Doorgaan naar hoofdcontent

Alles op zijn kop

‘In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop.’

We zongen het vroeger in ons gezin en ik weet nog hoe mijn moeder me uitlegde waarom dat zo was. De dingen die de wereld ons voorhoudt, zijn zo heel anders dan de dingen van God.

‘De koning is een dienaar,
de verliezer wordt een winnaar.
De laagste wordt de hoogste,
de kleinste wordt de grootste.
Laat doorgaan, laat doorgaan,
wie achter is, mag vooraan.’

Zo werkt het bij God. Het is de paradox van ons christelijk geloof. En hoe langer ik daarover nadenk, hoe dieper ik erin wegzink.
Wat laat ik me vaak meetrekken in hoe de wereld denkt. Wat heb ik mezelf vaak daaraan afgemeten.
Wat heb ik me er vaak mee vermoeid, terwijl het me heel iets anders bracht dan wat ik voor ogen had. In mijn hoogmoed jaagde ik juist de verkeerde dingen na. Totdat ik uiteindelijk brak.
En toen kwam God, en Hij reikte me iets heel anders aan.

Ik kom juist terug van een wandeling door het park. Deze winter heb ik daar ook meerdere keren gelopen. Alles was toen zo donker en kil, al het leven leek te zijn verdwenen. Maar nu komt, al is het nog voorzichtig, het jonge groen weer om de hoek kijken. Uit die donkere dagen van de winter komt toch weer de lente. De zachte zonnestralen van de afgelopen dagen lokken het leven weer tevoorschijn. Dood is helemaal niet dood, het is alleen dat het leven in het geheim verderging. Aan ons oog onttrokken.
En nu onze Schepper de zon weer laat schijnen, laat al het leven zich weer zien.
En zo gaat het jaar in, jaar uit. Wat een trouw! Wat een hoop!

Nog niet zo lang geleden hebben we Pasen gevierd. Ook daar won het licht het van de duisternis.
En daar mogen we blij mee zijn, en feest om vieren.
Toch gaat het volgens mij nog zoveel dieper. Het gaat om zoveel meer: Gods liefde won het van ons; schuldige mensen.
Mijn trots en mijn hoogmoed, mijn zonden en al mijn schuld brachten Jezus om op Goede Vrijdag.
Jezus stierf. Dat was de weg die Hij koos. Maar Hij stierf door mijn schuld.

Dietrich Bonhoeffer schijft: Goede vrijdag is niet zoals het overgangsstadium van de winter naar de lente. Er bleef geen kiem van leven achter waardoor de dood van Jezus zou lijken op een slaap.
Nee, het is het werkelijke einde, het einde van de schuldige mensheid en het laatste gericht, dat ze zelf heeft uitgesproken.

Op dat moment, op Goede Vrijdag kon nog maar één ding helpen: dat God zou ingrijpen.
Als het verhaal was geëindigd op deze dag, dan was het laatste woord ‘schuld’ geweest. Goddeloosheid en godverlatenheid. En als gevolg daarvan: zinloosheid.
Dan was ons geloof vruchteloos. Dan waren we nog steeds verloren.

Als Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht
dan bent u nog in uw zonden.
1 Korinthe 15:17 –

Maar wat een genade: het laatste woord is niet aan ons mensen. Het laatste woord is aan God!
God de Vader zag om naar Zijn Zoon en Hem aangeraakt met Zijn eeuwige leven.
Jezus leeft omdat God leeft. Omdat Gods liefde leeft.
En als God leeft, dan leeft Zijn liefde voor ons, ondanks het kruis.
Dan leven we niet meer in onze schuld, maar zijn we vergeven.
God zag om naar Jezus, en Jezus zag om naar mij. Naar jou.
Omdat Jezus leeft, heeft het geloof zin. Dan zijn we de gelukkigste van alle mensen.

Pasen is Gods omzien naar ons. Het laat ons de heerlijkheid en de macht van God zien. Hij is Heer over de dood. Ook over mijn dood. Zoals Hij Jezus uit de dood opwekte, zal Hij alle mensen die Hem aangenomen hebben uit de dood naar het leven leiden. Dat is onze hoop!

In het koninkrijk van God staat alles op zijn kop. Ja!
En wij mogen er deel van uitmaken. 
Wat een genade! Wat een feest!



Reacties

  1. Oh, wat schrijf jij mooi! Ik hoop dat je vaker gaat schrijven...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…