Doorgaan naar hoofdcontent

Echt!

Vergelijk jij je wel eens met iemand anders? Vast wel. En logisch, we zijn omringt door anderen.

Ik doe het ook. Niet een klein beetje, maar heel erg. Ik kijk naar; andere moeders, naar mensen die veel meer energie hebben dan ik, naar mensen die het veel beter op een rijtje hebben dan ik, naar mensen die al gedeald hebben met hun worstelingen, terwijl ik er nog middenin zit en me afvraag of ik er ooit uit kom….

Mensen die al wat bereikt hebben in het leven.

In onze maatschappij draait alles om je buitenkant. Natuurlijk laten we wel eens onze binnenkant zien, maar hé, dan moet het wel passen in het plaatje dat wij het liefst zien.
Ik kijk heel veel naar de prachtige buitenkant van andere mensen, want dat is wat iedereen laat zien.

En terwijl ik kijk, en vergelijk, sijpelt ontevredenheid naar binnen.
Want… ik wil er ook bij horen, en ik wil wel een beetje voldoen aan al die mooie buitenkanten. Dus zoek ik naar het randje. Het randje waar ik net niet teveel van mezelf vraag (dat heb ik inmiddels al geleerd), maar waar ik toch ook nog wel een beetje mee doe.
Herkenbaar? Of ben ik de enige?

We verlangen toch allemaal naar de liefde en de waardering van de mensen om ons heen, in de hoop dat we er ook bij horen?
 
En het is vermoeiend. Het is dood en dood vermoeiend.
We mogen niet falen, we moeten het goede laten zien en we rennen onszelf voorbij.

Het gevaar is, dat we zelfs naar God de schone schijn ophouden. Je hoopt nog wel dat je in de kerkdienst ofzo ergens door word geraakt, want dat heeft je hart keihard nodig, maar ondertussen staat er een deur wagenwijd open voor alle afleiding, en voor wat we zouden moeten bereiken en voor wie we zouden moeten zijn.

Ik ben de afgelopen maanden keihard van het randje afgekukeld.
Ik had geen mooie buitenkant meer om te laten zien, want ik was bang en verdrietig, boos en heel erg gefrustreerd. Ik was depressief en ik had nul vertrouwen meer.

Ik denk dat, toen God de mensen maakte, Hij maar één ding wilde. Hij wilde intimiteit.
Hij wilde dat we méé zouden doen ja. Niet met de gekte van deze maatschappij. Maar meedoen met die liefdevolle dans van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. God wil ons zo graag kennen.
Hij wil dat je je deur dicht doet. En dat je in je binnenkamer gaat, alleen met Hem.

Dáar is rust. En daar kun je écht zijn.
Niet echt zoals dat populair is geworden de laatste tijd op sociale media.
Maar bij God, kun je je lelijkste echte zelf laten zien en Hij valt nog niet van zijn troon.
Dat is het mooie. Dat is wat ik ontdekte. Zélfs dan, als je je lelijkste gebed uitschreeuwt naar boven, blijft Hij dezelfde.
Gods liefde beoordeelt ons niet naar hoe we eruit zien, of wat we zeggen, wat we doen of wat we bereiken.
God wil ons gewoon zoals we zijn. God ontmoet ons waar we zijn. En als je tot aan je knieën in de modder staat, nou, dan komt Hij daar.

Gods liefde komt en gaat niet, Gods ís liefde.
Gods liefde draait niet om de buitenkant.
God wil ons helemaal. Ook als wat je te bieden hebt bij lange na niet genoeg is. Als het nou niet echt past bij een goede christen zeg maar. Laat jij dat toe? Durf je dat nog?

Ik geloof namelijk dat dat echte aanbidding is. Jezelf met al je mooie maar ook je nare kanten geven aan Hem. Dan geef je Hem pas echt vertrouwen.

In je binnenkamer, dat wel.

Hij en jij! En Hij die in het verborgene ziet….Hij ziet jou…en Hij zal je ervoor belonen.
Met Zijn liefde…

De liefde is geduldig en vriendelijk.
Liefde wordt niet jaloers.
Liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk.  
Liefde zegt of doet geen onaardige dingen
en denkt niet alleen maar aan zichzelf.
Liefde raakt niet verbitterd.
Liefde vergeeft als een ander iets verkeerds heeft gedaan.  
Liefde is niet blij met oneerlijke dingen, maar met de waarheid.
Liefde vertelt fouten van andere mensen niet door,
denkt altijd het beste van een ander en blijft altijd geduldig.
De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit.


