woensdag 25 mei 2022

De jas die God mij geeft

Schaamte…

We kennen het denk ik allemaal wel.

Ik ook.

Ik voldoe niet aan wat het leven van me vraagt.

Ik schiet hopeloos tekort.

Ik voldoe niet aan wat God van mij vraagt.

Omdat ik dat helemaal niet kan.

Ik zei wat ik niet had moeten zeggen.

Ik ging waar ik niet hadden moeten gaan.

Ik deed wat ik niet had moeten doen.


En daarna,

zwaaide de deur van mijn hart wagenwijd open 

en rolde schaamte schaamteloos mijn hart binnen.


En daar begint het.

Ik wil mezelf zo snel mogelijk verstoppen.

Ik kruip achter het struikgewas van goed bezig zijn en hard werken.

Ik pak vijgenbladeren om mezelf mee te bedekken.

De vijgenbladeren van een lachend gezicht en ‘Met mij gaat het goed.’

Niet dat gevoel van schaamte toelaten.

Schaamte over wie ik ben.

Schaamte over mijn tekort schieten.


Maar zodra de wind van de waarheid gaat waaien, 

en ik herinnert word aan mijn falen,

voel ik mezelf weer naakt. Naakt door mijn eigen falen.


En dan komt God?

En weet je wat Hij doet?


Zodra ik voorzichtig en schoorvoetend achter het struikgewas

van goede werken vandaan durf te komen.

Zodra ik mijn aan elkaar geprutste vijgenbladeren op de grond laat vallen

en in al mijn kwetsbaarheid voor Hem sta

bedekt Hij mij met een jas die Hij voor mij maakte.


Hij vergoot onschuldig bloed.

Hij offerde het leven van Zijn Zoon, Zijn Enige.

En uit dit offer maakte de Vader een mantel, de mantel van gerechtigheid.

Daarmee kleed Hij mij Zelf aan. En jou ook, als je het maar toe laat.

Hij bekleedt ons met Zichzelf. (Galaten 3:27)


Als ik mij verstop,

gaat God naar mij op zoek.

Ik breng zonde mee.

Hij brengt een offer.

Ik probeer vijgenbladeren.

Hij geeft mij een mantel van gerechtigheid.

 


 

donderdag 19 mei 2022

Het geschenk van rust

 ‘Rust is niet een pauze op je werkdag.

Rust is niet weekend of me-time.

Maar de blijmoedige instemming van de mens

met zijn eigen wezen, met de wereld, met God.

Instemmen met jezelf en je omgeving.

Niet meer nodig hebben dan het nu.’

– Filosoof J. Pieper –


Dit citaat las ik een paar dagen geleden en het bleef hangen.

Het raakte een diep verlangen in mijn hart

Om inderdaad in te kunnen stemmen met mijn mens-zijn, 

mijn omgeving en met God.

Niet rennen, vliegen, hollen en maar doorgaan,

daarna op adem te komen om weer van voor af aan te kunnen beginnen.

Maar een constante instemming, met wie ik ben,

met wat ik kan bijdragen,

met welke draaglast ik heb,

met mijn omgeving.

Niet altijd meer willen, maar instemmen met wat er nu is.


Toen God de rustdag instelde, was dat niet bedoeld 

als beloning voor een productieve week.

De eerste rustdag, de zevende dag, 

was de eerste dag van het menselijk bestaan.

Heb je daar ooit bij stil gestaan?

Met andere woorden, de mens had nog niets ondernomen.

Dus Gods rust is nooit gestoeld op een prestatie van ons mensen.

Het vindt zijn fundament in Gods werk. 

Hij heeft het allemaal voor ons volbracht.

En Hij nodigt ons uit in Zijn rust.

Rust bij God is nooit het einddoel. Het is het begin.

In die rust raken we doordrongen van Gods eeuwige liefde.

In die rust mogen we genieten van wat God maakte; Zijn schepping.


Wij mensen zijn niet geschapen om maar door te gaan

en steeds maar bezig te zijn.

We zijn in eerste instantie geschapen om te ‘zijn’.

Daarom gaf God ons een dag in de week; 

vrij van eindeloze to-do listen, eisen en werk.

