Doorgaan naar hoofdcontent

Een open hart




‘God weet toch alles al!
Hij kent me helemaal! Waarom zou ik dan gaan bidden?’
Met zijn eerlijke ogen kijkt hij me aan. Bijna tien jaar oud.
Hij vertelt me dat hij het maar lastig vind allemaal.
Waarom zou je alles aan God vertellen als Hij toch alles al weet.

Ik zoek mijn woorden. Ik praat over de relatie die God wil hebben met ons.
Ik leg uit dat ik met pappa ook praat over wat me bezig houd, omdat dat fijn is.
Omdat onze relatie dan goed blijft.
‘Ja maar pappa weet niet wat jij denkt, maar God wel!’
We praten er nog even over door, maar het blijft lastig voor hem.
Ik beloof dat ik er nog verder over na zal denken en er nog op terug zal komen.

Als ik er die avond voor bid komt ineens het beeld in me op van een hart dat gesloten is.
God staat erbij en kijkt ernaar. Natuurlijk weet Hij allang wat er leeft in dat hart.
Maar Hij kan nergens bij want het hart zit dicht.
Pas als de persoon achter het hart begint te vertellen, gaat het hart open en kan God er bij.
Ik ben zelf ontroert van het prachtige beeld en zoek meteen mijn zoon op om het door te geven.

Ik zie zijn ogen oplichten. ‘Nu begrijp ik het mam. God wil heel dicht bij je zijn, maar dan kan eigenlijk alleen als je Hem binnen laat in je hart. En dat kan weer door Hem alles te vertellen. Bedankt!’

‘Jij ook bedankt, zoon van mij. Bedankt dat je niet zomaar alles aanneemt,
maar overal zo over nadenkt en wilt weten waarom. Het laat mij nadenken over
dingen die voor mij al zolang heel gewoon zijn. Het helpt me groeien en woorden
vinden. Het helpt me om net als jij, de dingen te benaderen als een kind en nieuwsgierig
de antwoorden te ontdekken. Ik hou van jou!’



Reacties

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…