Doorgaan naar hoofdcontent

Echt!

Vergelijk jij je wel eens met iemand anders? Vast wel. En logisch, we zijn omringt door anderen.

Ik doe het ook. Niet een klein beetje, maar heel erg. Ik kijk naar; andere moeders, naar mensen die veel meer energie hebben dan ik, naar mensen die het veel beter op een rijtje hebben dan ik, naar mensen die al gedeald hebben met hun worstelingen, terwijl ik er nog middenin zit en me afvraag of ik er ooit uit kom….

Mensen die al wat bereikt hebben in het leven.

In onze maatschappij draait alles om je buitenkant. Natuurlijk laten we wel eens onze binnenkant zien, maar hé, dan moet het wel passen in het plaatje dat wij het liefst zien.
Ik kijk heel veel naar de prachtige buitenkant van andere mensen, want dat is wat iedereen laat zien.

En terwijl ik kijk, en vergelijk, sijpelt ontevredenheid naar binnen.
Want… ik wil er ook bij horen, en ik wil wel een beetje voldoen aan al die mooie buitenkanten. Dus zoek ik naar het randje. Het randje waar ik net niet teveel van mezelf vraag (dat heb ik inmiddels al geleerd), maar waar ik toch ook nog wel een beetje mee doe.
Herkenbaar? Of ben ik de enige?

We verlangen toch allemaal naar de liefde en de waardering van de mensen om ons heen, in de hoop dat we er ook bij horen?
 
En het is vermoeiend. Het is dood en dood vermoeiend.
We mogen niet falen, we moeten het goede laten zien en we rennen onszelf voorbij.

Het gevaar is, dat we zelfs naar God de schone schijn ophouden. Je hoopt nog wel dat je in de kerkdienst ofzo ergens door word geraakt, want dat heeft je hart keihard nodig, maar ondertussen staat er een deur wagenwijd open voor alle afleiding, en voor wat we zouden moeten bereiken en voor wie we zouden moeten zijn.

Ik ben de afgelopen maanden keihard van het randje afgekukeld.
Ik had geen mooie buitenkant meer om te laten zien, want ik was bang en verdrietig, boos en heel erg gefrustreerd. Ik was depressief en ik had nul vertrouwen meer.

Ik denk dat, toen God de mensen maakte, Hij maar één ding wilde. Hij wilde intimiteit.
Hij wilde dat we méé zouden doen ja. Niet met de gekte van deze maatschappij. Maar meedoen met die liefdevolle dans van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. God wil ons zo graag kennen.
Hij wil dat je je deur dicht doet. En dat je in je binnenkamer gaat, alleen met Hem.

Dáar is rust. En daar kun je écht zijn.
Niet echt zoals dat populair is geworden de laatste tijd op sociale media.
Maar bij God, kun je je lelijkste echte zelf laten zien en Hij valt nog niet van zijn troon.
Dat is het mooie. Dat is wat ik ontdekte. Zélfs dan, als je je lelijkste gebed uitschreeuwt naar boven, blijft Hij dezelfde.
Gods liefde beoordeelt ons niet naar hoe we eruit zien, of wat we zeggen, wat we doen of wat we bereiken.
God wil ons gewoon zoals we zijn. God ontmoet ons waar we zijn. En als je tot aan je knieën in de modder staat, nou, dan komt Hij daar.

Gods liefde komt en gaat niet, Gods ís liefde.
Gods liefde draait niet om de buitenkant.
God wil ons helemaal. Ook als wat je te bieden hebt bij lange na niet genoeg is. Als het nou niet echt past bij een goede christen zeg maar. Laat jij dat toe? Durf je dat nog?

Ik geloof namelijk dat dat echte aanbidding is. Jezelf met al je mooie maar ook je nare kanten geven aan Hem. Dan geef je Hem pas echt vertrouwen.

In je binnenkamer, dat wel.

Hij en jij! En Hij die in het verborgene ziet….Hij ziet jou…en Hij zal je ervoor belonen.
Met Zijn liefde…

De liefde is geduldig en vriendelijk.
Liefde wordt niet jaloers.
Liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk.  
Liefde zegt of doet geen onaardige dingen
en denkt niet alleen maar aan zichzelf.
Liefde raakt niet verbitterd.
Liefde vergeeft als een ander iets verkeerds heeft gedaan.  
Liefde is niet blij met oneerlijke dingen, maar met de waarheid.
Liefde vertelt fouten van andere mensen niet door,
denkt altijd het beste van een ander en blijft altijd geduldig.
De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit.


Reacties

Wat een heerlijke bevrijdende ontdekking hè, dat is ook een van de redenen dat ik met sociale media gestopt ben, wat een rust heeft dat gegeven. Geef mij het echte leven maar, hoe pijnlijk dat soms ook kan zijn.
Geniet van wie je bent, mag zijn, dicht bij Hem, desnoods tot je knieën in de modder. Met jezelf vergelijken doe je jezelf zo enorm te kort, dat verdien je niet meis.
Herkenbaar. Dank je wel voor deze eerlijk blog.

Populaire posts van deze blog

Biddag 2019

Leeg

Een nieuw jaar voor ons. Nog helemaal leeg. Of misschien juist niet. Misschien zit je juist vol plannen. Voor mij is dat dit jaar niet zo. Ik besef meer dan ooit dat het leven niet maakbaar is en dat er geen dag is die ik zelf in de hand heb.

Mijn jaar ligt leeg voor me... Leeg, zoals de netten van Petrus leeg waren na een nacht vissen.
En Jezus, die zijn verlangen kende, vroeg Petrus om het over een andere boeg te gooien.
Ook mijn hart is vol verlangen. En ik zoek naar de weg die Jezus met mij wil gaan. Ik zoek naar het hoe dan...?

Ons hart ligt open voor Hem. Hij kent onze kwetsbaarheid, onze angst, onze pijn...

Maar we mogen geloven, dat als we het over Zijn boeg gaan gooien, dat Hij een wonder zal doen en dat Hij ons jaar vol zal maken. Vol met de eer en glorie van Zijn naam. Net zoals het net van Petrus vol werd met vis.

Niet omdat Jezus ons nodig heeft. Hij had Zelf allang voor vis gezorgd daar op het strand. Hij had Petrus niet nodig.
Maar omdat Hij Petrus zag. Omdat Hij wist hoe leeg…

God doet wat Hij zegt!

In het afgelopen jaar werden we als gezin behoorlijk opgeschrikt. Mijn man werd ernstig ziek. Alles wat zo veilig en vertrouwd voelde, ons gezin, ons thuis, wankelde op zijn grondvesten. Ik was bang, ik was verdrietig. Ik maakte me zorgen over de toekomst. In de week na de operatie lag ik op een middag op bed te rusten toen ik heel duidelijk ervoer in mijn hart: ‘Mariska, jij gaat je man niet verliezen. Hij komt bij jou terug. Wees maar niet bang.’

De periode erna was zwaar en moeilijk. Onderzoeken, ziekenhuizen, telefoontjes, de spanning. Het leek net of God na die ene keer zweeg. Hij leek zo ver weg. Was Hij ons vergeten? 

Dat is mijn verhaal. En ik weet dat jij die dit leest, jouw verhaal hebt. Misschien staat het water je tot aan de lippen en weet je niet hoe je je hoofd boven water moet houden. Misschien wordt je overmand door verdriet en onzekerheid over de toekomst. Misschien lijkt God voor jou op dit moment ook wel heel ver weg en je roept het uit: ‘Waar bent U?’

In …