Een dag om te oefenen in ons mens-zijn in Gods prachtige schepping.


Wat ik steeds meer leer, is dat mijn beginpunt moet liggen bij 

genade en rust.

Weten wie ik ben in de ogen van mijn Schepper: geliefd!

Zonder dat ik daar zelf ook maar iets aan heb bijgedragen.

Zo besef ik dat het niet van mij afhangt.


Met de rustdag wil God ons hieraan herinneren. 

Na weer een week van geldingsdrag en rennen en vliegen, 

mogen we ons overgeven aan Zijn rust. 

En weer opnieuw beseffen: 

ik ben geliefd en ik hoef daar niets voor te doen dan 

het alleen met open armen ontvangen. Het hangt niet van mij af.


Wij protesteren bij het idee dat we bij God minder moeten doen, 

in plaats van meer.

Maar ga even terug naar je kindertijd. Hoe je onbevangen kon zijn, 

vrij van alledaagse zorgen.

Je was er simpelweg gewoon. Dit is wat God voor ons wil. 

Hij draagt zorg en wij zijn vrij.


Dit is heel moeilijk allemaal. Ik weet het.

We moeten leren onze vragen opzij te zetten.

We moeten hiervoor onze zorgen en ons gepieker tot bedaren brengen.

We moeten hiervoor durven los te laten.

Al onze beslommeringen.

Maar misschien boven alles onszelf.

Onszelf overgeven aan de Eeuwige.

In Zijn aanwezigheid leren we van onze vuisten, open handen te maken.

Daar kunnen we op adem komen en Zijn frisse wind laten waaien 

door onze vermoeide ziel.

Daar leren we open te staan voor het geschenk van rust,

het geschenk van genade,

het geschenk van Zijn liefde.

 


 

 

 

woensdag 11 mei 2022

Genade voor vandaag

Wat. Een. Chaos. Deze. Week.

Tandarts. Op tijd eten want zoon 1 moet werken.

Stroopwafels verkopen voor daklozen.

Zoon 2 heeft tussendoor de eindtoets.

Zoon 1 moet een nacht op school blijven en weg gebracht en 

opgehaald worden.

Morgen zijn er koningsspelen en ergens moet ik nog een recept in 

elkaar flansen voor de lunch op school.


Vanmorgen ontplofte ik.

Mijn kinderen zijn van het kaliber: 

alles op het laatste moment regelen en dus ook op het laatste moment 

weten waar en wanneer ze hun moeder nodig hebben. 

En deze morgen ben ik het meer dan zat. 

Ik ben geen joker die zomaar op elk willekeurig moment ingezet kan 

worden.


Soms verlopen mijn weken vlekkeloos.

Maar er hoeft maar iets in de planning onduidelijk of onzeker te zijn en 

ik raak gefrustreerd.

Mijn zwakke ik, die ik het liefst verberg onder een laagje ‘alles onder 

controle’ wordt zichtbaar.

Ik schreeuw tegen mijn zoons, sla deuren net een beetje harder dicht

dan nodig en ik mompel een paar lelijke woorden.


Onder deze uitbarstingen gaan mijn angsten schuil. 

Mijn angst voor mislukking en onbekwaamheid.

En het legt bloot dat ik controle en voorspelbaarheid verafgood.

Diep in mij schuilt verlorenheid, onzekerheid en misplaatst vertrouwen.

Als de dag goed verloopt lijk ik best een aardig mens. 

Maar kleine onzekerheden en ik vertoon diepe barsten die overvloedige 

genade nodig hebben.

Is dat niet wat Jezus kwam doen? 

Genade brengen aan de gebrokenen en verlorenen?


In zijn brief aan de Filipenzen schrijft Paulus dat we tevreden mogen

zijn onder alle omstandigheden. 

Dit is een oproep die wordt gedaan midden in mijn leven 

van alle dag. 

Nu, op dit moment, midden in kleine zorgen en tegenslagen, wordt ik 

opgeroepen mezelf uit te strekken naar vreugde en hoop.


Er is iets merkwaardigs aan de hand met ons christenen. 

Wanneer ons lijden scherp en zwaar is (oorlog, vervolging,

hongersnood), dan verwachten we en geloven we dat God 

dicht bij ons is. 

