Doorgaan naar hoofdcontent

Van denken naar danken


Het is nog vroeg.
Mijn blote voeten graven zich in het zand terwijl ik mezelf probeer te ontspannen in de tuinstoel die manlief net voor me heeft neergezet.
De kinderen hebben hun slippers uitgeschopt en rennen in de richting van het water.
Hun gelach klinkt als muziek in mijn oren.
Wat heerlijk dat er nog maar zo weinig mensen zijn.

 
Niet veel later hap ik in een versgebakken appelflap van de bakker op de markt.
Ik zag mijn zoon van zeven vanmorgen zo dapper voor de kraam staan en ik hoorde hem zeggen:
‘Vier appelflappen alsjeblief graag!’
Wat was ik trots. Wat wordt hij groot.
Onwillekeurig welt de dankbaarheid in mijn hart op. Wat is dit genieten.



Morgen nemen we afscheid van onze oude kerk, en volgende week start het revalidatietraject.
Ik denk er veel over na. Veel te veel.
Ik zou beter willen worden in danken in plaats van in denken.
Als ik teveel nadenk, draait het uit eindelijk alleen maar om mij, mij, mij…en ik word er zo moe van.
Maar als ik dank, kan ik mijn ogen van mezelf en mijn zorgen en falen afwenden, en richten op andere dingen. Dingen die misschien zo klein lijken, maar zo groot zijn.
Groter dan ikzelf. Wonderen.
Water en zand in de vroege ochtenduren. De zon die mijn huid aangenaam verwarmd.
Kinderen die spelen en elke dag weer groeien en leren.
En naast mij op een kleedje de man die ik zo intens liefheb.

Natuurlijk zijn er veel moeilijke dingen.
Dingen die pijn doen, die me kwetsen, waar ik geen raad mee weet.
Maar er is nog zoveel meer moois en goeds.
Dingen om me over te verbazen en te verwonderen.
Ik moet zo oppassen dat ik ze niet meer zie.
Ik wil er in oefenen om dankbaar te zijn voor al het goede wat me elke dag zomaar in de schoot geworpen wordt.
Zie ik het nog?

Zie jij het nog?
Misschien moet je wel heel hard zoeken.
Misschien is al het goede wel verborgen geraakt onder lagen van teleurstelling en verdriet.
Pijn en moeite zijn onderdeel van ons leven hier op aarde. Het leven is niet logisch.
De één bidt en vindt zijn sleutels. Een volgende bidt en blijft toch ziek.
Paulus en Silas baden en zongen in de gevangenis en werden op een wonderbaarlijke manier uit de gevangenis bevrijd. Johannes de Doper werd onthoofd. Het lijkt soms net of het geloof dan weer wel en dan weer niet werkt. Het leven kan je zo lam slaan.

Ik geloof dat God niet van ons verwacht dat we sterk zijn. Hij vindt het niet erg als we huilen. De moeiten hier op aarde passen niet in één of ander afgebakend hokje over Gods wil.
De kunst van het leven is misschien wel leren om de waarheid te spreken.
Het leven is soms rauw en vol verdriet. God weet dat en Hij is er niet bang voor.
Maar dwars daardoorheen geeft Hij zoveel goeds.
Kleine dingen die groot zijn, omdat ze onze hoop weer doen groeien.
Ik bid dat jij en ik ze, misschien wel dwars door de tranen heen, weer zien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Beginnen met rust

Drukke weken. Je kent ze vast wel. Dat je op zondagavond eigenlijk al weet dat je wallen aan het einde van de week op je knieën zullen hangen. Nog niet zo lang geleden had ik zo’n week. Bijna elke dag een afspraak, of iets anders leuks waar ik van vond dat ik er aan deel moest nemen. Tussen alle activiteiten door deed ik mijn best om rust te nemen, maar mijn hoofd draaide overuren. ‘Hoe plan ik dit en hoe regel ik dat? En wat eten we vanavond?’ Ondertussen waren er ook nog twee jongetjes die mijn aandacht vroegen en die vrijdag kroop ik tot op mijn botten vermoeid terug in bed nadat al mijn mannen de deur uit waren gegaan.
‘Ik ben zo vreselijk moe Heer’ bad ik nog terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen. Ik sliep een paar uurtjes lekker bij. Eenmaal weer wakker en aangekleed zette ik koffie en sloeg mijn bijbel open bij het hoofdstuk waar ik de vorige dag gebleven was: Lukas 10.
Jezus is daar op bezoek bij Martha en Maria. Martha is druk bezig met dienen. Maria zit aan de voeten van haar…

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Eerlijkheid

Terwijl ik mezelf op de bank nestel met een kopje thee, zie ik het door het raam langzaam licht worden. De kinderen zijn net naar school vertrokken en ik geniet nog even van de rust. Het licht neemt steeds meer bezit van het donker in de kamer, de dag breekt aan. Gisteren spraken we aan tafel met de jongens over het Licht, dat altijd sterker is dan de duisternis. Wat een geruststelling mag dat zijn. Mijn gedachten dwalen terug naar de storm van vorige week. We hadden de dag daarvoor juist gelezen over Jezus die met één woord de storm stilde. Met Jezus in de boot ben je veilig in de storm. Toch?
Ergens twijfel ik deze morgen en vraag ik mezelf af of dat echt wel zo is. Ik kan soms zo moe worden van al die grote en kleine stormen in ons leven. Van code geel tot code rood, we zien ze allemaal wel voorbij komen. En wie niet? Waarschijnlijk is het voor jullie wel herkenbaar. Net als een storm lijkt te gaan liggen en we opgelucht ademhalen, komt de volgende storm er weer aan. Ik slaak gefrustreerd een…