veel beter dan ik wat ik aankan en nodig heb. Hij jaagt niet op, Hij leidt… als een Herder.

We maken onszelf vaak zo druk. Wat matten we onszelf af terwijl Hij klaar zit om ons precies dat te geven wat we nodig hebben. Het enige wat we hoeven doen is bij Hem te gaan zitten en te luisteren.
Als we dat doen; kiezen we voor het goede deel. En dat zal ons nooit worden afgenomen.
Hem het beginpunt laten zijn van alles wat ik doe. Dat is mijn verlangen.
En niet alleen in drukke weken, maar altijd.
Ik heb Hem zo hard nodig, in alles wat ik doe.

En het mooie is: Hij weet dat. Hij zegt het zelf: ‘zonder Mij kun je niks doen.’
Dat is precies de reden waarom Hij klaar zit. Om ons hart en ons leven te vullen.

O Heer,
weest U het beginpunt
van elke dag,
van alles wat ik doe.
Zonder U ben ik nergens.
Zonder U kan ik niets doen.
Vul mijn leven.
Zodat het U de glorie geeft.
Elke dag.
Bij alles wat ik doe.

Amen



Reacties

  1. Ik heb geprobeerd om een reactie te plaatsen via mijn mobiel maar dat lukte niet. Nu via de laptop. Dank voor je mooie post. Zo open en eerlijk. Ik heb Hem ook zo hart nodig bij alles wat ik doe. Alle mislukt het niet alleen maar verknoei ik ook nog dingen. Amen op het gebed. (Aritha)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank voor je bemoedigende reactie Aritha.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank voor het delen! Heel open, maar daardoor werd ik geraakt. God is zo groot!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vond je blog via Aritha.
    Mooi!
    Je komt op m'n leeslijst.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…