Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon.

Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan.

Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot.

De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje.

En midden in dat rommeltje, zit ik.

Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk.

Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is.

Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.

Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed.

Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlijk gezegd werd ik er alleen maar verdrietig van. Blijkbaar doe ik dus iets niet goed; dacht ik. 

Want ik ben niet gezond, maar moe. Ik kan het leven allemaal niet zo goed aan en mijn hoofd wil vaak veel meer dan mijn lijf.

Ik zit heel vaak midden in de rommel van mijn leven. 

En zo vlekkeloos verloopt het allemaal niet.

Is het echt zo dat God ons gezondheid en voorspoed belooft als we Hem geloven?

Of belooft Hij iets heel anders?

Er zijn momenten dat ik niet bij God kan komen. De dingen van het leven, het verdriet, de pijn en de moeiten kunnen me soms zo lam slaan dat ik niet eens meer energie heb om te proberen bij God te komen. En als ik op zo’n moment een preek hoor over de voorspoed die God wil geven, dan voel ik me alleen maar wanhopig en ellendig.

Misschien wel net zo wanhopig en ellendig als Jakob.

Daar liep hij dan, in zijn eentje door de woestijn.

Zijn vader bedrogen, zijn broer aangezet tot wraak, zijn hart vervuld van angst.

Hij had geen idee hoe zijn toekomst er uit zou zien en hij had al helemaal geen idee of Hij ooit wel weer thuis zou kunnen komen.

Jakob zat, net als ik soms, midden in de puinhoop van zijn leven.

Toen hij die nacht ging slapen, moet hij gedacht hebben dat hij niets meer over had. Hij had zelfs geen kussen om zijn hoofd op te laten rusten die nacht.

Enig idee hoe eenzaam en bang hij zich moet hebben gevoeld?

En weet je wat God deed?

Hij zei niet: 'Tja, je hebt het ook helemaal fout gedaan.

Waar was je vertrouwen in Mij?

Ik wilde je voorspoed geven, maar ja, je dacht het allemaal zelf te kunnen regelen. Logisch dat je je nu eenzaam en verlaten voelt.'

Nee. Dat zei God niet

Die nacht kreeg Jakob een droom. God gaf Jakob een visioen van hoop.

Hij droomde van een ladder. Een ladder die op de aarde stond en tot in de hemel reikte.

Langs deze ladder klommen engelen van God omlaag en weer omhoog.

Ze kwamen naar de aarde om te doen wat God hen had opgedragen en als ze hun missie hadden volbracht keerden ze weer terug.

In de verlaten woestijn waar Jakob zich bevond, daalden Gods engelen af om het werk te doen van Hem die hen had gestuurd.

En boven aan de ladder stond God Zelf.

Toen Jakob wakker werd zei Jakob: ‘Dit is zeker, op deze plaats is de Heer aanwezig. Dat besefte ik niet.’

Jakob ving deze nacht een glimp op van ik denk een van de belangrijkste waarheden van mijn geloof.

In dit aardse leven moeten we door veel woestijnen. Woestijnen voor onze ziel.

Verwoeste dromen, verlies, verdriet of pijn. Er zijn momenten dat niets ons meer kan troosten en waar we niets overhouden, dan alleen een harde steen waarop we ons hoofd kunnen leggen als we rusten aan de kant van ons eenzame pad.

Op die plekken lijkt God oneindig ver weg.

En toch…

Toch is er een ladder die de grond van onze eenzame woestijn raakt. Gods engelen komen erlangs naar de aarde en klimmen weer omhoog en Hij is het die ons Zijn hulp aanbiedt.

Er zijn woestijnen die ons menselijke begrip ver te boven gaan. Maar je bent er nooit alleen.

De ladder van Jakob staat zelfs op die verlaten plek, en God is bij je.

De glans van Gods liefde reikt tot in de meest verwoeste plekken van het leven.

De glans van Gods liefde werd zichtbaar aan het kruis, daar waar al het lijden van de wereld samen komt.

God is en blijft een trouwe Helper en een Rots van zekerheid.

Hij verlaat ons niet als de puinhopen ons omgeven. Hij daalt juist af.

Zo nabij is God. Nabij genoeg om er te zijn in al ons verdriet.

