Doorgaan naar hoofdcontent

Gekend


Deze week liep ik met een lieve vriendin door het tuincentrum.
Door de zomerperiode hadden we elkaar langere tijd niet gesproken en het
was heerlijk om zo al slenterend langs planten en bloemen bij te kletsen.
Mijn vriendin zocht wat nieuw groen voor in haar huis.
Aangekomen bij de binnenplanten bestudeerden we samen de kaartjes die in de planten waren geprikt.
Kan niet in de volle zon.
Behoefte een schaduwrijke plaats.
Kan zelfs de volle zon verdragen.
Op deze manier konden we precies de juiste plant voor het juiste plekje kiezen.



Toen ik hier vanmorgen nog eens over na liep te denken, bedacht ik me hoe handig het zou zijn als wij, als mensen ook van die kaartjes bij ons zouden dragen.
Zodat we na een blik op dat kaartje precies zouden weten wat die ander nodig heeft.
Voor mijn kinderen bijvoorbeeld, zou ik dat best eens handig vinden.
Ik pedagoochel er heel vaak maar wat op los, en heel vaak komt het vanzelf allemaal wel weer goed. Maar er zijn ook genoeg momenten op te noemen waarin ik de plank volledig missla.
Of voor die vriendin die het zo moeilijk heeft. Wat zou ze nodig hebben?
Ik kan mezelf soms zo machteloos voelen. Wat zou het fijn zijn als ik precies zou weten wat ze nodig had.

We dragen allemaal een plaats in ons hart mee, waar niemand bij kan.
Een plaats waar verdriet of blijdschap opgeborgen zijn. De dingen waar geen woorden voor te vinden zijn. Verlangens die niemand ooit zal kennen, omdat ze niet uit te drukken zijn.

We denken vaak dat we die ander wel kunnen begrijpen.
Of we oordelen, zonder dat we die ander volledig kennen.

‘Alleen je eigen hart kent je diepste verdriet,
in je vreugde kan niemand delen.’
Spreuken 14:10

Ik heb me best vaak alleen gevoeld.
Omdat ik zo graag dat diepste van mezelf met iemand wilde delen.
Altijd kwam ik er weer achter dat dat niet lukte.
Omdat ik de woorden niet kon vinden, of omdat de ander me verkeerd begreep.

Ik denk eigenlijk dat God ons niet per ongeluk een plaats heeft gegeven waar woorden altijd tekort zullen schieten. Volgens mij deed Hij dat, zodat we altijd bij Hem uit zullen komen.
Hij kent ook dat diepste, verborgen plekje. Hij heeft ons tenslotte zelf gemaakt.
Bij Hem zijn woorden niet nodig. Hij doorgrondt ons hart en koestert het.
Alles wat in voor ons zo ongrijpbaar is in het leven, is voor Hem glashelder.
Hij houdt, om het bij de planten te houden, de kaartjes van ons hart in Zijn hand.
Hij weet precies wat we nodig hebben, wat onze diepste verlangens zijn.
En Hij wil ons daarmee verzadigen.
Als we het maar zoeken bij Hem en leren ons hoofd op Zijn borst te leggen en Zijn hart te horen,
wat vol liefde klopt voor jou, voor mij en voor ons allemaal.
Dat is de plaats waar Hij ons hebben wil.
En daarom zijn woorden soms op. Daarom vallen we soms stil.
Zodat Zijn hart tot ons spreken kan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieĆ«n, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…