God met ons

De week voor kerst. Onze huiskamer word gevuld met de prachtigste klanken.

Stemmen zingen over vrede op aarde en licht in een donkere wereld.

Het klinkt allemaal prachtig, maar het staat zo in schril contrast met wat er in de wereld gebeurt.

Lege ogen in een vuil gezichtje kijken me aan vanaf het televisiescherm.

Alleppo.

In Duitsland wordt getreurd en gekermd omdat mensen het leven is afgenomen.

Ze dachten gezellig een kerstmarkt te bezoeken, en kwamen nooit meer thuis.

Gek, pas nu bedenk ik me dat de mensen die achterbleven ook kerst zullen vieren dit weekend.

Ik merk dat mijn hart in opstand dreigt te komen.

Ik heb helemaal geen zin in een kleine baby in de stal.

Ik heb helemaal geen zin in lichtjes en feest.

Vrede op aarde lijkt erg ver van mijn bed.

En dan heb ik het nog niet eens over al het andere leed. Gebroken harten, verloren levens.

En dan...midden in mijn gemijmer, dwars door mijn opstandige gevoelens doemt het beeld van een kruis op. En aan dat kruis… de Man, Die eens kwam als een baby.

Het toonbeeld van lijden.

Hij weet wat het is...bedenk ik. Hij heeft altijd geweten van deze ellende.

Deze wereld die doordrenkt is van onrecht, pijn, verdriet, rauwe wonden en verlatenheid.

Ik hoef mijn gezicht niet af te wenden van al het lijden in deze wereld.

Hij deed dat ook niet.

Hij keek het lijden recht in het gezicht en ging er dwars door heen. Om een weg te banen, voor jou,

voor mij en voor alle mensen die Hij zo liefheeft.

Zijn hiermee al mijn vragen en twijfels weg? Nee, ze blijven…

Werkelijk, ik snap er helemaal niets van. Maar dwars door alles heen klinkt Zijn Naam:

Immanuel, God met ons!

Hij is erbij! Hij ontfermt Zich en zal ons ooit uit de modder van deze wereld tillen.

Ooit! Aan die hoop wil ik ondanks alles hardnekkig blijven vasthouden.

Hij komt!

'Misschien komt de Heere Jezus wel in 10 tellen terug! Dan hoef ik niet meer naar school en die moeilijke sommen te doen. Dan durf ik in de achtbaan en dan mag ik dat de hele dag doen. En oude oma's kunnen dan dansen en springen. Dan word ik nooit meer ziek of verdrietig.'

Zuchtend van verlangen staart hij voor zich uit, deze morgen aan het ontbijt. Zes jaar oud.

Mooie reminder aan de preek van gisteren. Verwacht ik Jezus nog terug?

Mijn zoon in elk geval wel. En hij heeft er een levendige voorstelling van.

Vrijheid

Als er een gebied is in ons leven, waar we nog niet vrij zijn, dan betekent dat, dat we de waarheid nog niet kennen. - Zac Poonen -

Maandagmorgenoverpeinzingen

Ik sta voor het raam en haal een stofdoek langs de vensterbank 
in de kamer van mijn oudste zoon. Mijn blik dwaalt naar buiten. Wat is het mooi daar. De zon komt op, en maakt de morgen wakker.
Opnieuw een morgen waarin de huizen, de bomen en de auto’s bedekt zijn onder een laagje ijs.
Glimlachend neem ik onze eigen auto op. De jongens hebben er vanmorgen voordat ze richting school holden, een lachend gezichtje op getekend.

Het is dan wel geen sneeuw, maar toch denk ik aan die prachtige tekst in Jesaja. 

Al waren uw zonden als scharlaken,

wit als de sneeuw zal Ik jou maken. 