Het is een waarheid die ik me wil blijven beseffen: God is nooit ver weg!

Alleen door mijn blindheid lijkt het zo. Mijn blindheid hangt als een sluier tussen God en mij op momenten dat Hij zo ver weg lijkt. Net als Jakob besef ik het zo vaak niet.

Maar dit aanhankelijke geloof wil ik zo graag door laten sijpelen in alle hoeken van mijn leven.

God is nooit ver weg en juist in de nood is Hij nabij.

Dit is de belofte die God ons geeft.

En met Hem kan er vrede zijn in mijn hart, midden tussen de puinhopen.

Zijn Wijsheid en Liefde gaat zoveel dieper dan wij hier op aarde zien.

Ik geloof denk ik liever in een God, Wiens liefde zo groot is dat Hij afdaalt in mijn verloren wereld,

dan in een God Die me alleen maar voorspoed geeft.

Omdat dat eerste betekent dat God veel dichterbij is dan ik denk. Omdat dat eerste betekent dat God veel meer Liefde voor me heeft dan ik ooit zal beseffen.

Omdat dat eerste betekent dat ik nooit verlaten ben en dat inderdaad niets mij zal kunnen scheiden van Hem.

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mensen allemaal een ruime portie moed in hun DNA mee hebben gekregen bij hun geboorte? vraag ik me af. Ik heb namelijk wel het enorme verlangen om de wil van God te doen, maar heel vaak ben ik eerlijk gezegd gewoon… bang. Bang voor de mening van mensen. Bang dat ik enorm zal falen. Bang dat ik alleen zal komen te staan. En heel vaak is het die angst die me tegenhoudt. Een goede zet van de tegenstander, bedenk ik me, want angst houdt ons klein en weerhoudt ons ervan om te doen wat ons diepste verlangen is.

Als je je verder verdiept in de personen die ik eerder noemde, kom je erachter dat zij, net als ik, toch ook best wel angsthazen waren. Neem nou Abraham; die loog om zijn eigen hachje te redden. Of Mozes die op de vlucht sloeg. De discipelen van Jezus waren evengoed geen toonbeelden van moed toen ze vluchtten op het moment dat Jezus gevangen werd. En dat nadat ze drie jaar zo dicht bij hun Meester hadden geleefd.Hoe komt het dan, dat ze toch tot moedige daden in staat waren?

In de bijbel heeft moed alles te maken met je hart. Het Hebreeuwse woord voor hart is lev.
Wat ons gelijk doet denken aan het woord ‘lef’ uit onze eigen taal. Er is lef voor nodig om de juiste keuzes te maken en ze dan vervolgens ook nog uit te voeren. Lef heeft dus alles te maken met datgene waar je hart naar uit gaat. Je liefde, je passie. Het hart van Jezus ging ernaar uit om de wil van Zijn Vader te doen, en dat gaf Hem de moed om te strijden voor onze redding.
De vraag is dus of wij echt hart hebben voor de zaak van God. Is het ons diepste verlangen om Hem te eren en te gehoorzamen? Dan zal ons dat de moed geven om op te staan en het verschil te gaan maken. Daniël was iemand die duidelijk verschil maakte.
 
Je kunt het nalezen in Daniël hoofdstuk 1, 3 en 6.
Hij was vastbesloten God te gehoorzamen. (Daniël 1:8)
Hij vertrouwde op God. (Daniël 6:24)
Hij en zijn vrienden wilden God eren. (Daniël 3:18)

Maar wat moeten we nou met die angst? Moed betekent niet dat je geen angst kent. Denk aan Mozes die zei dat God maar iemand anders moest kiezen om het volk uit Egypte te leiden. Denk ook aan de Psalmen of zelfs aan Jezus in Getsemané. Hij zweette zelfs druppels bloed.
 
Moed betekent dat je zoveel verlangen, zoveel hart, zoveel passie en dus zoveel lef hebt, dat dat groter wordt dan je angst. Op die manier overwin je je angst. Laat je verlangen groeien, en de angst zal het verliezen.
En als we toch een keer laf zijn geweest en de angst heeft het gewonnen, dan is er vergeving en altijd een tweede kans. Dat maakt ons niet minder geliefd bij Hem.
Beth Moore zegt het zo mooi: ‘Courage comes from a heart that is convinced it is loved.’ (Moed komt voort uit een hart dat ervan overtuigd is dat het geliefd is.) 

