Doorgaan naar hoofdcontent

Gekend


Deze week liep ik met een lieve vriendin door het tuincentrum.
Door de zomerperiode hadden we elkaar langere tijd niet gesproken en het
was heerlijk om zo al slenterend langs planten en bloemen bij te kletsen.
Mijn vriendin zocht wat nieuw groen voor in haar huis.
Aangekomen bij de binnenplanten bestudeerden we samen de kaartjes die in de planten waren geprikt.
Kan niet in de volle zon.
Behoefte een schaduwrijke plaats.
Kan zelfs de volle zon verdragen.
Op deze manier konden we precies de juiste plant voor het juiste plekje kiezen.



Toen ik hier vanmorgen nog eens over na liep te denken, bedacht ik me hoe handig het zou zijn als wij, als mensen ook van die kaartjes bij ons zouden dragen.
Zodat we na een blik op dat kaartje precies zouden weten wat die ander nodig heeft.
Voor mijn kinderen bijvoorbeeld, zou ik dat best eens handig vinden.
Ik pedagoochel er heel vaak maar wat op los, en heel vaak komt het vanzelf allemaal wel weer goed. Maar er zijn ook genoeg momenten op te noemen waarin ik de plank volledig missla.
Of voor die vriendin die het zo moeilijk heeft. Wat zou ze nodig hebben?
Ik kan mezelf soms zo machteloos voelen. Wat zou het fijn zijn als ik precies zou weten wat ze nodig had.

We dragen allemaal een plaats in ons hart mee, waar niemand bij kan.
Een plaats waar verdriet of blijdschap opgeborgen zijn. De dingen waar geen woorden voor te vinden zijn. Verlangens die niemand ooit zal kennen, omdat ze niet uit te drukken zijn.

We denken vaak dat we die ander wel kunnen begrijpen.
Of we oordelen, zonder dat we die ander volledig kennen.

‘Alleen je eigen hart kent je diepste verdriet,
in je vreugde kan niemand delen.’
Spreuken 14:10

Ik heb me best vaak alleen gevoeld.
Omdat ik zo graag dat diepste van mezelf met iemand wilde delen.
Altijd kwam ik er weer achter dat dat niet lukte.
Omdat ik de woorden niet kon vinden, of omdat de ander me verkeerd begreep.

Ik denk eigenlijk dat God ons niet per ongeluk een plaats heeft gegeven waar woorden altijd tekort zullen schieten. Volgens mij deed Hij dat, zodat we altijd bij Hem uit zullen komen.
Hij kent ook dat diepste, verborgen plekje. Hij heeft ons tenslotte zelf gemaakt.
Bij Hem zijn woorden niet nodig. Hij doorgrondt ons hart en koestert het.
Alles wat in voor ons zo ongrijpbaar is in het leven, is voor Hem glashelder.
Hij houdt, om het bij de planten te houden, de kaartjes van ons hart in Zijn hand.
Hij weet precies wat we nodig hebben, wat onze diepste verlangens zijn.
En Hij wil ons daarmee verzadigen.
Als we het maar zoeken bij Hem en leren ons hoofd op Zijn borst te leggen en Zijn hart te horen,
wat vol liefde klopt voor jou, voor mij en voor ons allemaal.
Dat is de plaats waar Hij ons hebben wil.
En daarom zijn woorden soms op. Daarom vallen we soms stil.
Zodat Zijn hart tot ons spreken kan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…