Als de wereld zo langzaam ontwaakt, en bedekt is met een laagje ijs,

straalt er zo’n serene rust van uit. De natuur is stil en wacht op de zon,
die haar zal verwarmen.
En wanneer dat gebeurt, en het licht van de zon het ijs beschijnt, schittert het ijs
terug.
In de verte hoor ik een vogel fluiten. Een lied van aanbidding voor Zijn Maker.
En ik denk aan iets wat ik vorige week hoorde:

Twee musjes zitten in een boom en slaan de mensen gade.

‘Wat doen ze toch druk’ zegt het ene musje.
‘Ze maken zich altijd zorgen, en zijn bijna altijd wel iets aan het doen.’
‘Ach’ zegt het andere musje ‘ze weten vast niet dat er een Vader is, die altijd voor hen zorgt.’

Wat heerlijk toch; een Vader Die zorgt, een Vader Die vergeeft.
Ik wil zo graag een leven dicht bij Hem. Ook al val ik nog honderd keer,
ik mag weer opstaan. Me schoon laten wassen en wit worden als sneeuw.
Zodat ik, al struikelend en opstaand, iets van Zijn licht mag weerspiegelen.
Wetend dat Hij in alles voor mij zorgen zal. 

       De HEER wil ik prijzen, elk uur van de dag,

mijn mond is altijd vol van zijn lof.

Psalm 34:2

Puur geluk

Wat is jouw grootste droom? Waar denk jij gelukkig van te worden?

Droom je van gezondheid? Van een mooi gezin en kinderen die het goed doen?

Droom je ervan om iets te kunnen betekenen voor je omgeving?

Om een wegwijzer te kunnen zijn naar jou Maker?

Misschien zijn veel van je dromen uitgekomen en voel je dat je precies op de goede plek zit.

Je voelt je gezegend door God en je stroomt over van puur geluk.

Maar het kan ook zo zijn dat de dromen die jij had kapot zijn geslagen op de klippen van het leven.

Puur geluk is weggelegd voor andere mensen, maar niet voor jou, zo lijkt het.

En daar sta je nu, met de scherven in je handen.

Je begrijpt er allemaal maar weinig van en je vraagt je af wat je verkeerd doet.

God belooft toch in Zijn woord dat Hij ons gelukkig zal maken? Hij zegt toch dat onze beker zal overlopen? Hoe kan het dan dat veel van die dromen aan diggelen vallen? Hoe kan het dan dat het leven vaak zo tegenvalt?

Zou het kunnen dat wij anders denken over wat geluk is, dan God?

Zou het kunnen dat wij te snel genoegen nemen met dingen die op zich

mooi en goed zijn, maar die het verlangen naar mooiere dingen tegenhouden?

Zou het kunnen zijn dat er diep weggestopt in onze ziel een droom zit,

die veel mooier en beter is dan alle andere dromen die we hebben?

De droom Die God zelf in ons hart heeft gelegd toen we werden geschapen. Zijn droom.

Die droom is het diepe verlangen om God te leren kennen van aangezicht tot aangezicht.

Het verlangen om elke dag de stap te zetten om Hem te vertrouwen en aan Zijn hand te wandelen.

We zijn ons vaak helemaal niet meer van bewust van dat verlangen. Het ligt bedolven onder alle andere dingen die ons bezig houden.

Het leven confronteert ons met het feit dat God de dromen die wij voor onszelf hadden, aan scherven laat vallen. We wachten op de zegeningen van Hem, waar we zo naar verlangen en waar we misschien zelfs denken recht op te hebben.

Hoeveel mensen leven niet op de scherven van hun gebroken dromen?

Je wacht al zo lang, maar het lijkt of God zwijgt. Je begint aan Hem te twijfelen.

Je wilt antwoorden; maar ze komen niet.

Maar God fluistert je wel toe: ‘Wil je Mij vertrouwen? Wil je blijven geloven dat ik van de scherven in jouw handen weer iets moois kan maken?’

‘God laat soms toe dat onze dromen gebroken worden, zodat ons verlangen naar Zijn mooiere droom in ons gewekt wordt’ zegt Larry Crab, een bekend schrijver en psycholoog.