Maar in de worstelingen van alle dag hebben we op de een of andere 

manier het gevoel dat we het recht hebben om te mopperen.

Tevreden zijn in groot lijden moeten we kunnen van onszelf. 

Maar na de derde  nacht met weinig slaap en midden in de troep 

van ons gezin, of de chaos op ons werk, vinden we het lastig.

Misschien hebben we de gewoonte ontwikkeld om God te negeren in 

onze dagelijkse sleur.

Terwijl Hij voor ons klaar staat. Ook in momenten van verdriet, 

frustratie en woede in ons gewone leven.

Zijn grote verhaal van redding en genade geldt in diep lijden, 

maar ook op een duffe, grijze maandag.


We moeten oppassen dat we onszelf niet voorbereiden op lijden en 

vervolging, ziekte en dood, terwijl onze gewone dagen gevuld zijn met 

gemopper en ontevredenheid.


Dit is ten diepste wat bekering inhoud:

In die kleine momenten van gebrokenheid en verlorenheid moet ik de 

gewoonte ontwikkelen steeds weer te belijden wie ik ten diepste ben, 

zonder mezelf te rechtvaardigen of mijn zonden te bagatelliseren. 

En in diezelfde momenten mag ik mezelf omkeren naar God om me te 

laten liefhebben, Zijn genade te ontvangen en Zijn woorden van

vergeving en vrijspraak te horen.


Zo oefenen we dagelijks in de houding van een gebroken en behoeftig 

volk dat overvloedige genade ontvangt. 

Zo sijpelt het evangelie van genade onze dagen binnen.




donderdag 28 april 2022

Jouw lichaam, een heilige plaats

Hoe belangrijk is jouw lichaam voor jou?

Sta je wel eens stil bij het warme water op je huid tijdens het douchen?

Geniet je echt van de smaak van een rijpe appel?

Voel je je benen tijdens een lange wandeling?

Ruik je het vers gebakken brood s’morgens vroeg?

Of zit je hoofd te vol? Ben je onbereikbaar geworden voor 

deze zegeningen?


Naast al die fijne momenten, 

is het hebben van een lichaam ook best een hele klus.

Ons leven wordt dagelijks gevuld met de zorg voor en het 

onderhoud van ons lichaam.

Schoonmaken, voeden, trainen, rusten. Keer op keer, dag na dag.

Dat is zo als alles goed loopt en je gezond bent.

Maar nog meer als je ziek word en je lijf nog meer zorg vereist.


In Genesis lezen we dat na de zondeval, 

het hebben van een lichaam ook schaamte met zich meebrengt. 

Lichamelijkheid kan een last voor je zijn of worden.

Je lichaam kan je waardigheid behoorlijk naar beneden halen.


Ik baal vaak als ik mezelf zie. Om mijn houterige bewegingen.

Ik baal van mijn soms vermoeide gezicht met dikke wallen.

Dat is gebrokenheid, die ons leven binnen kwam na de zondeval.


Toen kwam Jezus.

God kwam naar ons toe in een lichaam.

Hij schrok niet van de schaamte die Adam en Eva ervoeren. 

In plaats daarvan bedekte Hij die.

Doordat Hij naar ons toekwam in een lichaam, 

bedekte Hij voor altijd de schaamte die uiteindelijk voortkomt 

uit de zonde.

God, Die mens werd, omhelsde onze lichamelijkheid ten volle, 

om onze schaamte te bedekken.


Daarom is het zorg dragen voor ons lichaam zo belangrijk.

Het is een vorm van diepe aanbidding.

Een vorm van lof aan onze Schepper.


Zoals sporters hun lichamen trainen door oefeningen, 

kunnen wij ook trainen in het aanbieden van ons lichaam als een 

levend offer aan God. Door je handen te vouwen of op te heffen. 

Door je ogen op te slaan naar de hemel. 

Door te knielen en gebeden op te zeggen. 

Zo trainen we ons lichaam om voortdurend gericht te zijn 

op de troon van genade.


Onze cultuur leert ons zo anders. 

We krijgen talloze boodschappen over ons lichaam. 

Vooral om het te zien als een middel om genot te verkrijgen. 

