Vreugde

Kom!

Schenk je mee aandacht aan de vreugde?

Nu de herfst is gekomen.

De hemel huilt en de bladeren vallen.

Nu het leven zo vol met donkere schaduwen is.

Kom!

Zeg je mee dank?

Voor alles wat God geeft.

Voor die warme kop thee.

Dat lachende gezicht.

Die armen om je heen.

Benoem je ze met me mee?

Al die geschenken.

Kleine en grote.

Namen geven deed Adam ook.

Namen geven is paradijswerk.

Daarmee zet je geschenken in het licht.

Daarmee geef je betekenis aan wie jij bent

en aan Wie God is.

Met het benoemen van de geschenken,

Benoem je vreugde.

En vreugde brengt je dichter bij de bron van vreugde.

Kijk om je heen!

De schaduwen zijn er,

maar je ziel mag zich vastklampen aan iets anders.

Aan de vreugde.

Aan de Ene!

Kom! Doe je mee?

 

 

 

De woestijn

Het verhaal van Hosea. De man die trouwde met een vrouw die hem ontrouw was.

Pas zag ik een film over zijn verhaal.

Wat ingrijpend moet dit voor hem zijn geweest.

Uit de film kwam naar voren dat Hosea zó diep moest leren liefhebben, dat hij trouw bleef, ondanks dat hij niets aan liefde van zijn vrouw terug kreeg.

Zó diep liefhebben, als God ons liefheeft. Ondanks onze ontrouw blijft Hij trouw.

 

God zegt in Hosea 2:13 Ik Zelf ga haar lokken.

Zie je? Het gaat helemaal van God uit.

- Ikzelf ga haar lokken,

Haar in de woestijn leiden

En tot haar hart spreken.

 

God heeft iets met de woestijn. Het volk Israël maakte een lange omweg door de woestijn, voordat het aankwam in het land van melk en honing.

En ook in dit gedeelte spreekt God over de woestijn.

Hij wil Zijn volk meelokken, naar deze dorre plek. Daar zal Hij tot haar hart spreken.

 

Ik herken dit zo uit mijn eigen leven. Pas in de woestijn, waar niets meer over is waar ik mezelf nog aan vast zou kunnen klampen, daar gaat mijn hart open voor God.

De woestijn is een plek die wij het liefst vermijden, maar wat als we de woestijn eens toe gingen laten in ons hart? Door stil te worden en de onrust te voelen die zo vaak in ons hart leeft.

God belooft dat Hij Zichzelf juist in de woestijn over Zijn volk zal ontfermen.

Misschien moet jij je niet langer verzetten, maar juist in deze vakantieperiode mee laten lokken naar de plaats waar God dorre vlakten kan maken tot een poort van nieuwe hoop.

 

Vader, laat ons

Juist in de woestijn

Als we niks meer hebben

Om ons aan vast te klampen

Zien hoeveel U

Van ons houdt.

Een Vader

Wat is het onrustig in de wereld. Er wordt gedemonstreerd. Mensen staan op om eindelijk eens gezien te worden. Mensen zijn bevangen door boosheid en diep verdriet en dat uit zich in geweld. Ik heb er echt even over na moeten denken waar ik nou eigenlijk sta in dit grote geheel. Waar wil ik staan?
Gisteren dacht ik terug vandaag dit oude liedje. Zo vaak gezongen als kind. 
Misschien jij ook wel.
 
Kinderen van een Vader
Reikt elkaar de hand,
Waar wij mogen wonen,
In wat streek of land.
Hoe wij mogen spreken,
In wat tong of taal
Kinderen van een Vader
Zijn we allemaal.
 
En ik dacht: volgens mij wordt er meer van ons gevraagd dan tégen racisme zijn. Meer dan een zwarte pagina op sociale media. Meer dan meelopen in een demonstratie.
We hebben iets veel diepgaanders nodig. Besef dat alle mensen één Vader hebben.
Het gebed van Jezus in ons hart: opdat zij één zijn.
De Geest van God die ons leven vult. Met die Geest treedt er namelijk gerechtigheid binnen.
Daarmee wordt de drang om jezelf te laten gelden minder en de liefde voor elkaar groter. Daarmee verandert wat je ziet.
Daarmee zie je elke ander als een kind van dezelfde Vader, Degene Die jouw het leven gaf.
 