Ik las pas het verhaal van een goudsmid die het goud klaarmaakt om het te kunnen gebruiken.

Hij heeft een komfoortje, waar hij een pannetje op zet. Alle steentjes, die zo op het eerste gezicht waardeloos lijken, doet hij in dat pannetje.

Hij draait het vlammetje onder de pan hoog en na een poosje begint het goud te smelten.

Terwijl dat gebeurt, komt het vuil bovendrijven. Met een zeef kan de goudsmid nu het vuil eraf scheppen. Dit herhaalt hij steeds weer. Het proces duurt lang en het verloopt moeizaam.

Tot het moment dat de goudsmid zijn eigen gezicht weerspiegeld ziet in de vloeistof.

Het moment dat het goud voldoende gelouterd is. Puur genoeg om het te kunnen gebruiken.

God is bezig om ons te louteren. Ons hele leven lang. Hij wil alle vuiligheid uit ons leven verwijderen. Zodat als Hij naar ons kijkt, Hij het beeld van Zijn Zoon weerspiegeld ziet.

Dat is Zijn droom. Dat pure geluk heeft Hij voor ons klaar liggen.

Zijn logica is vaak zo heel anders dan die van ons. En toch vraagt Hij van ons volkomen overgave. Zodat Zijn droom in jou en in mij uit kan groeien tot puur geluk.

Een open hart

‘God weet toch alles al!

Hij kent me helemaal! Waarom zou ik dan gaan bidden?’

Met zijn eerlijke ogen kijkt hij me aan. Bijna tien jaar oud.

Hij vertelt me dat hij het maar lastig vind allemaal.

Waarom zou je alles aan God vertellen als Hij toch alles al weet.

Ik zoek mijn woorden. Ik praat over de relatie die God wil hebben met ons.

Ik leg uit dat ik met pappa ook praat over wat me bezig houd, omdat dat fijn is.

Omdat onze relatie dan goed blijft.

‘Ja maar pappa weet niet wat jij denkt, maar God wel!’

We praten er nog even over door, maar het blijft lastig voor hem.

Ik beloof dat ik er nog verder over na zal denken en er nog op terug zal komen.

Als ik er die avond voor bid komt ineens het beeld in me op van een hart dat gesloten is.

God staat erbij en kijkt ernaar. Natuurlijk weet Hij allang wat er leeft in dat hart.

Maar Hij kan nergens bij want het hart zit dicht.

Pas als de persoon achter het hart begint te vertellen, gaat het hart open en kan God er bij.

Ik ben zelf ontroert van het prachtige beeld en zoek meteen mijn zoon op om het door te geven.

Ik zie zijn ogen oplichten. ‘Nu begrijp ik het mam. God wil heel dicht bij je zijn, maar dan kan eigenlijk alleen als je Hem binnen laat in je hart. En dat kan weer door Hem alles te vertellen. Bedankt!’

‘Jij ook bedankt, zoon van mij. Bedankt dat je niet zomaar alles aanneemt,

maar overal zo over nadenkt en wilt weten waarom. Het laat mij nadenken over

dingen die voor mij al zolang heel gewoon zijn. Het helpt me groeien en woorden

vinden. Het helpt me om net als jij, de dingen te benaderen als een kind en nieuwsgierig

de antwoorden te ontdekken. Ik hou van jou!’

Van bovenaf

Soms zie ik door alle meningen en uitspraken van mensen door de bomen het bos niet meer.
Ik las vandaag het verhaal van Zacheus en ik vroeg mezelf af: zou ik het lef hebben om al mijn waardigheid en de mensenmassa los te laten? Zou ik het aandurven om als een kind in een boom te klauteren, zodat ik Jezus kon zien?

Vanuit die boom zie je alles volgens mij in een veel beter perspectief. De mensen worden kleiner en je ogen zien alleen maar Jezus. En dat Hij dan stopt en met je wil eten; dat is toch het mooiste van alles!