Doorgaan naar hoofdcontent

Alles op zijn kop

‘In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop.’

We zongen het vroeger in ons gezin en ik weet nog hoe mijn moeder me uitlegde waarom dat zo was. De dingen die de wereld ons voorhoudt, zijn zo heel anders dan de dingen van God.

‘De koning is een dienaar,
de verliezer wordt een winnaar.
De laagste wordt de hoogste,
de kleinste wordt de grootste.
Laat doorgaan, laat doorgaan,
wie achter is, mag vooraan.’

Zo werkt het bij God. Het is de paradox van ons christelijk geloof. En hoe langer ik daarover nadenk, hoe dieper ik erin wegzink.
Wat laat ik me vaak meetrekken in hoe de wereld denkt. Wat heb ik mezelf vaak daaraan afgemeten.
Wat heb ik me er vaak mee vermoeid, terwijl het me heel iets anders bracht dan wat ik voor ogen had. In mijn hoogmoed jaagde ik juist de verkeerde dingen na. Totdat ik uiteindelijk brak.
En toen kwam God, en Hij reikte me iets heel anders aan.

Ik kom juist terug van een wandeling door het park. Deze winter heb ik daar ook meerdere keren gelopen. Alles was toen zo donker en kil, al het leven leek te zijn verdwenen. Maar nu komt, al is het nog voorzichtig, het jonge groen weer om de hoek kijken. Uit die donkere dagen van de winter komt toch weer de lente. De zachte zonnestralen van de afgelopen dagen lokken het leven weer tevoorschijn. Dood is helemaal niet dood, het is alleen dat het leven in het geheim verderging. Aan ons oog onttrokken.
En nu onze Schepper de zon weer laat schijnen, laat al het leven zich weer zien.
En zo gaat het jaar in, jaar uit. Wat een trouw! Wat een hoop!

Nog niet zo lang geleden hebben we Pasen gevierd. Ook daar won het licht het van de duisternis.
En daar mogen we blij mee zijn, en feest om vieren.
Toch gaat het volgens mij nog zoveel dieper. Het gaat om zoveel meer: Gods liefde won het van ons; schuldige mensen.
Mijn trots en mijn hoogmoed, mijn zonden en al mijn schuld brachten Jezus om op Goede Vrijdag.
Jezus stierf. Dat was de weg die Hij koos. Maar Hij stierf door mijn schuld.

Dietrich Bonhoeffer schijft: Goede vrijdag is niet zoals het overgangsstadium van de winter naar de lente. Er bleef geen kiem van leven achter waardoor de dood van Jezus zou lijken op een slaap.
Nee, het is het werkelijke einde, het einde van de schuldige mensheid en het laatste gericht, dat ze zelf heeft uitgesproken.

Op dat moment, op Goede Vrijdag kon nog maar één ding helpen: dat God zou ingrijpen.
Als het verhaal was geëindigd op deze dag, dan was het laatste woord ‘schuld’ geweest. Goddeloosheid en godverlatenheid. En als gevolg daarvan: zinloosheid.
Dan was ons geloof vruchteloos. Dan waren we nog steeds verloren.

Als Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht
dan bent u nog in uw zonden.
1 Korinthe 15:17 –

Maar wat een genade: het laatste woord is niet aan ons mensen. Het laatste woord is aan God!
God de Vader zag om naar Zijn Zoon en Hem aangeraakt met Zijn eeuwige leven.
Jezus leeft omdat God leeft. Omdat Gods liefde leeft.
En als God leeft, dan leeft Zijn liefde voor ons, ondanks het kruis.
Dan leven we niet meer in onze schuld, maar zijn we vergeven.
God zag om naar Jezus, en Jezus zag om naar mij. Naar jou.
Omdat Jezus leeft, heeft het geloof zin. Dan zijn we de gelukkigste van alle mensen.

Pasen is Gods omzien naar ons. Het laat ons de heerlijkheid en de macht van God zien. Hij is Heer over de dood. Ook over mijn dood. Zoals Hij Jezus uit de dood opwekte, zal Hij alle mensen die Hem aangenomen hebben uit de dood naar het leven leiden. Dat is onze hoop!

In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop. Ja!
En wij mogen er deel van uitmaken. 
Wat een genade! Wat een feest!



Reacties

Oh, wat schrijf jij mooi! Ik hoop dat je vaker gaat schrijven...

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…