Reacties

Wat een heerlijke bevrijdende ontdekking hè, dat is ook een van de redenen dat ik met sociale media gestopt ben, wat een rust heeft dat gegeven. Geef mij het echte leven maar, hoe pijnlijk dat soms ook kan zijn.
Geniet van wie je bent, mag zijn, dicht bij Hem, desnoods tot je knieën in de modder. Met jezelf vergelijken doe je jezelf zo enorm te kort, dat verdien je niet meis.

Populaire posts van deze blog

De parelketting

De afgelopen week, liep alles anders dan gepland. Je kunt als mens zoveel plannen en willen. En toch hoeft er maar iets te gebeuren, en heel je planning ligt aan diggelen. Sinds woensdag heb ik enorme rugpijn.  Ik kon zelfs niet eens langer dan tien minuten zitten. Eerst probeerde ik mezelf nog te verzetten.  Een compromis te sluiten: als ik nu vroeg naar bed ga met een pijnstiller, dan komt het wel weer goed. Maar donderdagmorgen wist ik: ik moet keuzes gaan maken. Mijn lijf protesteert hevig. En terecht. Want de afgelopen weken, of zelfs maanden heb ik het namelijk zoveel mogelijk genegeerd. Omdat ik anders niet kon doen wat ik wilde doen. Lees je dat? Wat ‘ik’ wilde doen. Ik besefte me deze week dat God blijkbaar mijn lijf moet gebruiken om Zichzelf zichtbaar te maken aan mij. Hij moet me altijd op die manier stil zetten, want dan pas ga ik echt luisteren. Anders ga ik namelijk gewoon aan Hem voorbij. Ik probeer nog steeds een ritme van leven te ontdekken, die niet teveel afwijkt van mijn …

Met elkaar

Ik val en ik struikel Ik stuntel en ik duikel Ik haper en ik klooi Maar hé, ik doe het toch maar mooi!

Herkenbaar? Toen ik vanmorgen mijn facebook opende dag ik deze kaart staan en ik deelde hem meteen op mijn eigen tijdlijn. Want mensen, wat ben ik de laatste weken aan het struikelen en vallen. De kou van de winter trekt in mijn spieren en slurpt energie. Terwijl het in de zomer zo goed ging en ik een redelijke balans te pakken had, is dat nu helemaal verdwenen. En ik weet niet meer zo goed hoe ik mijn dagen in moet delen om het allemaal vol te kunnen houden. Dat maakt me labiel en emotioneel. Ik ben momenteel niet echt de leukste thuis. Het neemt het zicht weg op Wie God is, want ik ben veel te druk met mezelf overeind houden. Wat uiteindelijk jammerlijk mislukt en uitloopt op een flinke huilbui.
Zo; dat is eruit!
Vinden jullie het ook zo moeilijk om te laten zien wat je echt voelt en waar je doorheen gaat? Ik wel. Ik vind het veel makkelijker om een lach op mijn gezicht te plakken en te lat…

God geeft leven

Een dief komt alleen om te roven, te slachten en te vernietigen, maar Ik ben gekomen om hun het leven te geven in al zijn volheid.Johannes 10:10 –
Wat een heerlijke tekst vond ik dit altijd. En ik vind dat nog steeds. ‘Ik ben gekomen om hun het leven te geven in al zijn volheid.’ Daar verlang je toch naar: leven in al Zijn volheid.
Heel vaak heb ik gedacht en gebeden: ‘Nou, kom maar op Heer met dat leven. Ik wil het ervaren in al Zijn volheid. Stort het maar uit in mijn hart.’ Ik dacht dat het helemaal van God afhing.
Inmiddels heb ik mogen leren dat het nog veel meer van mij afhangt. God wil Zijn leven in al Zijn volheid aan mij geven. Dat is een ding dat vast staat. Maar kan ik dat overvloedige leven ook ontvangen?
Het leven dat God wil geven stroomt over van Zijn liefde. Wij mensen kunnen vaak maar hele kleine beetjes van Gods liefde tegelijk ontvangen. Voor het proces van jezelf meer en meer openstellen voor Hem, is tijd nodig.
Het is als een kindje wat uitgedroogd is. Je zou dit ki…