God weet wat voor een angsthazen we kunnen zijn. Hij weet immers wat voor maaksel wij zijn. (Psalm 103:14) Niet voor niets staat er precies 365 keer in de bijbel: ‘Vrees niet!’
Voor elke dag een keer. En heel vaak staat er dan achteraan: ‘want Ik ben bij je!’
En dat is precies de reden dat we niet bang hoeven te zijn. Hij, de Schepper van de hemel en de aarde is bij ons. Altijd! En Hij geeft ons zijn Geest. Geen geest van vreesachtigheid, maar van kracht, liefde en bezonnenheid. (2 Timothëus 1:7)
Het is Zijn Geest die het verlangen in ons hart legt. En het is Zijn Geest Die ons de kracht zal geven om te zeggen, wat God wil dat we zeggen. Om te doen, wat God wil dat we doen en om te zijn, wie God wil dat we zijn.

Soeverein

Almachtige God, Schepper, Meester. 
Hij is de Alpha en de Omega. Hij is soeverein.
Ik denk dat ik nooit begreep wat dat betekende.
Ik heb voortdurend alles van alle kanten bekeken, 
piekerend over hoe ik alles in orde moest krijgen,
wat ik moest doen om ervoor te zorgen dat alles
ging zoals het moest gaan. 

Maar opeens besefte ik dat ik de dingen helemaal niet beheers. 
God doet dat. Hij heeft het altijd gedaan.
Hij is de almachtige God.

Het gaat niet eens om mijn geloof, wat zo vaak zwak is.
Het gaat om God, die de stukken van mijn leven bij elkaar houdt. 
Het bloed van Golgotha dat mijn verzoend met God, 
houdt als een scharlaken koord mijn leven bij elkaar.

Mezelf daaraan overgeven is geloven in de Eeuwige.
Hij is altijd nauw betrokken bij mij leven.
Dood, geboorte, vuur, liefde, ziekte, verlies.
God laat mij door die dingen heen gaan om zo tot Hem te komen.

We nemen beslissingen, doen dingen en denken dat we ons leven beheersen, maar dat doen we eigenlijk nooit. God is het.
Het is arrogant en trots om te denken dat wij ons leven regeren. 
Dat is een illusie. 
We zijn nooit in staat om dingen harmonieus bij elkaar te brengen.
 
God is altijd Degene die alles onder controle heeft.
Dat betekent het dat Hij soeverein is.

Ik had Jezus nooit nodig gehad als ik nog enige controle had.
Alles wat gebeurd – alle pijn – Hij keert het ten goede. 
Het dient Zijn doel: mij dichter bij Zijn hart brengen.

Zo wordt pijn een zegening.
(Geschreven naar aanleiding van het boek:
De rode draad van Francine Rivers)

Honger en dorst

Met lege handen staan; herken je dat?

De laatste weken word ik enorm met mezelf geconfronteerd.

Door gezondheid en vermoeidheid ben ik al dolblij dat ik de dag doorkom zonder ergens halverwege te zijn ingestort.

Ik heb mijn handen vol aan de dingen in en rondom het huis en daardoor blijft er voor mijn gevoel zo weinig over. Het is net of ik alleen maar met mezelf en ons gezin bezig ben en er is geen ruimte voor de wereld erbuiten.

Ik zou zoveel meer willen doen. Ik zou zoveel meer aan willen bieden.

Maar ik kan het niet. Ik sta met lege handen.

Ik mis soms zelfs de energie om mijn ogen op God te blijven richten en op de hoop die Hij me wil geven. Zelfs daarin is het alsof ik met lege handen sta, terwijl ik zo dorst en honger naar Hem.

Zoals een hinde smacht naar stromend water

zo smacht mijn ziel naar U, o God.

– Psalm 42:2 –

Als een hert. Een hert heeft de waterstroom niets te bieden.

Hij komt alleen maar. En hij drinkt.

Voor God hoef je niets mee te brengen.

Je mag komen: ontmoedigd, leeg, failliet.

