Doorgaan naar hoofdcontent

De heerschappij


Deze week luisterde ik naar een interview met Mirjam van der Vegt op Groot Nieuws Radio.
In dit interview vertelde zij over een droom waarin ze in de ogen van God had gekeken.
En op het moment dat ze in de ogen van God keek, wist ze dat elk tekort wat zij in dit aardse leven ervoer in het niet viel bij de overvloed aan liefde die ze in de ogen van God zag.

Ze heeft nog veel meer mooie dingen gezegd en het is echt een aanrader om dit interview even terug te luisteren. Maar heel eerlijk; toen ik haar over deze droom hoorde vertellen dacht ik:
‘Kreeg ik ook maar zo’n droom.’
Dat zou toch ontzettend mooi zijn; als al je tekorten zouden verdwijnen omdat je de overvloed van liefde in de ogen van God zag?

Toen ik vanmorgen mijn stille tijd had gehouden bedacht ik me opeens dat ik die ogen van God ook kan zien. Als ik me verdiep in het Woord van God; wat is er dan een overvloed aan schatten te vinden voor jouw en mijn leven.

Zo las ik vanmorgen Jesaja 9:5
Een overbekende tekst. Zeker in deze dagen voor kerst komt hij vaak terug:

Want een Kind is ons geboren,
een Zoon is ons gegeven,
en de heerschappij rust
op Zijn schouder.
En men noemt Zijn naam
Wonderlijk, Raadsman,
Sterke God,
Eeuwige Vader,
Vredevorst.

Opeens ging deze tekst weer zo voor me leven.
Ik dacht aan Johannes 3:16.
Zo lief had God mij, en ook jou, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven.
En op de schouders van deze Zoon, rust de heerschappij.
Die heerschappij omvat alles.
De geschiedenis van de wereld, de toekomst, ons land, onze stad of ons dorp,
jouw en mijn familie, en jouw en mijn leven.
De heerschappij van mijn leven rust op de schouders van Jezus.

En dan; als kers op de taart, als Gods geschenk aan ons, worden Zijn namen genoemd:
Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst.

Jezus maakt het grote verschil tussen leven en dood, tussen licht en duisternis, tussen blijdschap en verdriet, vrijheid en slavernij.

Terwijl ik wacht op Zijn komst naar deze aarde, rust de heerschappij van mijn leven op Zijn schouders. En ik wil Hem alles laten zijn waar Zijn namen van getuigen.
Want elke naam die Hij draagt is een zegen die Hij uit wil delen, elke dag opnieuw.
En jij en ik, wij mogen die zegen leren ontvangen.
Als dat niet van overvloedige liefde spreekt…..



Reacties

Wat bijzonder Mariska, ik moest juist vanmorgen aan de namen van Jezus denken en was in verwondering. Jouw blog sluit heel mooi aan op mijn gedachten. Dankjewel.
Mariska zei…
Wat mooi om dit te lezen... bedankt voor je reactie!
Wat mooi dat we dit mogen weten, en dat je doormiddel van deze blog ons hieraan herinnert. De heerschappij ligt op Zijn schouders. Prachtige blog!
Wat een mooi blog, ik luisterde vanmorgen een preek van Ed Meenderink (kerk van de nazerener vlaardingen 28-10-2018) waarin hij het had over de Alpha en Omega (Openb.1:8) de Patocrator in de Griekse grondtekst, de Alleen Heerser, Hij die alles is waar jou blog over gaat.
Mooi, dank je wel.
Aritha zei…
Precies. Wij hebben het profetisch Woord wat heel erg vast is. En daarmee kijken we niet alleen in Gods ogen maar zelfs in Zijn hart.
Rinske zei…
Wat mooi om te ontdekken dat je door Christus God in Zijn ogen en in Zijn hart kunt kijken. Je blog heeft mij bemoedigd.
Anja Helmink zei…
Mooi Mariska! De heerschappij van ons leven ligt op Zijn schouders, ja dat geloof ik echt. Hij is de Heer van mijn leven! Dankjewel voor je mooie blogpost!

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Twee liedjes door elkaar

Het is maandagmorgen. Ik draai een was en stop hem in de droger. Ik ruim wat op in de slaapkamers van de jongens en haal meteen een doek over hun bureau. Ik poets de wc, drink koffie en wandel een stukje het park in. Ik snij de bloemkool en schil de aardappelen voor vanavond. En terwijl ik zo druk bezig ben, klinkt er steeds een liedje in mijn hoofd wat op de één van de cd’s van de kinderen staat. Ik neurie het zachtjes voor me uit: ‘Oordeel niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet, maar oordeel niet.’ En dan opeens, als ik de pannen voor het eten uit de kast haal en de deksels op de grond kletteren, klettert er een ander liedje doorheen: ‘Heb lief, heb lief, heb lief, heb lief waar een ander haat...’
Het komt door een gesprek wat ik gisteren met iemand had, en door verhalen die ik al zo vaak heb gehoord. Mensen die te maken kregen met de gebrokenheid van het leven. Mensen bij wie alles niet zo liep als ze hadden gewild: geen huisje boompje beestje, maar een scheidi…

De parelketting

De afgelopen week, liep alles anders dan gepland. Je kunt als mens zoveel plannen en willen. En toch hoeft er maar iets te gebeuren, en heel je planning ligt aan diggelen. Sinds woensdag heb ik enorme rugpijn.  Ik kon zelfs niet eens langer dan tien minuten zitten. Eerst probeerde ik mezelf nog te verzetten.  Een compromis te sluiten: als ik nu vroeg naar bed ga met een pijnstiller, dan komt het wel weer goed. Maar donderdagmorgen wist ik: ik moet keuzes gaan maken. Mijn lijf protesteert hevig. En terecht. Want de afgelopen weken, of zelfs maanden heb ik het namelijk zoveel mogelijk genegeerd. Omdat ik anders niet kon doen wat ik wilde doen. Lees je dat? Wat ‘ik’ wilde doen. Ik besefte me deze week dat God blijkbaar mijn lijf moet gebruiken om Zichzelf zichtbaar te maken aan mij. Hij moet me altijd op die manier stil zetten, want dan pas ga ik echt luisteren. Anders ga ik namelijk gewoon aan Hem voorbij. Ik probeer nog steeds een ritme van leven te ontdekken, die niet teveel afwijkt van mijn …