Doorgaan naar hoofdcontent

Anti-Pest-Club


Een van onze zoons gaat aan tafel hardop voor in gebed. 'En wilt U dichtbij de kinderen zij die gepest worden. Dat ik zelf niet gepest zal worden, maar ook nooit zal pesten. Amen'
Ik heb het hem zelf geleerd, dat gebed.

Het komt allemaal door vorige week. De week tegen het pesten.
s'Avonds keken we met elkaar naar de Anti-pest-club.
Anne-mar, de presentatrice ging klassen langs waarin kinderen werden gepest.
Door de hele klas lid te maken van de Anti-pest-club probeerde ze te bereiken dat de hele klas tegen het pesten was. Als je lid was kreeg je een polsbandje ten teken dat je tegen pesten was.
Vervolgens werd er voor de gepeste iets leuks georganiseerd door de klas.

Een echt tranentrekker dus. Voor mij althans. Want ineens kwamen de herinneringen weer boven aan vroeger. Meestal speelden we gewoon leuk met elkaar, maar er waren momenten dat dat omsloeg. En dan als groep, tegenover dat ene kind.
Samen voelde zo sterk. Alleen zijn voelde zo zwak.
Oh, ik begrijp het wel. Het is net of er een bordje 'Pest mij' om de nek van sommige kinderen hangt. Misschien ook wel om mijn nek. Ik weet het niet.
Later als je groot geworden bent weet je dat het je heeft gemaakt tot wie je bent.
Het vormde je en ergens kwam je er ook sterker uit.

Nu ben ik moeder. Ik kijk om me heen en houd mijn hart vast. Ik wil mijn kinderen zo graag beschermen, maar ik wil hen ook leren om nooit op een ander neer te kijken. Altijd te kijken naar het mooie aan iemand. Ik weet wel: mijn kind is een kind. Maar het heeft toch ook verstand gekregen om te gebruiken? Ik weet zeker dat mijn kind het heus wel beseft als hij een ander kwaad doet, wanneer het een ander bezeert.

Mijn gebed doorkruist dat van mijn zoon:
Ontferm U Heer, over een wereld in nood. Ontferm U Heer over gebroken harten en stuk gemaakte levens. Geef ons de moed om op te staan tegen onrecht. Laat Uw Liefde ons genoeg zijn, zodat we het niet nodig hebben anderen neer te halen. Ontferm U Heer...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieĆ«n, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…