Doorgaan naar hoofdcontent

Een open hart




‘God weet toch alles al!
Hij kent me helemaal! Waarom zou ik dan gaan bidden?’
Met zijn eerlijke ogen kijkt hij me aan. Bijna tien jaar oud.
Hij vertelt me dat hij het maar lastig vind allemaal.
Waarom zou je alles aan God vertellen als Hij toch alles al weet.

Ik zoek mijn woorden. Ik praat over de relatie die God wil hebben met ons.
Ik leg uit dat ik met pappa ook praat over wat me bezig houd, omdat dat fijn is.
Omdat onze relatie dan goed blijft.
‘Ja maar pappa weet niet wat jij denkt, maar God wel!’
We praten er nog even over door, maar het blijft lastig voor hem.
Ik beloof dat ik er nog verder over na zal denken en er nog op terug zal komen.

Als ik er die avond voor bid komt ineens het beeld in me op van een hart dat gesloten is.
God staat erbij en kijkt ernaar. Natuurlijk weet Hij allang wat er leeft in dat hart.
Maar Hij kan nergens bij want het hart zit dicht.
Pas als de persoon achter het hart begint te vertellen, gaat het hart open en kan God er bij.
Ik ben zelf ontroert van het prachtige beeld en zoek meteen mijn zoon op om het door te geven.

Ik zie zijn ogen oplichten. ‘Nu begrijp ik het mam. God wil heel dicht bij je zijn, maar dan kan eigenlijk alleen als je Hem binnen laat in je hart. En dat kan weer door Hem alles te vertellen. Bedankt!’

‘Jij ook bedankt, zoon van mij. Bedankt dat je niet zomaar alles aanneemt,
maar overal zo over nadenkt en wilt weten waarom. Het laat mij nadenken over
dingen die voor mij al zolang heel gewoon zijn. Het helpt me groeien en woorden
vinden. Het helpt me om net als jij, de dingen te benaderen als een kind en nieuwsgierig
de antwoorden te ontdekken. Ik hou van jou!’



Reacties

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…