Ons lichaam zou aanbeden moeten worden.

Ons lichaam zou ons moeten voorzien in onze behoeften en verlangens. 

We zijn gaan geloven dat ons lichaam perfect moet zijn.

Maar het is niet waar. 

Onze lichamen zijn ons gegeven als instrumenten van aanbidding.

Ons lichaam is een heilig voorwerp. 

In feite het meest heilige voorwerp op aarde.


Het zwart maken van ons lichaam, 

is hetzelfde als het zwart maken van een heilige plaats.

Ons lichaam is mooier en zit ingenieuzer in elkaar dan de 

mooiste kathedraal.

Of we nu onze handen opheffen, zingen, knielen, slapen, eten, 

een baby voeden of de tuin omspitten, we aanbidden Jezus. 

Hij gaf ons onze lichamen, zodat we Hem zouden aanbidden 

in alles wat we doen.


Wanneer onze woorden stoppen omdat we te moe of te verdrietig zijn, 

kunnen we knielen en onze handen opheffen. 

Zo wordt jou lichaam, jou tranen en jou opgeslagen ogen een offer aan

Hem.


Als je weer eens in de spiegel kijkt en geneigd bent te bedenken 

wat er allemaal niet klopt aan jou lichaam; stop dan even. 

Kijk naar jezelf en bedenk dat God jou een lichaam gaf als geschenk.

Zorgen voor je lichaam is een heilige daad. 

Houd je maar vast aan de waarheid dat jouw lichaam, 

in al zijn gebrokenheid, geliefd is..

Het is Gods meesterwerk en op een dag zal Hij het vernieuwen en 

herstellen.

Jouw lichaam is onlosmakelijk verbonden met je ziel. 

Beiden verdienen jou zorg.

Dankzij Jezus mag je uitzien naar de eeuwige bevrijding, 

eeuwig huppelen, eeuwig dansen, eeuwig zingen. Voor Hem. 

 


 


woensdag 20 april 2022

Geliefd

 Ik ben niet zo goed in wakker worden s’morgens.

Ik wil liever maar in bed blijven.

Niet alleen omdat ik graag wil blijven slapen,

maar vooral omdat ik nog niet bezig wil zijn met alles 

wat me die dag te wachten staat.

Ik wil de grote en kleine worstelingen van de dag nog niet onder ogen zien.

Die eerste seconden na het wakker worden;

het wazige nog net niet wakker zijn; daar zou ik in willen blijven.


Wie we ook zijn; iedereen zit s’morgens even in pyama, 

met verwarde haren niets te doen.

We zijn in dat moment een mens. 

Kwetsbaar knipperen we de nieuwe dag tegemoet.

Dat duurt maar heel even.

Al snel kleden we ons weer naar onze identiteit: moeder, zakenvrouw, student.

Dat is wat het leven van ons vraagt.


Als God de Vader, Jezus bij Zijn doop Geliefde Zoon noemt, 

heeft Jezus nog weinig indrukwekkends gedaan. 

Er is nog niemand genezen. De satan is nog niet verslagen in de woestijn. 

Hij is nog niet gekruisigd of opgestaan.


In onze wereld zou het zoveel logischer zijn als deze uitspraak van 

de Vader gekomen was aan het einde van het leven van Jezus. Toch? 

Of na de wonderbare spijziging of de opstanding van Lazarus.


Maar niets van dit alles.

Jezus wordt aan het begin van Zijn bediening uitgezonden 

met die bijzondere liefdesverklaring van Zijn Vader:  

Dit is Mijn geliefde Zoon, in Hem vind Ik vreugde.


Jezus is voor eeuwig geliefd bij Zijn Vader 

en alles wat Hij doet komt voort uit die liefde.

Hij had anderen lief, genas hen, at met hen, vertelde hen over het Koninkrijk. 

Alles vanuit de diep gewortelde zekerheid dan Hij geliefd was door de Vader.


In Galaten 3: 27 staat dat wij met Jezus bedekt zijn, 

zoals een kledingstuk ons bedekt.

Wanneer de Vader op ons neerkijkt, ziet Hij Zijn Zoon.

