Doorgaan naar hoofdcontent

Puur geluk


Wat is jouw grootste droom? Waar denk jij gelukkig van te worden?
Droom je van gezondheid? Van een mooi gezin en kinderen die het goed doen?
Droom je ervan om iets te kunnen betekenen voor je omgeving?
Om een wegwijzer te kunnen zijn naar jou Maker?
Misschien zijn veel van je dromen uitgekomen en voel je dat je precies op de goede plek zit.
Je voelt je gezegend door God en je stroomt over van puur geluk.
Maar het kan ook zo zijn dat de dromen die jij had kapot zijn geslagen op de klippen van het leven.
Puur geluk is weggelegd voor andere mensen, maar niet voor jou, zo lijkt het.
En daar sta je nu, met de scherven in je handen.
Je begrijpt er allemaal maar weinig van en je vraagt je af wat je verkeerd doet.
God belooft toch in Zijn woord dat Hij ons gelukkig zal maken? Hij zegt toch dat onze beker zal overlopen? Hoe kan het dan dat veel van die dromen aan diggelen vallen? Hoe kan het dan dat het leven vaak zo tegenvalt?

Zou het kunnen dat wij anders denken over wat geluk is, dan God?
Zou het kunnen dat wij te snel genoegen nemen met dingen die op zich
mooi en goed zijn, maar die het verlangen naar mooiere dingen tegenhouden?
Zou het kunnen zijn dat er diep weggestopt in onze ziel een droom zit,
die veel mooier en beter is dan alle andere dromen die we hebben?
De droom Die God zelf in ons hart heeft gelegd toen we werden geschapen. Zijn droom.

Die droom is het diepe verlangen om God te leren kennen van aangezicht tot aangezicht.
Het verlangen om elke dag de stap te zetten om Hem te vertrouwen en aan Zijn hand te wandelen.
We zijn ons vaak helemaal niet meer van bewust van dat verlangen. Het ligt bedolven onder alle andere dingen die ons bezig houden.
Het leven confronteert ons met het feit dat God de dromen die wij voor onszelf hadden, aan scherven laat vallen. We wachten op de zegeningen van Hem, waar we zo naar verlangen en waar we misschien zelfs denken recht op te hebben.
Hoeveel mensen leven niet op de scherven van hun gebroken dromen?
Je wacht al zo lang, maar het lijkt of God zwijgt. Je begint aan Hem te twijfelen.
Je wilt antwoorden; maar ze komen niet.
Maar God fluistert je wel toe: ‘Wil je Mij vertrouwen? Wil je blijven geloven dat ik van de scherven in jouw handen weer iets moois kan maken?’
‘God laat soms toe dat onze dromen gebroken worden, zodat ons verlangen naar Zijn mooiere droom in ons gewekt wordt’ zegt Larry Crab, een bekend schrijver en psycholoog.

Ik las pas het verhaal van een goudsmid die het goud klaarmaakt om het te kunnen gebruiken.
Hij heeft een komfoortje, waar hij een pannetje op zet. Alle steentjes, die zo op het eerste gezicht waardeloos lijken, doet hij in dat pannetje.
Hij draait het vlammetje onder de pan hoog en na een poosje begint het goud te smelten.
Terwijl dat gebeurt, komt het vuil bovendrijven. Met een zeef kan de goudsmid nu het vuil eraf scheppen. Dit herhaalt hij steeds weer. Het proces duurt lang en het verloopt moeizaam.
Tot het moment dat de goudsmid zijn eigen gezicht weerspiegeld ziet in de vloeistof.
Het moment dat het goud voldoende gelouterd is. Puur genoeg om het te kunnen gebruiken.

God is bezig om ons te louteren. Ons hele leven lang. Hij wil alle vuiligheid uit ons leven verwijderen. Zodat als Hij naar ons kijkt, Hij het beeld van Zijn Zoon weerspiegeld ziet.
Dat is Zijn droom. Dat pure geluk heeft Hij voor ons klaar liggen.
Zijn logica is vaak zo heel anders dan die van ons. En toch vraagt Hij van ons volkomen overgave. Zodat Zijn droom in jou en in mij uit kan groeien tot puur geluk.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…