Doorgaan naar hoofdcontent

Verlangen naar God

Afgelopen zondag vroeg de voorganger van onze dienst naar onze motivatie om Jezus te volgen.
Een vraag waar ik wel even over na moest denken. Waarom volg ik Jezus eigenlijk?

Voor even zag ik mezelf weer als klein meisje. Dapper vechtend om mee te doen met de wereld om me heen. Dat was niet altijd makkelijk, omdat ik kampte met een motorische beperking.
Voor veel dingen moest ik hard oefenen en vechten. Maar midden in dat gevecht was Hij er. Vanaf het begin was Hij naast me. Ik ontdekte dat er een hart was dat klopte voor mij.
Hij was het Die als eerste naar mij verlangde en me vond. Daarmee wekte Hij een vurige kinderlijke verlangen in mijn hart op, naar Hem.

Toch ben ik dat verlangen later weer kwijt geraakt. Verdrongen door andere dingen die me bezig hielden. Naar de achtergrond geraakt omdat pijnlijke wonden schrijnden.
Vaak moest ik eerst heel erg vastlopen, voordat het verlangen naar Hem weer naar de oppervlakte kwam.

Juist in die periodes van vastgelopen zijn verlang ik zo naar herstel van mijn leven. 
David zegt het in Psalm 63: 'Ik dorst naar u, ik smacht naar u in een dor en dorstig land.'
Een wanhopig verlangen. Een hunkering naar heelheid met God. Een schreeuw om de liefde van God. Om vrijuit mogen gaan als Hij oordeelt. Om echtheid en heelheid te ervaren in je leven.
Ik weet dat ik dit uit mezelf allemaal nooit zal kunnen bereiken. Er is een groot gebrek aan heelheid in mijn leven. Ik schiet zo vaak tekort. Zonder Hem ben ik nergens, en juist dat drijft me naar Hem toe.

Spreekt Jezus hierover als Hij zegt: 'Zalig ben je als je hongert en dorst naar gerechtigheid?'
Als je hongert en dorst naar heelheid in je leven? Als je verlangt naar herstel van de hele schepping in al z'n verbanden? Het verlangen dat heel de schepping, heel mijn leven gaat beantwoorden aan Gods bedoeling?

Soms denk ik; kennen we dat verlangen eigenlijk nog wel? Die hunkering naar God, omdat we zonder Hem hulpeloos zijn? Of is dat verlangen naar de achtergrond verdwenen omdat we druk zijn met alles wat we doen? Is het daarom dat we zo vaak de blijdschap missen en kil en koud worden?

Ons verlangen kan alleen worden vervuld door Iemand Die de macht heeft om het hart van mensen te veranderen. Hij die achter deze zaligsprekingen staat en de woorden uitspreekt: Jezus Christus.
Niemand anders kan ons verlangen naar echtheid en heelheid volmaken. Hij is het Brood des Levens, dat ons zal verzadigen. En Hij doet het. Dat is zijn belofte. 

Kom allemaal bij Mij. Open je hart en je leven.
Laat Mij het doen. En Ik zal het geven: heelheid met God, vrijuit gaan als Hij oordeelt.
Omdat Ik voor je in de bres spring. Kom maar bij Mij en Ik zal jou verzadigen. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Als er niets meer klopt...

Met een brede lach stond ze voor mijn deur.
‘Wat een prachtig stuk om te rijden zeg!’ zei ze.
En ze vertelde hoe ze had genoten van het rijden over dijk langs het water.
Naast haar stond haar zoontje. Een heerlijke peuter van toen drie jaar.
Voordat ik het wist liep ze naar boven met onze stofzuiger en nadat ze haar
haren had vastgezet met een klip ging ze aan de slag. 
Mijn hele huis werd schoon.
We dronken koffie in de tuin en ze verbaasde zich over de musjes die zo dichtbij kwamen.
Ze lapte mijn ramen en toen ze klaar was nam ze mijn handen in de hare en bad, voor mij en voor ons gezin. 
Wat was ik dankbaar dat zij deed wat ik niet kon, omdat mijn rug het af liet weten.
Wat was ik blij met haar oprechte lach en haar gebed. Het gaf me hoop op dat moment.

Vandaag is ze ziek. Heel erg ziek. Vorige week ontving ik het verpletterende bericht. Menselijk gezien kan ze niet meer beter worden. Soms zijn berichten te erg om in één keer tot je door te laten dringen.
Ik zat als verdoofd op de bank.
En in de…

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Water in wijn

Inmiddels ben ik nu een aantal weken bezig met het revalidatie-traject waar ik na de zomervakantie aan zou beginnen. Als mensen aan me vragen hoe het ermee gaat vind ik dat lastig te beantwoorden. Het is vreselijk en het is prachtig tegelijk. Het doet pijn om in te zien dat bepaalde dingen niet (meer) kunnen. Het is afscheid nemen van verlangens en dromen die ik heb. In mijn hoofd wil ik nou eenmaal meer dan wat mijn lijf kan. Tegelijk merk ik dat er langzaam maar zeker een balans komt. Een weten: dit kan ik aan en het is genoeg. Omdat... omdat God blijkbaar niet meer van me vraagt dan dat.
Als er iets is wat ik in de afgelopen weken heb geleerd, is het dat prioriteiten stellen ontzettend belangrijk is. Juist omdat ik niet zoveel energie heb is het belangrijk om goed te bedenken waar ik mij energie aan wil geven. Daar heb ik de laatste weken veel over nagedacht en eigenlijk is er maar één ding wat overbleef. Namelijk: samenwerken met God.
Jezus zegt: neem Mijn juk op je en leer van Mij…