Wanneer de Vader Jezus ziet, opent Hij de hemel en laat het weerklinken:

‘Jij bent mijn geliefde Zoon, in Jou vind ik vreugde.’

Nog voordat we ook maar iets ondernomen hebben.

Voordat we aan onze dagen beginnen zijn we allereerst geliefd.

Alles wat ik doe vloeit voort uit die liefde.

Het is Gods geschenk aan mij.


En dit wetend kan ik het met de psalmist uitzingen:

Dit is de dag die de Heere gemaakt heeft.

God maakte onze dagen! En boven alles zijn we geliefd.

Wat ik zie als een doorsnee dag in een reeks dagen, 

is een geschenk van God aan mij.


Wees daarom blij

en zing verheugd.


We zijn geliefd! 

 


 

woensdag 13 april 2022

De enige hoop

 

Jezus zag Hem liggen: Hij wist hoe lang hij al ziek was

en zei tegen Hem: ‘Wilt u gezond worden?’

– Johannes 5:6 –


38 jaar lang hopen op een wonder.

38 jaar lang staren naar het water.

Anderen het water zien bereiken.

Zelf niet van je plaats af kunnen komen.

38 jaar teleurstelling.


En dan komt Jezus.

En Hij vraagt of je gezond wilt worden.

Je blik, die almaar staarde naar het water omdat dat je enige hoop nog was,

wordt getrokken door vriendelijke ogen. Door milde handen en een warme stem.


Een stem die zegt:

Ik weet dat je alles kwijt bent geraakt.

Jij denkt dat het water je enige hoop nog is.

Maar je enige hoop; dat ben Ik.

Durf je het water los te laten

en je blik te richten op Mij.

Wil je dat?

Wil je gezond worden?


Oh Heere, leer mij steeds meer mijn blik af te wenden

van wat ik denk dat hoop geeft

en mijn ogen te richten op U.

U geeft leven in overvloed.

 


 

woensdag 6 april 2022

Gods stem

Want de Heere berispt wie hij liefheeft.

– Hebreeën 12:6 –


God verlangt er naar dat wij Zijn stem horen.

Waarom wil Hij dat?

Hij kent ons door en door.

Hij weet van onze onrust. Dat we ons zo vaak opgejaagd voelen.

Hij weet hoe moeilijk we het vinden om alles aan Hem over te geven.

Om te zeggen: Ik kan het niet, doet U het maar.

Hij kent onze trots.

En toch heeft Hij ons lief. Toch reikt Zijn genade hoger dan de sterren.

Toch strekt Hij Zich altijd weer naar ons uit.

Zijn zachte stem brengt ons tot rust en geeft ons vrede.

Dat wil God aan ons, Zijn kinderen geven in een wereld

die zoveel onrust geeft

en vrede rooft.


Wat God tegen ons wil zeggen,

zorgt ervoor dat ons hart sneller gaat kloppen.

Zijn woorden zorgen ervoor dat we tranen in onze ogen krijgen.


Maar voordat ik leerde om Gods stem te horen,

moest ik van een heleboel achtergrondgeluiden af.

Allerlei overtuigingen bijvoorbeeld, die niet strookten met wie God werkelijk is.

Ik moest ze afleggen.

Mijn drang om bezig te zijn vóór God, in plaats van te zijn bíj God.

Ik moest het afleren.

Minder moeten en meer ont-moeten.

God wilde dat ik dat onder de knie ging krijgen.


Zo snoeit Hij nog elke dag.

Zo leer ik ook nog elke dag.

Want wat zit er vaak nog veel trots in mijn persoon.

Wat wil ik graag zelf nog dingen aandragen.

Wat wil ik graag alles onder controle houden.

Zo creëer ik steeds mijn eigen achtergrond geluiden.

En hoor en zie ik niet wie God echt wil zijn.


God vraagt om dat alles af te leggen bij het kruis.

Net zo lang tot er nog maar één ding overblijft: God Zelf.


Hij brengt elk stemmetje in mij tot zwijgen.

Omdat Hij zoveel van me houdt.

Omdat Hij me wil dragen boven alles uit.

Omdat Hij wil dat ik mijn hoofd in vrede neer kan leggen.

Omdat Hij mij liefheeft…

Daarom.







Stoppen met hozen