Doorgaan naar hoofdcontent

Noach


Beste Noach,

Vanmorgen ontmoette ik jou, helemaal aan het begin van de bijbel.
Ik weet niet hoe vaak ik je al heb ontmoet. Heel vaak in ieder geval.
Op de schoot van mijn moeder, terwijl ze voorlas uit de kinderbijbel.
Achter mijn tafeltje in de klas op school. In liedjes over ‘twee aan twee’.
Op de veel te grote stoel op de zondagsschool, terwijl ik met mijn benen zwaaide.
In de peuter en kleuterboekjes die ik voorlas aan mijn eigen kinderen.
Schattig afgebeelde dieren kwamen aanlopen op de plaatjes. Zomaar, omdat God hen stuurde.
En jij, je bouwde een grote boot. Zomaar. Omdat God het zei.
Je deed alles wat de Heer jou opdroeg, staat er.
Omdat je ontzag had voor jouw Schepper.

Populariteit kende je niet. Je wist waarschijnlijk dat God je daar niet op zou beoordelen.
Trouw, dat kende je wel. Oneindige trouw straalt tussen de regels door als ik jou verhaal lees.
Trouw aan de Schepper van de hemel en aarde. Ook al bestond het grootste deel van jou dagen uit wachten, wachten en nog eens wachten.

Zij die geloven haasten niet.
Als dat voor iemand geldt, dan is het voor jou.
Geen haast, maar wel geduldig wachten, tot God weer aan je dacht.
Tot God tegen je begon te spreken.
Tot de geur van jouw offer van dankbaarheid Gods troon bereikte.

Ik vraag me af; hoe deed je dat?
Hoe hield je stand, terwijl de wereld God allang had verlaten?
Hoe bleef je vertrouwen, terwijl de wateren woest en wild om je heen bruisten en alles vernietigden wat levensadem had?

Ik heb namelijk ook wel dagen dat het leven om heen lijkt te kolken.
Dat dreigende wolken al het licht wegnemen. Dat ik me alleen voel.
Dagen dat God ver weg lijkt en ik me wanhopig afvraag wanneer Hij weer aan me denkt en tegen me gaat spreken.

Had jij jezelf zo vertrouwd gemaakt met de wegen van de Heer, dat je geloof onverwoestbaar was geworden?
Jaren na jouw verhaal, kwam het verhaal van David. En hij schreef het zo mooi in psalm 25:

Maak mij vertrouwd met al Uw wegen.’

Was dat jouw geheim? Maakte dat, dat je geen haast had, maar wachtte op God?
Had je jezelf zo met Hem vertrouwd gemaakt, dat je zeker wist dat Hij uitkomst zou geven.
Mezelf kennende was ik allang uit die ark geklommen.
Weg uit dat wat me benauwd, de vrijheid tegemoet.
Dat ik dan natte voeten zou krijgen zou ik op de koop toe nemen, denk ik.

Maar terwijl ik je verhaal lees, realiseer ik me dat die natte voeten, misschien nog wel het minst erg zouden zijn.
Omdat jij zo geduldig wachtte en bleef geloven, hoorde je de stem van de Heer.
Hoe vaak zou ik de stem van de Heer al gemist hebben?
Omdat ik heus wel geloof, maar ook wel heel erg mijn eigen agenda en plannen wil volgen.
Hoe vertrouwd ben ik eigenlijk met Gods wegen?
Verwacht ik Hem eigenlijk wel echt, of haast ik me door het leven heen en los ik heel veel dingen zelf maar op. Omdat ik zo ontzettend ongeduldig ben?

Zij die geloven haasten niet.
Je hebt me aan het denken gezet Noach.
Met al mijn wegen is God vertrouwd. (Ps. 139)
Maar hoe vertrouwd ben ik met die van Hem?











Reacties

  1. Mooi! Wat mij een poosje geleden raakte in het verhaal van Noach, was: 'En Noach vond genade in de ogen van God'! Hij zocht Gods ogen en hij vond daarin genade, genade genoeg om te kunnen wachten.
    'Met al mijn wegen is Gods vertrouwd. Maar hoe vertrouwd ben ik met die van Hem?' Goed om over na te denken, dankje!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja mooi zeg! Inderdaad, als we Gods aangezicht zoeken, vinden we genade.

      Verwijderen
  2. Mooi perspectief heb je gekozen! Wie zich toevertrouwt aan Christus, mag veilig zijn. Net zo veilig als Noach was in de ark. Noach wandelde met God net als Henoch deed (Gen 9:6) dat vind ik zo mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi blog heb je weer geschreven .
    Je nam me mee...heel dicht bij God de Vader, die rust en kracht geeft in alle onrust van mijn leven .

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…