Waarom? Weet je dat God juist de eer krijgt als je hunkert naar Zijn volheid?

Er is niets in de wereld jou ziel kan verzadigen en daarom smacht je en verlang je naar God.

Je wilt alleen nog maar drinken van de fontein van levend water en op die manier je ziel laten verzadigen.

God ziet je graag komen. Hij ziet graag mensen komen die Hem nodig hebben.

Die wanhopig op zoek zijn naar Hem. Hij wil deze mensen verzadigen met Zichzelf.

Met lege handen komen bij Hem, betekent dat je je dorst enkel en alleen wilt lessen bij Hem.

Het betekent dat je het niet in andere dingen zoekt. Alleen bij Hem.

Het betekent dat God verheerlijkt word.

God wordt verheerlijkt als we ons laten verzadigen door Hem.

Sterker nog: met lege handen staan is geen bedreiging; het is nodig.

Zodat we kunnen worden verzadigd.

O, alle gij dorstigen, kom tot de wateren

en u die geen geld hebt kom,

koop en eet, ja, kom, koop zonder geld

zonder prijs, wijn en melk.

– Jesaja 55:1-2 –

‘Kom bij Mij, als je niets hebt.’ zegt God. ‘Ik zal voorzien.’

God belooft dat Hij je zal geven wat je nodig hebt. Je hoeft geen honger er dorst te lijden.

Maar Gods Woord belooft nog meer. Meer dan alleen een praktische geruststelling.

Hij zegt niet alleen dat Zijn zorg ons zal omringen in onze armoede.

Naast de belofte dat Hij onze honger zal stillen en onze dorst zal lessen geeft God ons ook een opdracht:

Neig uw oor, en kom tot Mij.

Luister en uw ziel zal leven.

– Jesaja 55:3 –

God wil de honger en dorst van onze ziel stillen en Hij wil dat onze ziel zal leven.

Kom en koop datgene wat leven geeft aan je ziel.

Het kost geen geld om heel te worden.

De honger van je hart kan op dezelfde manier gestild worden

als een hongerige maag gevuld kan worden.

Kom maar, met lege handen.

Laat de schaamte over het feit dat je niets hebt maar varen.

God weet het allemaal. Hij weet dat je Hem niets hebt aan te bieden, dan alleen je dorstige hart.

Dan alleen je hongerige ziel.

Kom!

En luister.

Kom dichterbij. En luister.

Doe het.

En je ziel zal leven.

Alles op zijn kop

‘In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop.’

We zongen het vroeger in ons gezin en ik weet nog hoe mijn moeder me uitlegde waarom dat zo was. De dingen die de wereld ons voorhoudt, zijn zo heel anders dan de dingen van God.

‘De koning is een dienaar,

de verliezer wordt een winnaar.

De laagste wordt de hoogste,

de kleinste wordt de grootste.

Laat doorgaan, laat doorgaan,

wie achter is, mag vooraan.’

Zo werkt het bij God. Het is de paradox van ons christelijk geloof. En hoe langer ik daarover nadenk, hoe dieper ik erin wegzink.

Wat laat ik me vaak meetrekken in hoe de wereld denkt. Wat heb ik mezelf vaak daaraan afgemeten.

Wat heb ik me er vaak mee vermoeid, terwijl het me heel iets anders bracht dan wat ik voor ogen had. In mijn hoogmoed jaagde ik juist de verkeerde dingen na. Totdat ik uiteindelijk brak.

En toen kwam God, en Hij reikte me iets heel anders aan.

Ik kom juist terug van een wandeling door het park. Deze winter heb ik daar ook meerdere keren gelopen. Alles was toen zo donker en kil, al het leven leek te zijn verdwenen. Maar nu komt, al is het nog voorzichtig, het jonge groen weer om de hoek kijken. Uit die donkere dagen van de winter komt toch weer de lente. De zachte zonnestralen van de afgelopen dagen lokken het leven weer tevoorschijn. Dood is helemaal niet dood, het is alleen dat het leven in het geheim verderging. Aan ons oog onttrokken.

En nu onze Schepper de zon weer laat schijnen, laat al het leven zich weer zien.

En zo gaat het jaar in, jaar uit. Wat een trouw! Wat een hoop!

