Doorgaan naar hoofdcontent

Twee liedjes door elkaar


Het is maandagmorgen. Ik draai een was en stop hem in de droger.
Ik ruim wat op in de slaapkamers van de jongens en haal meteen een doek over hun bureau.
Ik poets de wc, drink koffie en wandel een stukje het park in.
Ik snij de bloemkool en schil de aardappelen voor vanavond.
En terwijl ik zo druk bezig ben, klinkt er steeds een liedje in mijn hoofd wat op de één van de cd’s van de kinderen staat.
Ik neurie het zachtjes voor me uit:
‘Oordeel niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet, maar oordeel niet.’
En dan opeens, als ik de pannen voor het eten uit de kast haal en de deksels op de grond kletteren,
klettert er een ander liedje doorheen: ‘Heb lief, heb lief, heb lief, heb lief waar een ander haat...’

Het komt door een gesprek wat ik gisteren met iemand had, en door verhalen die ik al zo vaak heb gehoord. Mensen die te maken kregen met de gebrokenheid van het leven. Mensen bij wie alles niet zo liep als ze hadden gewild: geen huisje boompje beestje, maar een scheiding.
Geen gevoelens voor de andere sekse, maar gevoelens voor iemand van je eigen geslacht.
Geen kind wat keurig het pad liep wat jij had gewild, maar een kind wat anders koos.
En je kijkt met lege handen en een machteloze blik in je ogen toe.
Ik kan nog wel even doorgaan. Want de wereld is vol gebrokenheid en harten zijn vol pijn.
En van al deze mensen hoor ik hetzelfde:
‘Het is het oordeel wat anderen over mij vellen, wat me zo eenzaam maakt. Zo verschrikkelijk alleen. Zo vol pijn.’

Soms vraag ik me af waar Jezus zou zijn als Hij nog hier op aarde was.
Als ik lees over zijn wandel hier op aarde, kan ik maar één ding concluderen:
Jezus was daar, waar de mensen Hem het hardst nodig hadden.
Hij was bij Zachëus, die een dief was, maar zo hunkerde naar liefde.
Hij zocht Levi op, in het tolhuis en vroeg of deze Hem wilde volgen omdat Hij wist hoe Levi hunkerde naar liefde.
Hij verzamelde een groepje mensen om zich heen die niet uitblonken in de maatschappij, maar die hunkerden naar liefde.
Hij liet zich zalven door een zondares, die hunkerde naar liefde.
Hij zat met Judas aan de avondmaalstafel en ik kan me vergissen, maar ik geloof dat ook Judas hunkerde naar liefde. Hij beantwoordde de liefde van Jezus helaas niet.

Jezus was daar te vinden waar de mensen Zijn liefde het meest nodig hadden.
Niet om een oordeel te vellen, maar om hen oneindige liefde te laten zien.
Met dit doel, dat mensen die liefde zouden beantwoorden.

Gisteren sprak ik met iemand die zei: ‘Wist je dat Mozes een moord had begaan?’
Wat zouden wij doen met iemand die een ander vermoord heeft?
We schrijven hem af. We veroordelen hem en in de kerk is hij zeker niet meer welkom.
Maar wat doet God? Hij gebruikt de zonde van Mozes om hem in het land Midian te brengen waar hij schaapherder wordt en voorbereid wordt om het volk van God uit Egypte te leiden.
Dit is de God die ik dien. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk en wie ben ik om te denken dat ik het beter weet? Wie ben ik om mensen te veroordelen die God boven alles liefheeft?
Begrijp me goed, ik pleit er niet voor om nu massaal een moord te begaan, maar ik wil je laten zien hoe groot en hoe genadig God is.

Heb God lief, met heel je ziel, met al je kracht en heel je verstand.
En…je naaste als je zelf.
Oordeel brengt mensen ver bij God vandaan. Liefde trekt hen.
Liefhebben is onze opdracht. En vertrouwen dat God mensen trekt en vormt tot de dag dat ze Zijn liefde gaan beantwoorden. Wij hoeven hen niet te vormen naar het beeld wat in ons denkkader past.
Die taak is helemaal niet aan ons. Die taak is aan Hem. Hij vormt mensen naar Zíjn beeld.
Hij kwam niet om de wereld te veroordelen, maar om haar te redden.
Ik geloof met heel mijn hart dat de taak van de kerk is om lief te hebben.
Zodat mensen door die liefde worden aangetrokken.

De rest lieve mensen, is aan God.


Reacties

Ik word heel blij van deze blog omdat je precies dat schrijft wat in mijn hart leeft.
Aritha zei…
Het zet mij aan het denken, Mariska. Dank je wel.
Lineke vr53 zei…
Wat een mooie blog
Ik hoop en bid dat mensen uit gebroken situaties mogen ontdekken dat God onvoorwaaredelijk van ze houdt. Zodat zij anderen onvoorwaardelijke liefde kunnen geven. Want dat heeft deze wereld zo nodig.
Wow wat prachtig verwoord, dank je wel, je hebt me enorm bemoedigd.
Hij vormde die ander tot de dag dat ze Zijn liefde gaan beantwoorden ❤
Emma zei…
Hier word ik ontroerd van. Ja zo is onze God.

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…