Doorgaan naar hoofdcontent

Twee liedjes door elkaar


Het is maandagmorgen. Ik draai een was en stop hem in de droger.
Ik ruim wat op in de slaapkamers van de jongens en haal meteen een doek over hun bureau.
Ik poets de wc, drink koffie en wandel een stukje het park in.
Ik snij de bloemkool en schil de aardappelen voor vanavond.
En terwijl ik zo druk bezig ben, klinkt er steeds een liedje in mijn hoofd wat op de één van de cd’s van de kinderen staat.
Ik neurie het zachtjes voor me uit:
‘Oordeel niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet, maar oordeel niet.’
En dan opeens, als ik de pannen voor het eten uit de kast haal en de deksels op de grond kletteren,
klettert er een ander liedje doorheen: ‘Heb lief, heb lief, heb lief, heb lief waar een ander haat...’

Het komt door een gesprek wat ik gisteren met iemand had, en door verhalen die ik al zo vaak heb gehoord. Mensen die te maken kregen met de gebrokenheid van het leven. Mensen bij wie alles niet zo liep als ze hadden gewild: geen huisje boompje beestje, maar een scheiding.
Geen gevoelens voor de andere sekse, maar gevoelens voor iemand van je eigen geslacht.
Geen kind wat keurig het pad liep wat jij had gewild, maar een kind wat anders koos.
En je kijkt met lege handen en een machteloze blik in je ogen toe.
Ik kan nog wel even doorgaan. Want de wereld is vol gebrokenheid en harten zijn vol pijn.
En van al deze mensen hoor ik hetzelfde:
‘Het is het oordeel wat anderen over mij vellen, wat me zo eenzaam maakt. Zo verschrikkelijk alleen. Zo vol pijn.’

Soms vraag ik me af waar Jezus zou zijn als Hij nog hier op aarde was.
Als ik lees over zijn wandel hier op aarde, kan ik maar één ding concluderen:
Jezus was daar, waar de mensen Hem het hardst nodig hadden.
Hij was bij Zachëus, die een dief was, maar zo hunkerde naar liefde.
Hij zocht Levi op, in het tolhuis en vroeg of deze Hem wilde volgen omdat Hij wist hoe Levi hunkerde naar liefde.
Hij verzamelde een groepje mensen om zich heen die niet uitblonken in de maatschappij, maar die hunkerden naar liefde.
Hij liet zich zalven door een zondares, die hunkerde naar liefde.
Hij zat met Judas aan de avondmaalstafel en ik kan me vergissen, maar ik geloof dat ook Judas hunkerde naar liefde. Hij beantwoordde de liefde van Jezus helaas niet.

Jezus was daar te vinden waar de mensen Zijn liefde het meest nodig hadden.
Niet om een oordeel te vellen, maar om hen oneindige liefde te laten zien.
Met dit doel, dat mensen die liefde zouden beantwoorden.

Gisteren sprak ik met iemand die zei: ‘Wist je dat Mozes een moord had begaan?’
Wat zouden wij doen met iemand die een ander vermoord heeft?
We schrijven hem af. We veroordelen hem en in de kerk is hij zeker niet meer welkom.
Maar wat doet God? Hij gebruikt de zonde van Mozes om hem in het land Midian te brengen waar hij schaapherder wordt en voorbereid wordt om het volk van God uit Egypte te leiden.
Dit is de God die ik dien. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk en wie ben ik om te denken dat ik het beter weet? Wie ben ik om mensen te veroordelen die God boven alles liefheeft?
Begrijp me goed, ik pleit er niet voor om nu massaal een moord te begaan, maar ik wil je laten zien hoe groot en hoe genadig God is.

Heb God lief, met heel je ziel, met al je kracht en heel je verstand.
En…je naaste als je zelf.
Oordeel brengt mensen ver bij God vandaan. Liefde trekt hen.
Liefhebben is onze opdracht. En vertrouwen dat God mensen trekt en vormt tot de dag dat ze Zijn liefde gaan beantwoorden. Wij hoeven hen niet te vormen naar het beeld wat in ons denkkader past.
Die taak is helemaal niet aan ons. Die taak is aan Hem. Hij vormt mensen naar Zíjn beeld.
Hij kwam niet om de wereld te veroordelen, maar om haar te redden.
Ik geloof met heel mijn hart dat de taak van de kerk is om lief te hebben.
Zodat mensen door die liefde worden aangetrokken.

De rest lieve mensen, is aan God.


Reacties

  1. Ik word heel blij van deze blog omdat je precies dat schrijft wat in mijn hart leeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het zet mij aan het denken, Mariska. Dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooie blog
    Ik hoop en bid dat mensen uit gebroken situaties mogen ontdekken dat God onvoorwaaredelijk van ze houdt. Zodat zij anderen onvoorwaardelijke liefde kunnen geven. Want dat heeft deze wereld zo nodig.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wow wat prachtig verwoord, dank je wel, je hebt me enorm bemoedigd.
    Hij vormde die ander tot de dag dat ze Zijn liefde gaan beantwoorden ❤

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…