Doorgaan naar hoofdcontent

Puur


Het lukt me niet zo goed meer.
Schrijven bedoel ik.
Waar de schrijfsels een half jaar geleden zo het papier op leken te glijden,
moet ik nu moeite doen om zelfs maar te beginnen met schrijven.

Ik kan allerlei excuses verzinnen. Te moe, te druk, te veel aan mijn hoofd...
Maar ik weet dat het smoesjes zijn.
Diep van binnen weet ik wel wat het probleem is.
Ik wil niet schrijven om maar te schrijven.
Ik wil niet schrijven om maar gezien of gehoord te worden.
Ik wil alleen schrijven als ik echt een puur kan zijn.
Liever een keer per jaar een echt stukje, dan wekelijks iets wat ik mezelf op leg.
Iets wat door mezelf is gevormd.

Steeds weer is er die twijfel aan eigen kunnen.
En ik wacht op het moment dat ik mezelf weer vol overgave kan storten in de armen van Jezus.
Het moment dat ik het vertrouwen weer heb dat Hij met stukjes zal schrijven en ik het alleen maar uit hoef te typen.
Ik weet dat Hij wil werken. Ik weet dat Hij trouw is en mij wil gebruiken.
Ondanks...
Wat een genade is dat.

Daarom geef ik mezelf weer opnieuw over aan Hem en ik pak mijn pen weer op.
Niet om zelf maar weer aan de slag te gaan, maar om hem te laten gebruiken door Hem.

Ik zie mezelf zitten aan tafel, met Jezus achter me over me heen gebogen.
Mijn schrijvende hand, in Zijn hand...gestuurd door Hem.

Als we het zo weer gaan doen, komt het helemaal goed.





Reacties

MeMaree zei…
Dank je wel voor dit stukje Mariska! Het is zó herkenbaar. Ook ik heb last van een 'writersblog' ;-) ook ik wil niet schrijven om maar te schrijven. Fijn om een medestander tegen te komen en ik zou willen zeggen: houdt moed. Helemaal niet erg als het een poosje niet wil. Het komt vanzelf weer. Digitale knuffel!
MeMaree zei…
Haha en nu zie ik pas dat dit al een jaar geleden is... :-D

Populaire posts van deze blog

Hoop als je lijdt

In de afgelopen week schreef ik een klein gedichtje. Het was vlak nadat ik op mijn telefoon las dat er vier kinderen omgekomen waren bij een vreselijk ongeluk.
Monden zwijgen
in een geschokte stilte
Tranen stromen
in woordeloos verdriet
Harten bidden
gebeden zonder woorden
tot God
Die heel de wereld overziet.

Een paar dagen daarna las ik een volgend bericht dat me de adem benam. Een heel gezin omgekomen bij een brand in Papendrecht. Wat een verdriet. Woorden schieten tekort. Het moment dat bidden, zuchten wordt. Heer ontferm U!
Wat is er veel leed in de wereld. In ons land, ons dorp of onze stad. In onze straat en ik weet bijna zeker dat het leed ook jouw leven, jouw huis niet voorbij gaat. Het leven is hard, het leven is moeilijk en zwaar en vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. Misschien heb je heel lang gedacht dat je een soort recht had op goddelijk geluk. Misschien denk je dat zelfs nu nog, maar ik vrees dat die gedachte je op een dag teleur zal stellen. Vroeg of laat t…

Het verhaal van de ladder

De was hangt te wapperen in de zon. Vanmorgen moest ik bloed laten prikken en ik heb wat boodschappen gedaan. Dat was het dan wel weer voor vandaag. Ik zit nu in een hoekje van de bank, laptop op mijn schoot. De kamer moet eigenlijk opgeruimd worden na het weekend en in de keuken staat een vaat te wachten. Eigenlijk is het gewoon nog een rommeltje. En midden in dat rommeltje, zit ik.
Ken je dat? Dat je midden in een rommeltje zit? Niet letterlijk, maar figuurlijk. Omdat alles je bij de handen afbreekt. Alles wat je oppakt mislukt. Je hebt verdriet omdat je een geliefde bent verloren. Of misschien wel je gezondheid of je baan. Soms is het lijden van je leven zo groot dat het wel lijkt alsof God er niet meer is. Verdwenen achter de donkere wolken die boven je leven hangen.
Er zijn mensen die zeggen dat het volgen van Jezus je automatisch zegeningen brengt. Als je Hem volgt en gelooft, vult Hij je leven met gezondheid en voorspoed. Nog niet zo lang geleden hoorde ik iemand dit zeggen en eerlij…

Heb het LEV

Terwijl ik nadenk over het thema moed, laat ik mijn gedachten eens gaan over personen in de bijbel die moedig waren. Wat zijn het er veel. ‘Wie niet?’ zou je bijna zeggen. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Abraham; die de moed nodig had om al het vertrouwde achter zich te laten en te gaan waar God hem leidde. Mozes; die werd geroepen om naar de farao te gaan en hem te vragen om het volk vrij te laten. Esther; die de moed had om tegen alle regels in naar de koning te gaan en te strijden voor de vrijheid van haar volk. De apostelen; die geroepen werden om te getuigen van Jezus, ook als de omgeving ronduit vijandig was.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En terwijl ik mezelf probeer te verplaatsen in het verhaal van al deze personen, voel ik bijna de knikkende knieën, de trillende handen en de zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ik zou niet graag in hun schoenen staan. Wat een moed vraagt het eigenlijk om God daadwerkelijk te volgen, overal waar Hij je zendt.
Zouden deze mense…