Doorgaan naar hoofdcontent

De parelketting

De afgelopen week, liep alles anders dan gepland.
Je kunt als mens zoveel plannen en willen.
En toch hoeft er maar iets te gebeuren, en heel je planning ligt aan diggelen.
Sinds woensdag heb ik enorme rugpijn. 
Ik kon zelfs niet eens langer dan tien minuten zitten.
Eerst probeerde ik mezelf nog te verzetten. 
Een compromis te sluiten: als ik nu vroeg naar bed ga met een pijnstiller, dan komt het wel weer goed.
Maar donderdagmorgen wist ik: ik moet keuzes gaan maken.
Mijn lijf protesteert hevig. En terecht. Want de afgelopen weken, of zelfs maanden heb ik het namelijk zoveel mogelijk genegeerd. Omdat ik anders niet kon doen wat ik wilde doen.
Lees je dat? Wat ‘ik’ wilde doen.
Ik besefte me deze week dat God blijkbaar mijn lijf moet gebruiken om Zichzelf zichtbaar te maken aan mij. Hij moet me altijd op die manier stil zetten, want dan pas ga ik echt luisteren. Anders ga ik namelijk gewoon aan Hem voorbij.
Ik probeer nog steeds een ritme van leven te ontdekken, die niet teveel afwijkt van mijn omgeving. Want stel je voor dat je alleen komt te staan. Dat is mijn diepste angst.
Het mooie is; in de periodes van rugpijn en stilgezet worden, leert God me vaak iets. Ik weet het bijna al als ik merk dat ik langzaam instort.
Dan denk ik: oooh, blijkbaar moet er weer gesnoeid. Daarom verzet ik mezelf ook vaak, want snoeien is niet leuk.
Maar God is altijd zo liefdevol.
Zo ook deze keer.
Die gedachte; een ritme vinden dat niet teveel afwijkt van mijn omgeving en de angst om alleen te zijn, moet ik loslaten en mag leren Zijn ritme voor mij te volgen.
En juist over loslaten hoorde ik deze week zo’n mooi verhaal:
Het gaat over een meisje dat een plastic parelketting had.
Ze was er helemaal gek van en droeg hem elke dag.
Op een avond legde haar vader haar op bed en hij vroeg:
‘Mag ik die parelketting van jou hebben?’
Het meisje schrok en schudde heftig nee met haar hoofd. Echt niet.
De volgende dag vroeg haar vader het opnieuw. Maar het meisje bleef volhouden.
Nee, ze wilde haar prachtige parelketting zelf houden.
Op de derde dag zei haar vader:
‘Geef me alsjeblieft die parelketting. Ik wil hem zo graag van je hebben.’
Onder tranen en trillend over haar hele lijf, legde het meisje de plastic parelketting in de handen van haar vader. Omdat ze zoveel van hem hield.
Haar vader stond op en haalde een doos uit de kast.
Hij gaf de doos aan het meisje.
Toen ze de doos opende lag daar een echte parelketting….
En weet je?
Precies zo, is God...

Reacties

Aritha zei…
Wat een goede blog om te lezen. Dank je wel voor je openheid (en het mooie verhaaltje).
Pas goed op jezelf, deze week hè!

Ik deel deze quote van Spurgeon. Ik denk dat daar iets mooi in zit: "Sickness has frequently been of more use to the saints of God than health has." —C.H. Spurgeon

Hou moed!


Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking, of benauwdheid, of vervolging, of honger, of naaktheid, of gevaar, of zwaard? ... Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem Die ons heeft liefgehad. Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen,noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere. (Paulus in Romeinen 8)
Unknown zei…
Bedankt Aritha! Ook voor de prachtige quote van Spurgeon.
Wow die is raak, dank je wel voor dit mooie blog.
Zorg goed voor jezelf mooi mens 😘
Mariska zei…
Dankjewel Danielle!

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Twee liedjes door elkaar

Het is maandagmorgen. Ik draai een was en stop hem in de droger. Ik ruim wat op in de slaapkamers van de jongens en haal meteen een doek over hun bureau. Ik poets de wc, drink koffie en wandel een stukje het park in. Ik snij de bloemkool en schil de aardappelen voor vanavond. En terwijl ik zo druk bezig ben, klinkt er steeds een liedje in mijn hoofd wat op de één van de cd’s van de kinderen staat. Ik neurie het zachtjes voor me uit: ‘Oordeel niet, oordeel niet. Heb gerust een mening over dingen die je ziet, maar oordeel niet.’ En dan opeens, als ik de pannen voor het eten uit de kast haal en de deksels op de grond kletteren, klettert er een ander liedje doorheen: ‘Heb lief, heb lief, heb lief, heb lief waar een ander haat...’
Het komt door een gesprek wat ik gisteren met iemand had, en door verhalen die ik al zo vaak heb gehoord. Mensen die te maken kregen met de gebrokenheid van het leven. Mensen bij wie alles niet zo liep als ze hadden gewild: geen huisje boompje beestje, maar een scheidi…