Nog niet zo lang geleden hebben we Pasen gevierd. Ook daar won het licht het van de duisternis.

En daar mogen we blij mee zijn, en feest om vieren.

Toch gaat het volgens mij nog zoveel dieper. Het gaat om zoveel meer: Gods liefde won het van ons; schuldige mensen.

Mijn trots en mijn hoogmoed, mijn zonden en al mijn schuld brachten Jezus om op Goede Vrijdag.

Jezus stierf. Dat was de weg die Hij koos. Maar Hij stierf door mijn schuld.

Dietrich Bonhoeffer schijft: Goede vrijdag is niet zoals het overgangsstadium van de winter naar de lente. Er bleef geen kiem van leven achter waardoor de dood van Jezus zou lijken op een slaap.

Nee, het is het werkelijke einde, het einde van de schuldige mensheid en het laatste gericht, dat ze zelf heeft uitgesproken.

Op dat moment, op Goede Vrijdag kon nog maar één ding helpen: dat God zou ingrijpen.

Als het verhaal was geëindigd op deze dag, dan was het laatste woord ‘schuld’ geweest. Goddeloosheid en godverlatenheid. En als gevolg daarvan: zinloosheid.

Dan was ons geloof vruchteloos. Dan waren we nog steeds verloren.

Als Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht

dan bent u nog in uw zonden.

– 1 Korinthe 15:17 –

Maar wat een genade: het laatste woord is niet aan ons mensen. Het laatste woord is aan God!

God de Vader zag om naar Zijn Zoon en Hem aangeraakt met Zijn eeuwige leven.

Jezus leeft omdat God leeft. Omdat Gods liefde leeft.

En als God leeft, dan leeft Zijn liefde voor ons, ondanks het kruis.

Dan leven we niet meer in onze schuld, maar zijn we vergeven.

God zag om naar Jezus, en Jezus zag om naar mij. Naar jou.

Omdat Jezus leeft, heeft het geloof zin. Dan zijn we de gelukkigste van alle mensen.

Pasen is Gods omzien naar ons. Het laat ons de heerlijkheid en de macht van God zien. Hij is Heer over de dood. Ook over mijn dood. Zoals Hij Jezus uit de dood opwekte, zal Hij alle mensen die Hem aangenomen hebben uit de dood naar het leven leiden. Dat is onze hoop!

In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop. Ja!

En wij mogen er deel van uitmaken. 

Wat een genade! Wat een feest!

Genade

Terwijl de zon uitbundig schijnt trek ik me terug op de bank.
Verlangend kijk ik naar de mussen, die spelen door onze tuin.
Aan de waslijn wappert een was.
Het liefst zou ik hem vanavond keurig opgevouwen 
en gestreken in de kast hebben liggen,
 maar ik weet dat dat vandaag niet meer gaat lukken.
Vanmorgen kochten we fleurige bloemetjes voor in de tuin, 
maar ze zullen tot een andere keer moeten wachten om geplant te worden.
Ik bedenk me dat ik de zolder op zou moeten om voorjaarskleren te pakken voor de jongens en ondertussen hoop ik dat ze nog iets van vorig jaar aan kunnen, dan hoeft die zolder nog even niet.
Er moet nog eten gekookt en de WC...
En zo jammer van die vrouwendag morgen die ik af moest zeggen.

Even voelt het als falen. Genadeloos...

Mijn ogen vallen op het scrabblebordje op de kast.
Genade... staat er. Ik heb het er zelf neergezet.
Juist voor dit soort momenten.
Gods genade blijft stromen. Of ik nou moe ben, of vol energie.
Of ik pijn heb, of niet.
Of ik alles wat zou moeten gedaan krijg, of niet.
Of ik naar die vrouwendag kan gaan, of niet.
Zijn genade blijft! Het stroomt vanuit de hemel recht mijn hart in. 
O God, geef dat het me genoeg is. Amen

Voorbede

Het gebed brengt ons
in de troonzaal van God.

En het brengt onze geliefden
daar eveneens,
of ze het nu weten of niet.

We mogen de eenvoudige
waarheid nooit vergeten dat
zij zich op die manier nooit
buiten Zijn bereik bevinden.
Nooit.