Ik las vanmorgen Jesaja 9:5 en 6. Hier wordt Jezus de Vredevorst genoemd. En, staat er in vers 6: Aan de uitbreiding van deze heerschappij en aan de vrede zal geen einde komen. Jezus brengt een eindeloze vrede. De gedachte daaraan maakt mij verwachtingsvol. Mijmerend over de vrede die Jezus brengt, zie ik alleen maar stralende en tevreden gezichten. Ik zie mensen die niet langer hoeven te schreeuwen en te vechten om eindelijk eens gehoord te worden. Want ze weten dat ze elk moment van de dag écht gezien worden door de Vredevorst.

Een oproep aan ons is om vanuit die toestand van vrede te leven en te werken. De vredevorst zit al in onze harten en Hij wil zijn Koninkrijk uitbreiden via jouw en via mij.

De vrede doet niets
Om gezien te worden.
De vrede deelt.
De vrede geeft.

Trouwe Vredevorst,
Laat Uw Koninkrijk spoedig komen.
Vul ons met Uw vrede.
En help ons om te beginnen bij onszelf.
Help ons tevreden te zijn
Met de weg die U met ons gaat.

Wijd open armen

We leven in roerige tijden. Corona houdt de wereld in zijn greep. De hele wereld. Ik moest pas denken aan de zondvloed. Ook toen was de hele wereld erbij betrokken.

God gebruikte Noach in Zijn grote liefde voor de mensheid. Noach heeft jarenlang van God getuigt en de mensen gewaarschuwd. Maar de mensen wilden niet luisteren.

Zou corona een straf zijn? Voor ons afdwalen? Voor onze eigen wijsheid? Voor onze goddeloosheid?

Lees eens met me mee in psalm 130.

Uit de diepten roep ik tot U, o HEERE;

Heere, hoor naar mijn stem.

Laat Uw oren opmerkzaam zijn

op mijn luide smeekbeden.

Als U, HEERE, op de ongerechtigheden let,

Heere, wie zal staande blijven?

Stel, dat God op al onze overtredingen zou letten. Niemand zou staande blijven.

'Er is immers niemand die goed doet, zelfs niet éen.' lezen we in Romeinen 3.

Jij en ik, we zijn niet beter dan de mensen die nog geen relatie met de Heere Jezus hebben.

Er is niemand die goed doet.

We lezen verder in psalm 130

Maar bij U is vergeving,

opdat U gevreesd wordt.

Bij U is vergeving. Opdat…U gevreesd wordt. God schiep de mensen tot eer en verheerlijking van Zijn Naam. Hij maakte de weg naar ons hart vrij, zodat we door de Heilige Geest gevuld zouden kunnen worden met Zijn volheid.

Laat Israël hopen op de HEERE,

want bij de HEERE is goedertierenheid

en bij Hem is veel verlossing. Psalm 130:7

Bij Hem is veel verlossing. Lees je dat goed? Niet maar net genoeg. Niet met je hakken over de sloot. Maar overvloed. Bij Hem is veel verlossing.

Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Zo’n overbekende tekst. Maar zo belangrijk. Ieder die in de Zoon gelooft gaat niet verloren.

Iedereen! Niemand uitgezonderd. Wat je verleden ook is, waar je ook vandaan komt.

Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden opdat Hij de wereld zou veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden zou worden. Johannes 3:17

Dit was het doel van God. Niet om de wereld te veroordelen, maar om haar te behouden.

Ik zie voor me hoe God met Zijn armen wijd open staat om iedereen in Zijn liefde te verwelkomen. Hij roept het door heel de bijbel heen: Kom! Als je dorst hebt, als je geen geld hebt. Kom! Als je moe bent en belast! Ik zal je verzadigen, Ik zal je rust geven.

De mens? De mens stribbelt tegen. De mens wil zo graag zelf de heerschappij en de macht. Zelf de wijsheid in pacht. Zichzelf redden. En daardoor is de mens reeds veroordeeld.

Wie in Hem gelooft, wordt niet veroordeeld, maar wie niet gelooft, is al veroordeeld, omdat hij niet gelooft heeft in de Naam van de eniggeboren Zoon van God. Johannes 3:18

Laten we deze tijd gebruiken om mensen te wijzen op de liefde van God. Liefde die groter, dieper, hoger en wijder is dan wij mensen ooit zullen bevatten. En laten we bidden dat mensen hun harten openen zodat het mosterdzaadje van geloof geplant kan worden.

De Heere vertraagt de belofte niet (zoals sommigen dat als traagheid beschouwen), maar Hij heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen. 2 Petrus 3:9

Ik bid dat mensen door ons heen die wijd open armen van God zullen zien. Armen die klaar staan om de hele wereld te omarmen.
Veilig in Jezus' armen. Niet straks pas, maar nu al. Aan God zal het niet liggen.